Ο Brann Dailor μιλά για το «Marrow Deep», το πρώτο άλμπουμ των Mastodon μετά τον θάνατο του Brent Hinds, την απώλεια της μητέρας του και την απόφαση του συγκροτήματος να συνεχίσει, μετατρέποντας μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο σε μουσική.
Για τους Mastodon, το «Marrow Deep» δεν είναι απλώς το πρώτο άλμπουμ τους μετά από πέντε χρόνια. Είναι ο δίσκος που γεννήθηκε μέσα σε μία περίοδο κατά την οποία το συγκρότημα βρέθηκε αντιμέτωπο με απώλειες, ρήξεις και ένα πένθος που άλλαξε τα πάντα γύρω του.
Το νέο άλμπουμ κυκλοφορεί στις 28 Αυγούστου και διαδέχεται το «Hushed And Grim» του 2021. Όταν οι Mastodon ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω στο υλικό, τίποτα δεν προμήνυε ότι η μουσική θα αποκτούσε τόσο προσωπικό και βαρύ συναισθηματικό φορτίο.
Τον περασμένο Μάρτιο, το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι είχε χωρίσει τους δρόμους του με τον Brent Hinds, ιδρυτικό μέλος, κιθαρίστα και έναν από τους βασικούς τραγουδιστές του. Τη θέση του στις ζωντανές εμφανίσεις ανέλαβε ο κιθαρίστας Nick Johnston, ενώ αργότερα προστέθηκε και ο keyboardist João Nogueira.
Την ίδια περίοδο, ο Brann Dailor έχασε τη μητέρα του. Λίγο αργότερα, ο Brent Hinds σκοτώθηκε σε δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα του, αφήνοντας τους υπόλοιπους Mastodon να διαχειριστούν μία απώλεια που ήρθε ενώ η σχέση τους με τον παλιό τους συνεργάτη παρέμενε ήδη πληγωμένη.
«Είναι δύσκολο να εξηγήσω τον πόνο και την αγωνία του να χάνεις κάποιον κάτω από τέτοιες συνθήκες», ανέφερε ο Brann Dailor. «Ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίο ήμασταν τόσο κοντά και, παρότι είχαμε χωρίσει με κακούς όρους, όλοι πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή θα τα βρίσκαμε».
Ο Dailor δεν έκρυψε ότι περίμενε πως η απόσταση ανάμεσα στους παλιούς συνεργάτες θα ήταν προσωρινή. «Είχα την ελπίδα ότι θα επέστρεφε στην οικογένεια του συγκροτήματος», συνέχισε.
Όταν αυτή η πιθανότητα χάθηκε οριστικά, οι Mastodon στράφηκαν ο ένας στον άλλον. Η μουσική έγινε ο χώρος όπου μπορούσαν να σταθούν μαζί, χωρίς να χρειάζεται να προσποιούνται ότι τίποτα δεν είχε συμβεί.
«Όταν χάθηκε αυτή η ελπίδα, νιώσαμε ότι το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε ως συγκρότημα ήταν να στηριχτούμε ο ένας στον άλλον εκείνη τη στιγμή και να κρατήσουμε ο ένας τον άλλον όρθιο μέσα από τη μουσική», τόνισε.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι κανείς δεν ήθελε εξαρχής να φτιάξει έναν δίσκο για τον θάνατο ή την απώλεια. «Δεν υπήρχε κανένα σενάριο στο οποίο κάποιος από εμάς ήθελε ο δίσκος να αφορά όλα αυτά. Θα αντάλλασσα κάθε riff και κάθε στίχο για να έχω αυτούς τους ανθρώπους πίσω, αλλά αυτή δεν είναι η πραγματικότητα», σημείωσε.
