Στο νέο της άλμπουμ, η Lola Young συνδυάζει στίχους που μοιάζουν με μηνύματα κινητού και alt-pop, σε μία ακατέργαστη, θαρραλέα και συντριπτικά ευάλωτη εξερεύνηση του εσωτερικού χάους της.
Η Lola Young δεν φημίζεται για τις ευγένειές της. «Απλά θέλω να πηγαίνω με τύπους που δεν με γουστάρουν, δεν τους νοιάζει / Να λένε αντίο», δηλώνει με τη βραχνή της φωνή η τραγουδίστρια από το Νότιο Λονδίνο στο πρώτο κομμάτι του δίσκου, «F*CK EVERYONE».
Είναι η ιδανική εισαγωγή σε ένα άλμπουμ που χαρακτηρίζεται από ακατέργαστο θράσος, αυτοσαρκασμό και καυστικές παρατηρήσεις, τυλιγμένα σε έναν θορυβώδη ήχο εμπνευσμένο από το alt-rock των ’90s, χωρίς ποτέ όμως να θολώνει το μήνυμά του.
Το νέο, πολυαναμενόμενο άλμπουμ της με τίτλο «I’m Only F**king Myself» δεν είναι απλώς μία καλλιτεχνική επιτυχία, αλλά μία οριστική αποχαιρετιστήρια πράξη — το ψυχικό κλείσιμο ενός ταραχώδους κεφαλαίου της ζωής της Lola Young στα 20 της χρόνια.
Η κυκλοφορία του έρχεται μετά την απρόσμενη επιτυχία του «Messy», του πιο σκοτεινού τραγουδιού από το άλμπουμ της «This Wasn’t Meant For You Anyway» του 2024, το οποίο έγινε viral χάρη στο ρεφρέν του. Την περίοδο που το τραγούδι γνώριζε τεράστια επιτυχία, η Young αποφάσισε να μπει σε κέντρο αποτοξίνωσης για τον εθισμό της στην κοκαΐνη. Παρόλα αυτά, στο νέο της άλμπουμ, αποδεικνύει ότι παραμένει αποφασισμένη να εκθέτει τα πάντα χωρίς φραγμούς.
Το άλμπουμ αυτό, έντονο και ποιητικό, άγρια δυνατό και παράλληλα συντριπτικά ευάλωτο, γράφτηκε και δημιουργήθηκε κυρίως μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2025. Η Lola Young συνεργάστηκε με τους μόνιμους συνεργάτες της, Manuka και SOLOMONOPHONIC (Brockhampton, SZA), με τις ηχογραφήσεις να πραγματοποιούνται στα εμβληματικά Electric Lady Studio στη Νέα Υόρκη και στα Rue Boyer Studios στο Παρίσι.
Το άλμπουμ ξεκινά με ένα σύντομο interlude, έναν «ύμνο» ευγνωμοσύνης για το γεγονός ότι είναι ακόμη ζωντανή —ένα χαριτωμένα επιταχυμένο ηχητικό σημείωμα— πριν η συναισθηματική καταιγίδα ξεσπάσει με το επιθετικά τιτλοφορημένο «F*CK EVERYONE».
Το κομμάτι αυτό είναι μία έκρηξη απροσδόκητης δυσαρμονίας, συνδυασμένη με βρόμικες κιθάρες που προσκαλούν σε ένα σεξουαλικό παιχνίδι όπου «όλοι χωράνε».
Το σεξ αποτελεί κεντρικό θέμα του άλμπουμ, κάτι που προδίδει και το εξώφυλλο, όπου η Lola ποζάρει αγκαλιά με μία φουσκωτή κούκλα που της μοιάζει.
Το προγενέστερο single, «One Thing», το οποίο ανέβηκε στο Top 20 του βρετανικού chart, συνεχίζει στη σεξουαλική θεματική, αναδεικνύοντας το προκλητικό spoken word και την εντυπωσιακή ερμηνευτική δύναμη της Lola Young, μοιάζοντας αρχικά με μία τρυφερή εξομολόγηση που, τελικά, δεν είναι καθόλου έτσι.
Το νεότερο single, «Post Sex Clarity», αποτελεί την πιο τρυφερή, ονειρική και συναισθηματικά καθηλωτική στιγμή του δίσκου. Αισθησιακό και μαγευτικό, κορυφώνεται σταδιακά σε ένα ηχητικά εκρηκτικό —και προφανώς ερωτικό— ξέσπασμα.
