Η JADE επεκτείνει το πρώτο σόλο άλμπουμ της «THAT’S SHOWBIZ, BABY!» με το «THE ENCORE»: ένα συνεκτικό, νοσταλγικό δεύτερο μέρος χωρίς συνεργασίες, με το single «Church» να βγάζει αύρα MTV και στίχους που αγγίζουν την αγωνία.
Συνήθως, το encore ενός καλλιτέχνη χαρίζει τρία ακόμη τραγούδια πριν πέσει η αυλαία. Η Jade Thirlwall όμως, πιστή στην υπερβατική της διάθεση, μας πρόσφερε οκτώ επιπλέον τραγούδια ως προέκταση του πρώτου σόλο άλμπουμ της «THAT’S SHOWBIZ, BABY!». Ένα ψηφιακό χειροκρότημα που μετατρέπεται σε δεύτερο δίσκο και, τελικά, σε διακριτή δήλωση ταυτότητας.
Το δεύτερο αυτό μέρος αποδεικνύεται πιο δεμένο από το πρώτο, σαν να ξαναπιάνει το νήμα με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Αν τα νέα τραγούδια ακούγονταν στα χαρτιά σαν «μπόνους», στο αυτί μοιάζουν με μία ραφιναρισμένη δεύτερη λήψη της αρχικής κυκλοφορίας: καθαρότερες γραμμές, πιο συγκροτημένη σκοπιά, μία αίσθηση ότι η JADE βρήκε το δικό της κέντρο βάρους μέσα στην pop.
Το «THE ENCORE» στάζει αισθητική αρχών των 2000s, με την πρώην σταρ του συγκροτήματος Little Mix να κοιτάει πίσω για να επιμεληθεί τον σημερινό της ήχο.
Το single «Church» ακούγεται λες και βγήκε κατευθείαν από το MTV: ένα φρέσκο μείγμα αισθησιακών, γυμνών στιγμών και εκρηκτικών ρυθμών. Μεγάλο μέρος του επιπλέον tracklist κινείται στο ίδιο μονοπάτι, ακουμπώντας στη νοσταλγία και επαναπλαισιώνοντας παλιότερα pop μοτίβα.
Αυτή η επιλογή χαρίζει στο πρότζεκτ μία καινούργια ανθεκτικότητα στον χρόνο, καθώς απομακρύνεται από τις μικροτάσεις και τα ευκολοχώνευτα ηχητικά αποσπάσματα, προτιμώντας να δείξει όλο το εύρος της καλλιτεχνικής της παλέτας.
Το B-side ακολουθεί το πάνω μισό επιλέγοντας εκ νέου την πλήρη απουσία συνεργασιών — μία στοχευμένη απόφαση που βγάζει νόημα αν σκεφτεί κανείς πόσα χρόνια μοιραζόταν τη σκηνή.
Ακόμα κι έτσι, ως μοναδική φωνή, η JADE ανοίγει το πεδίο του ήχου με μίξεις φωνητικών εφέ και ακουστικές ενορχηστρώσεις, ώστε να δείξει το εύρος της και να δώσει σε αυτό το νέο σώμα δουλειάς την υφή που θυμίζει συνεργατικούς προγόνους.
Κι αν η διάθεση είναι κατά βάση ανεβαστική, οι στίχοι δεν ακολουθούν πάντα. Σε τραγούδια όπως το «This Is What We Dance For» και το «Tar», η pop πριγκίπισσα παλεύει με σκοτεινές σκέψεις: «anxiety’s fucking crazy» και «Bad thoughts sticking to me like tar».
Η ωμή αντίθεση ανάμεσα στο συναισθηματικό βάθος και τη γυαλιστερή pop γραμμή είναι εμφανής, αλλά τελικά μας την κάνει ακόμη πιο αγαπητή. Οι θαυμαστές αναγνωρίζουν την ειλικρίνειά της πάνω σε καταστάσεις που αγγίζουν όλους — κι αυτή η αναγνώριση λειτουργεί σαν μυστικό ρεύμα που δίνει ένταση στα beats.
Συνολικά, η συνέχεια που προσφέρει η JADE είναι ένα σίγουρο και ευέλικτο επίτευγμα. Αν το «THAT’S SHOWBIZ, BABY!» είχε στιγμή-στιγμή ανισορροπίες, το «THE ENCORE» λειαίνει τις τσακίσεις, καθώς η «Άγγελος του Βορρά» βρίσκει πραγματικά τον εαυτό της.
Μια κυκλοφορία που δεν κυνηγά τον αλγόριθμο, αλλά τον χρόνο — με όπλο τη μνήμη, την τόλμη και μία pop ευφυΐα που ξέρει πότε να ψιθυρίσει και πότε να εκραγεί.
Το «THE ENCORE» δεν είναι απλώς μία προσθήκη. Μοιάζει περισσότερο με καθρέφτη που στρέφεται προς τα μέσα. Εκεί όπου η JADE κοιτά όχι για να επιβεβαιώσει το είδωλό της, αλλά για να το κατανοήσει. Κι αυτό είναι ίσως το πιο ώριμο βήμα μιας pop δημιουργού που πέρασε από την επιτυχία προς την αυθεντικότητα χωρίς να χάσει το φως της σκηνής.
Η σύγχρονη pop σπάνια δείχνει τόση αυτοσυγκράτηση. Ωστόσο, εδώ, η λάμψη της δεν είναι κραυγαλέα, είναι ησυχότερη, πιο στοχευμένη, σαν εκείνο το φως που επιμένει να φωτίζει το ίδιο σημείο ώσπου να φανερωθεί το περίγραμμα. Μέσα από αυτό το encore, η Thirlwall δεν ζητά απλώς άλλο ένα χειροκρότημα — το μετατρέπει σε πράξη διεκδίκησης: του ήχου της, της φωνής της, της ίδιας της υπόστασής της μέσα σε μία εποχή που καταναλώνει τα πάντα με ταχύτητα scroll.
Και κάπως έτσι, αυτό το δεύτερο κεφάλαιο λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι η pop μπορεί ακόμη να είναι επιφανειακά εκθαμβωτική και βαθιά συναισθηματική ταυτόχρονα. Ότι πίσω από τα αστραφτερά φώτα —και τα pixels του MTV των 2000s που αναβιώνουν με ρομαντική ειρωνεία— υπάρχει χώρος για υπέρβαση, ευαλωτότητα και μία ωριμότητα που δεν χρειάζεται να απολογηθεί.
Η JADE δεν κάνει επανεκκίνηση· κάνει επαναδιεκδίκηση. Και το «THE ENCORE» μοιάζει με το καλύτερο είδος επιστροφής: αυτό που δεν σε επιστρέφει κάπου, αλλά σε προχωρά λίγο παραπέρα.
