Ο Gene Simmons των KISS, σε μία σπάνια στιγμή αυτοκριτικής, αποκαλύπτει γιατί εύχεται να ήταν «πιο έξυπνος και καλύτερος» στην προσπάθειά του να βοηθήσει τους πρώην θρυλικούς συνεργάτες τους.
Υπάρχουν στιγμές που ακόμα και οι πιο σκληροτράχηλοι θεοί της rock λυγίζουν και επιτρέπουν στις ρωγμές της πανοπλίας τους να αποκαλύψουν μία απρόσμενη, σχεδόν ανθρώπινη, ευαλωτότητα. Μια τέτοια στιγμή χάρισε ο Gene Simmons των KISS, στους παρευρισκόμενους της εκδήλωσης «KISS Kruise» στο Λας Βέγκας, την Κυριακή 16 Νοεμβρίου.
Σε μία αποκαλυπτική συζήτηση, ο 76χρονος συνιδρυτής και frontman του συγκροτήματος άφησε για λίγο στην άκρη την περσόνα του και μίλησε με ατόφια ειλικρίνεια για τις τύψεις του παρελθόντος.
Στο επίκεντρο αυτής της σπάνιας εξομολόγησης βρέθηκαν δύο ονόματα που είναι χαραγμένα στην ιστορία των KISS: οι πρώην συνεργάτες του, Ace Frehley και Peter Criss. Ο Simmons, με μία ασυνήθιστη για εκείνον ενδοσκόπηση, μοιράστηκε το μεγάλο του απωθημένο.
«Αν έχω κάποιες τύψεις, ορκίζομαι στον Θεό, είναι ότι μερικές φορές –και νομίζω ότι όλοι το περνάμε αυτό– εύχομαι να ήμασταν πιο έξυπνοι και καλύτεροι στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε τον Ace [Frehley] και τον Peter [Criss] να έχουν καλύτερες ζωές», δήλωσε, προκαλώντας αίσθηση.
Ο Gene Simmons δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι η επιθυμία της μπάντας να διατηρήσει τη μηχανή της επιτυχίας σε λειτουργία, υπερίσχυσε της ανάγκης να επέμβει δραστικά στις ζωές των φίλων του. Αναγνώρισε ότι όλα τα μέλη του συγκροτήματος ήταν «ένοχα» επειδή απέφευγαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα για να μην πυροδοτήσουν διαφωνίες.
«Ας συνεχίσουμε απλώς την περιοδεία, γιατί θέλεις να την τελειώσεις για εγωιστικούς λόγους, επειδή δουλεύει, και οι γκόμενες, και τα λεφτά, και δεν θέλεις να καταστρέψεις τίποτα», εξήγησε με ωμή ειλικρίνεια. «Εν τω μεταξύ, κάποιος που θα μπορούσε να είναι αδερφός σου, καταστρέφει τη ζωή του με κακές αποφάσεις».
Το κλειδί, σύμφωνα με τον Gene Simmons, ήταν η απουσία «σκληρής αγάπης», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Εύχομαι να είχα εφαρμόσει περισσότερη σκληρή αγάπη με τους ανθρώπους που με ένοιαζαν στο παρελθόν. Η σκληρή αγάπη είναι μία καλή ιδέα κατά τη γνώμη μου, με τα παιδιά σου, με τους ανθρώπους που αγαπάς, με τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεσαι, με τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύεις», είπε.
«Δεν πρόκειται να είναι κάτι δημοφιλές ή θα διαφωνήσεις γι’ αυτό, αλλά μακροπρόθεσμα θα βοηθήσεις αυτό το άτομο, ελπίζουμε, να αλλάξει τη ζωή του», συμπλήρωσε.
Για να δώσει σάρκα και οστά στη φιλοσοφία του, μοιράστηκε μία απίστευτη, σχεδόν κωμικοτραγική, προσωπική ιστορία. Για να βοηθήσει τη μητέρα του να κόψει το κάπνισμα, κατέφυγε σε ακραία μέτρα: «Έβαζα αυτά τα εκρηκτικά φορτία στο τσιγάρο της. Με χαστούκισε στον πισινό, αλλά η μητέρα μου έκοψε το κάπνισμα. Και αυτό είναι το ζητούμενο», αποκάλυψε.
Ο κιθαρίστας Ace Frehley, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 16 Οκτωβρίου σε ηλικία 74 ετών, ήταν μέλος των KISS από την ίδρυσής τους, το 1973, μέχρι την αποχώρησή του το 1982, για να επιστρέψει το 1996 και να φύγει οριστικά το 2002. Αντίστοιχα, ο Peter Criss, ο αρχικός ντράμερ τους, ήταν μέλος από το 1973 έως το 1980, επανενώθηκε με το συγκρότημα από το 1995 έως το 2000, και μετά από μία σύντομη επιστροφή το 2003, αποχώρησε για τελευταία φορά το 2004. Οι ταραχώδεις ζωές και οι εθισμοί τους αποτέλεσαν για χρόνια ένα ανοιχτό μυστικό στον κόσμο της rock.
Στην ίδια συζήτηση, ωστόσο, ο Paul Stanley, ο έτερος πυλώνας των KISS, έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι παρά τις αλλαγές στη σύνθεση και τα εσωτερικά ζητήματα, η διάλυση του συγκροτήματος δεν ήταν ποτέ στο τραπέζι. «Εμείς αποφασίζουμε πόσο θα κρατήσει αυτό», δήλωσε κοφτά, υπογραμμίζοντας τον ακλόνητο πυρήνα που κράτησε τους KISS ζωντανούς για δεκαετίες.
Αυτή η δημόσια μεταμέλεια του Gene Simmons δεν είναι απλώς μία ατάκα για να τραβήξει τα φώτα. Είναι η βαθιά ανθρώπινη συνειδητοποίηση ότι η επιτυχία, η δόξα και τα χρήματα έχουν μερικές φορές ένα βαρύ, σιωπηλό τίμημα. Είναι η παραδοχή ότι η πραγματική αγάπη δεν είναι πάντα άνετη ή εύκολη, αλλά μερικές φορές απαιτεί τη σκληρότητα μίας σύγκρουσης για να σωθεί ένας άνθρωπος από τον ίδιο του τον εαυτό.
Μια εξομολόγηση που αποδεικνύει ότι ακόμα και πίσω από το πιο παχύ στρώμα make-up, κρύβεται η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συνείδησης.