Έτσι, το «Marrow Deep» πήρε σταδιακά τη μορφή ενός δίσκου που δεν σχεδιάστηκε ως μία καταγραφή πένθους, αλλά κατέληξε να γίνει ακριβώς αυτό. «Το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε για τους εαυτούς μας και την ψυχική μας κατάσταση ήταν να συνεχίσουμε και να γράψουμε γι’ αυτά. Το “Marrow Deep” είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδρομής», πρόσθεσε.
Η μουσική είχε αρχίσει να γράφεται πριν από όλες αυτές τις εξελίξεις. Ο Brann Dailor και ο Bill Kelliher είχαν ήδη στο μυαλό τους μερικούς βασικούς σκελετούς τραγουδιών, όμως η διαδικασία προχώρησε αργά, ανάμεσα στην περιοδεία για τα 20 χρόνια του «Leviathan» και χωρίς την πίεση να ολοκληρωθεί γρήγορα ένας νέος δίσκος.
«Όταν αρχίσαμε να γράφουμε αυτά τα τραγούδια, όλα κυλούσαν όπως συνήθως. Ο Bill κι εγώ είχαμε τρεις ή τέσσερις σκελετούς τραγουδιών στο μυαλό μας και προσπαθούσαμε να δούμε τι μπορούσαμε να κάνουμε με αυτούς», εξήγησε.
Ο Dailor ήλπιζε ότι εκείνη η περίοδος θα μπορούσε να δώσει και την ευκαιρία για μία επανασύνδεση με τον Brent Hinds. Ήθελε να υπάρξει μία ειλικρινής συζήτηση και, ίσως, μία επιστροφή στη δημιουργική σχέση που είχαν χτίσει μαζί επί δεκαετίες.
«Ήθελα να είμαι ειλικρινής μαζί του και να του πω: “Θέλω να γράψω μαζί σου, φίλε. Πάμε να το κάνουμε. Ας βρεθούμε σε έναν χώρο και ας δουλέψουμε μαζί, όπου κι αν χρειαστεί”», ανέφερε.
Η πραγματικότητα, όμως, δεν άφησε αυτή τη συζήτηση να εξελιχθεί όπως ήλπιζε. «Δεν μπορείς να αναγκάσεις κανέναν να κάνει κάτι. Περνούσε κι εκείνος μία δύσκολη περίοδο και, όταν ολοκλήρωσε την περιοδεία με τους Mastodon, έφυγε αμέσως για εμφανίσεις με ένα από τα άλλα συγκροτήματά του», συνέχισε.
«Δεν μπορούσα να τον κάνω να έρθει να παίξουμε μαζί, γιατί ήθελε απλώς να κάνει το δικό του πράγμα, και αυτό είναι απολύτως εντάξει. Θα μου άρεσε πολύ αν ήθελε να έρθει και να το κάνει, αλλά, όπως είπα, δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να κάνει κάτι που δεν θέλει», πρόσθεσε.
Ο Dailor δεν είναι βέβαιος ότι ο Hinds είχε απορρίψει οριστικά την ιδέα. «Δεν ξέρω καν αν ήταν θέμα του ότι δεν ήθελε να το κάνει. Περισσότερο έμοιαζε να πηγαίνει όπου τον πήγαινε ο άνεμος, και ο άνεμος δεν τον πήγαινε στον χώρο των προβών», διευκρίνισε.
Όταν ο Brent Hinds δεν αποτελούσε πλέον μέλος των Mastodon, ο Nick Johnston μπήκε στην ομάδα για τις περιοδείες. Στη συνέχεια άρχισε να γνωρίζει τα νέα τραγούδια που είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν μορφή.
Τότε πέθανε η μητέρα του Brann Dailor και το κέντρο βάρους άλλαξε ξανά. «Όταν πέθανε η μητέρα μου, η προσοχή μου στράφηκε σε εκείνη, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε όλη αυτή η ένταση με τον Brent», περιέγραψε.