Στον αντίποδα, το ακαταμάχητα ρυθμικό και παραπλανητικά χαρούμενο «d£aler» αφηγείται την αγωνιώδη επιθυμία της φυγής από τις φυλακές του εθισμού. Το τραγούδι έγινε καλοκαιρινή επιτυχία στη Βρετανία, με τον Elton John να το χαρακτηρίζει «το μεγαλύτερο smashing hit που έχω ακούσει εδώ και χρόνια».
Η συναισθηματική κορύφωση του άλμπουμ, ωστόσο, είναι το συνταρακτικό «Spiders», μία power-ballad με grunge αισθητική των ’90s, όπου παλεύει με μία καταδικασμένη σχέση. Η σκληρή παραγωγή συνδυάζεται με τη γυμνή, απερίφραστη συναισθηματική φόρτιση της Lola Young, που τραγουδά με μία θεατρική δύναμη αντάξια του West End, κληρονομιά της φοίτησής της στο φημισμένο BRIT School — την ίδια σχολή από όπου αποφοίτησαν οι Adele και RAYE.
Στο υπόλοιπο άλμπουμ, η Lola Young επιδεικνύει την ευελιξία της: το «Penny Out Of Nothing» αντλεί έμπνευση από τη σκοτεινή new wave των early ’80s, ενώ το «Walk All Over You» θυμίζει την ηλιόλουστη αρμονία των Belly και Throwing Muses.
Σε αυτό το κομμάτι, σφίγγει τη φωνή της σε πολλαπλά στρώματα τραγουδώντας σε έναν πρώην που τη χρησιμοποίησε «σαν βρωμιά στα παπούτσια του», προσδίδοντας στα φαρμακερά της λόγια μία σχεδόν εορταστική λάμψη.
Η παιχνιδιάρικη διάστασή της εμφανίζεται στο jazzy «SAD SOB STORY!», ενώ το «Can We Ignore It!» βυθίζεται σε ένα χαοτικό indie-pop ύφος που ξεσπά σε μία κραυγή υπαρξιακής post-punk απελπισίας.
Η ηρεμία επιστρέφει με το ονειρικό και country «why do i feel better when i hurt you?», πριν η ανάκαμψη από το σκοτάδι κορυφωθεί στο «Not Like That Anymore», ένα κομμάτι με indie-pop αισθητική των Strokes. Εδώ, αυτοσχεδιάζει με ένα παιδικά ειρωνικό τραγούδι για το ότι ξεπέρασε τους παλιούς της δαίμονες: «I’m f**ing myself, but not like that anymore».
Το ταξίδι κλείνει με το λιτό ακουστικό «who fcking cares?», ηχογραφημένο σαν ηχητικό σημείωμα που αποτυπώνει τον κυκλικό παραλογισμό πριν την παράδοση στην απόγνωση, ενώ ακολουθεί ένα ακόμα απόλυτα προσωπικό ηχητικό σημείωμα, το «ur an absolute c word».
Τον επόμενο μήνα, η Lola Young θα πραγματοποιήσει τις μεγαλύτερες headline συναυλίες της μέχρι σήμερα στη Βρετανία: δύο βραδιές στο O2 Victoria Warehouse στο Μάντσεστερ, μία εμφάνιση στο O2 Academy στο Μπέρμιγχαμ και δύο συνεχόμενες sold out συναυλίες στο θρυλικό O2 Academy Brixton στο Λονδίνο. Θα ακολουθήσει περιοδεία στη Βόρεια Αμερική τον Νοέμβριο και στην Ευρώπη τον Μάιο.
Το «I’m Only F**king Myself» είναι μία πράξη ριζοσπαστικής ειλικρίνειας, όπου στίχοι που θυμίζουν screenshots από συνομιλίες και τίτλοι με emoticons μετατρέπονται σε τέχνη. Στηρίζεται στον αφοπλιστικό αυθορμητισμό και τη φυσική γοητεία της Lola Young, με το τελικό «anyway, that’s the end of the album, goodbye!» να έρχεται σαν το χαμόγελο μίας φίλης που ξέρει να αφηγείται ιστορίες γεμάτες λεπτομέρειες με την ίδια ευκολία που ξέρει να επιλέγει το τέλειο τραγούδι στο τζουκ μποξ.
