Με το βίντεο για το «Ego Death At A Bachelorette Party» και μία απρόσμενη συλλογή 17 νέων τραγουδιών, η Hayley Williams των Paramore κάνει μία κατάδυση στην πολύπλοκη σχέση της με τη γενέτειρά της.
Η Hayley Williams κάνει την απόλυτη κατάθεση ψυχής στο video clip για το «Ego Death At A Bachelorette Party», ένα από τα 17 ακυκλοφόρητα τραγούδια που έδωσε στη δημοσιότητα την προηγούμενη εβδομάδα.
Σε σκηνοθεσία του μακροχρόνιου συνεργάτη της Zachary Gray, το βίντεο αποτελεί μία οπτική περιπλάνηση στη γενέτειρά της, το Νάσβιλ του Τενεσί, αναδεικνύοντας τις φωτεινές αλλά και τις πιο σκοτεινές πλευρές της πόλης όπου ζει από τα μαθητικά χρόνια της.
Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές, η Hayley Williams χαράζει με μαύρο μελάνι σε έναν τοίχο τη φράση «Ακόμα πιστεύω στο Νάσβιλ», μία δήλωση που συμπυκνώνει την αμφιλεγόμενη σχέση της με τον τόπο.
Το βίντεο την ακολουθεί από την αυγή μέχρι τη νύχτα, μέσα από εμβληματικά σημεία της πόλης.
«Θα είμαι το μεγαλύτερο αστέρι / Στο μπαρ αυτού του ρατσιστή country τραγουδιστή», τραγουδάει από το πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Λίγο αργότερα, χορεύει πλάι στον ποταμό Cumberland μαζί με τον πολιτειακό βουλευτή του Νάσβιλ, Justin Jones, σε μία εμφάνιση – έκπληξη που προσδίδει πολιτική χροιά στο εγχείρημα.
Η ειρωνεία διατρέχει τους στίχους καθώς περπατάει στη διάσημη λεωφόρο Broadway και τραγουδά: «Θα είμαι το μεγαλύτερο αστέρι / Στο μπαρ για bachelorette πάρτι», δίνοντας μερικά δολάρια σε έναν άνδρα που μαζεύει χρήματα για «μείωση πέους», προτού καταλήξει να τραγουδά: «Θα είμαι το μεγαλύτερο αστέρι / Σ’ αυτό το καταραμένο karaoke bar», όντως πιάνοντας το μικρόφωνο σε ένα τέτοιο μαγαζί.
Κινείται χαλαρά στον χώρο, παίζει βελάκια, τρώει ένα hot dog, όμως η φαινομενική ανεμελιά σπάει στη γέφυρα του τραγουδιού, όπου εξομολογείται μία βαθιά προσωπική ήττα.
«Έγινα πολύ μεγάλη για τα παντελόνια μου / Πολύ μεγάλη για τα ψάρια μου / Η θάλασσα έγινε ρηχή», τραγουδά.
Και συνεχίζει: «Κάθε μέρα που χόρευα – έλεγα τις προσευχές μου / Δεν έβρεξε ποτέ / Και το μόνο που θέλω είναι να είμαι στην Καλιφόρνια / Ο παράδεισος γελάει γιατί όλοι προσπάθησαν να μας προειδοποιήσουν / Με έστειλαν πίσω / Από εκεί που ήρθα/Με την ουρά στα σκέλια / Στην Broadway».
Αυτή η κριτική ματιά στην πόλη συνεχίζεται και σε ένα άλλο από τα νέα τραγούδια, το «True Believer».
Εκεί, περιγράφει μία πόλη που αλλάζει βίαια μπροστά στα μάτια της: «Τουρίστες παραπατούν στην Broadway / Ο Cumberland συνεχίζει να παίρνει ζωές / Όλες οι καλύτερες αναμνήσεις μας / Αγοράστηκαν και μετά έγιναν διαμερίσματα».
Η Williams δεν χαρίζεται: «Το club με όλα τα hardcore live / Τώρα είναι απλά ένα ασπρόμαυρο Domino’s / Οι εκκλησίες γεμίζουν κάθε Κυριακή, άπληστη Κυριακή πρωί».
Τα 17 αυτά σόλο τραγούδια, τα οποία δεν φέρουν κάποιον επίσημο συνολικό τίτλο, κυκλοφορούν από τη νέα, ανεξάρτητη εταιρεία της Williams, την Post Atlantic, σε διανομή της Secretly Distribution.
Όλα τα τραγούδια είναι προϊόν συνεργασίας με τον παραγωγό Daniel James, και στις ηχογραφήσεις συμμετείχαν οι μουσικοί Brian Robert Jones, Joey Howard και Jim E. Stack.
Η συλλογή καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ήχων και διαθέσεων, από το Americana του «Whim» μέχρι το σαρκαστικό synth-pop του «Ice in My OJ», και είναι διαθέσιμη σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.
Σε μία πρόσφατη ανάρτηση στις ιστορίες του λογαριασμού της στο Instagram, η Hayley Williams ξεκαθάρισε ότι αυτή η συλλογή δεν αποτελεί ένα κανονικό άλμπουμ, αλλά μία σειρά από αυτόνομα τραγούδια.
Ωστόσο, επιβεβαίωσε ότι θα υπάρξει και φυσική κυκλοφορία, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Πιστεύω ότι τα φυσικά μέσα είναι πιο σημαντικά από ποτέ», καλώντας μάλιστα τους θαυμαστές της να προτείνουν τη δική τους ιδανική σειρά για τα τραγούδια.
Αυτή η κίνηση έρχεται ως το τρίτο σόλο κεφάλαιο της καριέρας της, μετά τα άλμπουμ «Petals for Armor» (2020) και «Flowers for Vases / Descansos» (2021).
Παράλληλα, οι Paramore γιορτάζουν την 20ή επέτειο του πρώτου άλμπουμ τους «All We Know Is Falling», κυκλοφορώντας για πρώτη φορά ψηφιακά το περιζήτητο «The Summer Tic» EP.
Συνολικά, η νέα δουλειά της Hayley Williams δεν είναι απλώς μία συλλογή τραγουδιών, αλλά μία θαρραλέα πράξη καλλιτεχνικής αυτοδιάθεσης.
Μέσα από τη μουσική της, εξερευνά την πολύπλοκη ταυτότητά της σε σχέση με τις ρίζες της, σχολιάζοντας την αλλοτρίωση του τόπου της και βιώνοντας τον δικό της «θάνατο του εγώ».
Είναι μία ώριμη και ειλικρινής ματιά στην αποτυχία, την επιστροφή και την ελπίδα ότι, όπως λέει και στο τραγούδι, από εδώ και πέρα τα πράγματα μπορούν μόνο να πάνε προς τα πάνω.