Ο Dailor περιέγραψε μία περίοδο στην οποία η καθημερινή προσπάθεια να συνεχίσει να δουλεύει ήταν σχεδόν η μόνη διέξοδος που μπορούσε να βρει. «Εκείνη την περίοδο δεν ήθελα να κάνω τίποτα, αλλά σηκωνόμουν από το κρεβάτι, πήγαινα στον χώρο των προβών και προσπαθούσα να δώσω ό,τι είχα στο νέο υλικό», σημείωσε.
«Δεν βρισκόμουν σε καλή ψυχική κατάσταση. Συνήθως είμαι ο άνθρωπος που κάνει τον κλόουν και προσπαθεί να ανεβάσει τη διάθεση όλων, και προσπαθούσα ακόμη να είμαι αυτός ο άνθρωπος, αλλά δεν μπορούσα», εξομολογήθηκε.
Η κατάσταση αυτή, όπως παραδέχθηκε, του θύμισε μία άλλη βαθιά απώλεια στη ζωή του. «Ήταν ίσως η πιο έντονη κατάθλιψη που έχω περάσει από την εποχή που πέθανε η αδελφή μου. Ένιωθα ένα τεράστιο βάρος», εξομολογήθηκε.
Λίγο πριν από τον θάνατό του, η δημόσια ένταση γύρω από τον Brent Hinds έκανε τα πράγματα ακόμη δυσκολότερα. «Όλα όσα συνέβαιναν πριν από τον θάνατό του ήταν πολύ επώδυνα, ειδικά όταν έβλεπα όσα γράφονταν στον Τύπο. Ήταν απαίσιο και το μισούσα», δήλωσε.
«Και όταν αυτό συνδυάστηκε με το πένθος που ένιωθα για τη μητέρα μου, απλώς ήθελα να τελειώσει όλο αυτό», συμπλήρωσε.
Οι Mastodon συνέχισαν με την επετειακή περιοδεία για το «Leviathan», πριν επιστρέψουν στη δουλειά για τον νέο δίσκο. Ο Brann Dailor είχε αρχίσει να γράφει στίχους για τη μητέρα του και για τη δύσκολη ζωή που είχε ζήσει.
«Έγραφα πολλούς στίχους για τη μητέρα μου και προσπαθούσα να καταλάβω πώς, σε ολόκληρη τη ζωή της, είχε περάσει τόσα πολλά και πόσο άδικη ήταν η ζωή απέναντί της. Πίστευα ότι ο δίσκος θα ήταν εξ ολοκλήρου γι’ αυτό», εξήγησε.
Όταν όμως ολοκληρώθηκε η περιοδεία, ήρθε η είδηση για τον θάνατο του Brent Hinds. «Μας χτύπησε σαν τόνος από τούβλα», περιέγραψε.
Οι Mastodon μπήκαν στο στούντιο για την προετοιμασία του δίσκου μόλις μία εβδομάδα αργότερα. Ο Dailor αναρωτήθηκε αν ήταν πραγματικά σωστό να βάλει μέσα στη μουσική του πένθος για έναν άνθρωπο που μόλις είχε χάσει.
«Αρχικά αναρωτήθηκα αν ήταν καλή ιδέα ή όχι. Πολύ γρήγορα όμως σκέφτηκα: “Και τι άλλο θα κάνω;”», ανέφερε.
«Ήθελα να ανοίξω μία τρύπα κάτω από το σπίτι και να μείνω εκεί για λίγο. Αλλά ήξερα επίσης ότι αν σηκωνόμουν, πήγαινα στον χώρο και δούλευα πάνω σε αυτό το νέο υλικό για οκτώ ώρες, θα ένιωθα λίγο καλύτερα», εξήγησε.
Η λύση ήταν απλή, χωρίς να είναι εύκολη. «Και λειτούργησε. Λειτούργησε να χτυπάω τα ντραμς για λίγο και να προσπαθώ να κάνω αυτά τα τραγούδια όσο καλύτερα μπορούσα», τόνισε.
