Οι Måneskin εξερευνούν ατομικές διαδρομές, από το rock άλμπουμ του Thomas Raggi με τον Tom Morello μέχρι το προκλητικό ντεμπούτο της Victoria De Angelis – αλλά η επανένωσή τους υπόσχεται να φέρει μία εντελώς νέα ενέργεια στο συγκρότημα.
Τα τελευταία χρόνια, οι Måneskin έχουν καταφέρει κάτι σπάνιο: να μετατρέψουν μία νίκη στη Eurovision σε μία παγκόσμια πορεία που ξεπερνά τα όρια του διαγωνισμού, χαρίζοντας στη rock μία νέα λαμπρότητα.
Ωστόσο, μετά από μία συνεχόμενη αύξουσα τροχιά – από το «I Wanna Be Your Slave» μέχρι τις sold-out περιοδείες– το συγκρότημα αποφάσισε να πάρει μία αναπνοή. Όχι για να διαλυθεί, αλλά για να αναγεννηθεί.
Ο κιθαρίστας Thomas Raggi, μιλώντας στο NME για το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ «Masquerade», αποκαλύπτει πως αυτή η «παύση» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία στρατηγική κίνηση: «Η ιδέα είναι απλά να πειραματιστούμε σε διαφορετικούς κόσμους, κάτι που πιστεύω πως είναι σημαντικό για ένα συγκρότημα», εξηγεί.
«Φαντάζομαι ότι όταν ξαναβρεθούμε στο στούντιο, θα φέρουμε πολλά διαφορετικά στοιχεία, αφού ο καθένας έχει ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι. Αυτό είναι υπέροχο και νομίζω πως θα βοηθήσει πολύ τη δημιουργική διαδικασία της μπάντας».
Η λογική πίσω από αυτή την απόφαση είναι απλή: η απόσταση γεννάει έμπνευση. Οι Måneskin δεν είναι το πρώτο συγκρότημα που επιλέγει να αφήσει τους μουσικούς του να αναπνεύσουν ατομικά πριν ξανασυναντηθούν – οι Red Hot Chili Peppers, οι Muse, ακόμα και οι Beatles (πριν η απόσταση γίνει μόνιμη) το έχουν κάνει.
Ωστόσο, η περίπτωσή τους είναι ενδιαφέρουσα γιατί προέρχονται από μία εποχή όπου η μουσική βιομηχανία απαιτεί συνεχόμενη παρουσία.
Ο Thomas Raggi, όμως, δεν φαίνεται να ανησυχεί: «Δεν έχουμε ξεκινήσει κάτι καινούργιο ως συγκρότημα ακόμα, αλλά έχουμε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα που μπορούμε να δοκιμάσουμε όταν ξαναβρεθούμε στο στούντιο», υπονοώντας πως η επόμενη φάση των Måneskin θα είναι κάτι περισσότερο από μία απλή συνέχεια.
Το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Raggi, «Masquerade», που κυκλοφόρησε στις 5 Δεκεμβρίου, είναι ένα μανιφέστο rock ενέργειας, σε παραγωγή από τον θρυλικό Tom Morello των Rage Against The Machine.
Με μία εντυπωσιακή λίστα συνεργατών – από τον Beck και τον Nic Cester των Jet μέχρι τον Serge Pizzorno των Kasabian και τον Chad Smith των Red Hot Chili Peppers– το άλμπουμ αποδεικνύει πως ο Raggi δεν περιορίζεται στο ρόλο του κιθαρίστα. Για πρώτη φορά, τολμά να πάρει το μικρόφωνο, ανακαλύπτοντας μία πλευρά του που δεν είχε εξερευνήσει ποτέ πριν.
«Νομίζω πως η κιθάρα παραμένει το κύριο μέρος του δίσκου, αφού κάθε τραγούδι ξεκίνησε από ένα riff», λέει. «Αλλά είναι κούλ που εξερεύνησα και τη φωνή μου. Ξεκινούσα πάντα με ένα οργανικό κομμάτι, μετά σκέφτομαι το ντράμ και τέλος έρχεται η φωνή. Δοκίμαζα κάποιες μελωδίες και μετά πήρα κάποια μαθήματα φωνητικής – και κατάλαβα πως ίσως η φωνή μου να μην είναι τόσο κακή!».
Η ατάκα του, με το χαρακτηριστικό χιούμορ των Måneskin, κρύβει μία βαθύτερη αλήθεια: η μουσική δεν είναι μόνο τεχνική, αλλά και αυτοανακάλυψη.
Ενώ ο Thomas Raggi βυθίζεται στη hard rock, ο frontman του συγκροτήματος, Damiano David, επέλεξε μία πιο μελωδική και προσωπική κατεύθυνση με το πρώτο του σόλο άλμπουμ, «Funny Little Fears», που κυκλοφόρησε τον Μάιο.
Ο δίσκος, γεμάτος συναισθηματικές αναφορές και μία πιο ώριμη προσέγγιση στη σύνθεση, αποδεικνύει πως ο David δεν είναι μόνο ο χαρισματικός τραγουδιστής των Måneskin, αλλά και ένας καλλιτέχνης με δική του φωνή. Το άλμπουμ, αν και λιγότερο επιθετικό από το υλικό του συγκροτήματος, διατηρεί μία αίσθηση επείγουσας ειλικρίνειας – κάτι που οι θαυμαστές του συγκροτήματος αναγνωρίζουν αμέσως.
Αν ο Thomas Raggi και ο Damiano David εξερευνούν τις μουσικές τους πλευρές με ένα σχετικά «ασφαλές» τρόπο, η μπασίστρια Victoria De Angelis αποφάσισε να σπάσει κάθε κανόνα με το πρώτο της σόλο single, «Get Up B! Shake Ya A!», σε συνεργασία με την Βραζιλιάνα σούπερσταρ Anitta.
Το τραγούδι, με τον εξόχως προκλητικό του τίτλο και το χορευτικό του ρυθμό, είναι μία δήλωση πρόθεσης: η De Angelis δεν ενδιαφέρεται να ακολουθήσει τις προσδοκίες, ούτε ως μέλος των Måneskin ούτε ως σόλο καλλιτέχνης.
Η κίνηση αυτή, αν και φαινομενικά απομακρυσμένη από το rock ύφος του συγκροτήματος, αποκαλύπτει μία σημαντική πτυχή της δυναμικής τους: οι Måneskin δεν είναι μόνο ένα συγκρότημα, αλλά ένα σύνολο ατόμων με διακριτές, και συχνά αντικρουόμενες, καλλιτεχνικές προσωπικότητες.
Τι σημαίνει όλο αυτό για το μέλλον των Måneskin; Η ερώτηση που μένει είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Οι σόλο κυκλοφορίες των μελών δεν είναι τυχαίες – είναι μία συνειδητή προσπάθεια να επεκταθούν οι ορίζοντές τους, ώστε όταν ξανασυναντηθούν, να μην είναι απλώς οι Måneskin του «Zitti e buoni», αλλά μία εξελιγμένη, πιο πολύπλοκη εκδοχή του εαυτού τους.
Ο Thoms Raggi το θέτει ξεκάθαρα: «Νομίζω πως υπάρχει κάτι καλό στο να έχει ο καθένας τον χώρο να πειραματιστεί».
Και ενώ οι θαυμαστές περιμένουν ανυπόμονα την επανένωση, η αλήθεια είναι πως αυτή η «παύση» μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται. Γιατί, όπως έχουν αποδείξει επανειλημμένα, οι Måneskin δεν είναι ένα συγκρότημα που ακολουθεί τους κανόνες – είναι αυτό που τους ξαναγράφει.
