Ο Ian Anderson των Jethro Tull μιλά για τις προκλήσεις των ζωντανών εμφανίσεων στην ηλικία των 77 ετών και σχολιάζει τις φωνητικές ικανότητες του Mick Jagger.
Ο Ian Anderson, η ψυχή και ο ηγέτης των Jethro Tull, δεν ήταν ποτέ γνωστός για τη διπλωματία του, και μία πρόσφατη συνέντευξή του στο «Now Spinning Magazine» ήρθε να το επιβεβαιώσει.
Ο 77χρονος μουσικός μίλησε ανοιχτά για τις δυσκολίες του να τραγουδά και να παίζει μουσική σε προχωρημένη ηλικία, κάνοντας παράλληλα μερικά αιχμηρά, αλλά εύστοχα, σχόλια για ορισμένους από τους διασημότερους συναδέλφους του, όπως οι Mick Jagger, Ozzy Osbourne, Phil Collins και Billy Joel.
Συζητώντας για τις απαιτήσεις των ζωντανών εμφανίσεων, ο Ian Anderson εξήγησε πώς η φύση του οργάνου που παίζει επηρεάζει την παρουσία του στη σκηνή.
«Εξαρτάται από το τι κάνεις», δήλωσε. «Μπορείς να είσαι κινείσαι σωματικά, αλλά υπάρχει ένα όριο στο τι μπορείς να κάνεις αν παίζεις φλάουτο».
Στη συνέχεια, χρησιμοποίησε ως παράδειγμα τον frontman των Rolling Stones για να τονίσει αυτή τη διαφορά.
«Αν είσαι ο Mick Jagger και απλώς τρέχεις τριγύρω με ένα είδος φωναχτών φωνητικών, τότε ναι – χωρίς καμία έλλειψη σεβασμού, αλλά ο Mick Jagger δεν έθεσε τον πήχη πολύ ψηλά σε ό,τι αφορά τις φωνητικές ικανότητες από την αρχή», είπε.
Ο Ian Anderson δεν σταμάτησε εκεί, αναλύοντας περαιτέρω τις σκέψεις του για τον Mick Jagger.
«Είναι κάποιος που φωνάζει, και δεν χρειάζεται πραγματικά να πετύχει τις νότες ή να είναι απαραίτητα φοβερά καλός στη διατονικότητα ή τη φρασεολογία ή οτιδήποτε άλλο», σχολίασε.
«Τρέχει τριγύρω με έναν πολύ κινητικό τρόπο, και αυτό είναι σπουδαίο για κάποιον που είναι – ό,τι κι αν είναι – δυο-τρία χρόνια μεγαλύτερός μου. Αυτό είναι μία χαρά. Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο αν προσπαθείς να παίξεις φλάουτο… υπάρχει ένα όριο στο τι μπορείς να κάνεις. Και συνήθως, αν δεν παίζω φλάουτο, τραγουδάω», πρόσθεσε.
Η συζήτηση πήρε μία πιο προσωπική τροπή όταν ο Ian Anderson αναφέρθηκε στις δικές του μάχες με την υγεία του. Το 2020, είχε αποκαλύψει ότι διαγνώστηκε με Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), μία «ανίατη πνευμονοπάθεια» όπως την χαρακτήρισε, η οποία επηρεάζει άμεσα τις ικανότητές του στη σκηνή.
Συγκρίνοντας την κατάστασή του με αυτή άλλων θρυλικών τραγουδιστών, έδειξε μία αίσθηση ευγνωμοσύνης που μπορεί ακόμα και σήμερα να περιοδεύει.
«Ευτυχώς, δεν είμαι στη θέση του καημένου του Ozzy Osbourne ή του εξίσου καημένου Phil Collins, ή του Billy Joel ή μιας σειράς άλλων ανθρώπων των οποίων οι εμφανίσεις έχουν ουσιαστικά τερματιστεί για πάντα επειδή, αν και είναι ακόμα ζωντανοί, δεν είναι σωματικά ικανοί να κάνουν συναυλίες», είπε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η οποία πραγματοποιήθηκε πριν τον πρόσφατο θάνατο του Πρίγκιπα του Σκότους.
Κλείνοντας το θέμα με μία δόση ρεαλισμού, σημείωσε: «Και αυτό, ελπίζω, να είναι ακόμα μακριά στη δική μου ζωή. Αλλά πρέπει να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Σε μερικές εβδομάδες θα γίνω 78. Και αυτό φέρνει μαζί του μερικά θέματα.»
Παρ’ όλα αυτά, ο Ian Anderson και οι Jethro Tull αποδεικνύουν περίτρανα ότι η μουσική είναι πιο δυνατή από τις δυσκολίες. Παρά τη διάγνωση, το συγκρότημα έχει καταφέρει να πραγματοποιήσει πολλές περιοδείες, και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα μέσα της ευρωπαϊκής περιοδείας με τον τίτλο «Seven Decades».
Τα λόγια του Ian Anderson προσφέρουν μία σπάνια και αφιλτράριστη ματιά στον κόσμο ενός θρύλου της rock που εξακολουθεί να δημιουργεί και να περιοδεύει παρά τις προκλήσεις του χρόνου και της υγείας.
Οι παρατηρήσεις του, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, δεν είναι απλώς κριτική, αλλά μία ειλικρινής ανάλυση για το τι σημαίνει να είσαι μουσικός και ερμηνευτής για πάνω από πέντε δεκαετίες.
Είναι μία υπενθύμιση ότι πίσω από τις εκτυφλωτικές σκηνές και τους αμέτρητους δίσκους, υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν με τη φθορά, αναζητώντας πάντα τον τρόπο να κρατήσουν τη φλόγα της τέχνης τους ζωντανή.