Παρά την απώλεια του Brent Hinds, οι Mastodon δεν σκέφτηκαν ποτέ να σταματήσουν. Για τον Brann Dailor, το συγκρότημα έχει μία θέση στη ζωή του που ελάχιστα πράγματα μπορούν να πλησιάσουν.
«Δίπλα στις πιο κοντινές και σημαντικές σχέσεις της ζωής μου, συμπεριλαμβανομένων της μητέρας μου, του Brent, της συζύγου μου και του πατέρα μου, οι Mastodon είναι το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής μου», υπογράμμισε.
«Επομένως, αν υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα να συνεχίσει να υπάρχει, θα το κρατήσω ζωντανό», τόνισε.
Οι νέοι συνεργάτες έπρεπε να μπουν σε μία ήδη δύσκολη συνθήκη. Σύμφωνα με τον Dailor, όμως, τόσο ο Nick Johnston όσο και ο João Nogueira κατάλαβαν από την πρώτη στιγμή τι χρειαζόταν το συγκρότημα.
«Αυτοί οι δύο ήταν έτοιμοι και πρόθυμοι να κάνουν ό,τι χρειαζόταν για να βεβαιωθούν ότι οι τρεις μας αισθανόμαστε άνετα. Είναι δύο άνθρωποι με μεγάλη ενσυναίσθηση, πολύ καλλιτεχνικοί και ευαίσθητοι. Κι αυτό ακριβώς χρειαζόμασταν», τόνισε.
Η επιλογή του Nick Johnston ήταν συνειδητή και δεν είχε στόχο να δημιουργήσει έναν νέο Brent Hinds. Ο ίδιος ο Dailor θεωρεί ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο.
«Τον επιλέξαμε για έναν λόγο. Είναι ένας πολύ ξεχωριστός κιθαρίστας και αυτό ακριβώς είναι που αναζητούσαμε πάντα», εξήγησε.
«Δεν πρόκειται ποτέ να αντικαταστήσεις τον Brent Hinds. Ήταν μία μουσική ιδιοφυΐα και έγραψε μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ», υπογράμμισε.
Η σχέση των δύο μουσικών ήταν ιδιαίτερα στενή. «Ο Brent κι εγώ είχαμε μία πολύ ξεχωριστή σχέση. Πάντα μπορούσα να καταλάβω καλύτερα από όλους από πού ερχόταν μουσικά και, όταν δουλεύαμε μαζί πάνω σε ένα riff, ένιωθα ότι με γέμιζε», θυμήθηκε.
«Ο Brent ήταν μία από τις μεγάλες αγάπες μου στη μουσική και το συναίσθημα ήταν αμοιβαίο. Είχαμε και οι δύο ατελείωτο σεβασμό για τον τρόπο που έπαιζε ο άλλος», ανέφερε.
Παρόμοια δημιουργική σύνδεση νιώθει πλέον και με τον Nick Johnston. «Το νιώθω και με τον Nick. Ερωτεύτηκα πραγματικά τον τρόπο που παίζει και ξέρω ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα που μπορούμε να κάνουμε μαζί», είπε.
«Αυτό είναι μόνο η αρχή, γιατί μπήκε στην ομάδα όταν τα τραγούδια είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν μορφή», πρόσθεσε.
Το «Marrow Deep» περιλαμβάνει και δύο σημαντικές συμμετοχές. Ο Josh Homme των Queens Of The Stone Age εμφανίζεται στο τραγούδι «Snakes For Dinner», ενώ ο Geezer Butler των Black Sabbath συμμετέχει επίσης στον δίσκο.
Για τον Josh Homme, η ιδέα ήρθε σχεδόν αυθόρμητα. «Απλώς άκουσα τη φωνή του στο τέλος του τραγουδιού. Έτσι αντιμετωπίζουμε συνήθως κάθε συμμετοχή καλεσμένου. Κάποια στιγμή απλώς σου έρχεται η σκέψη: “Ίσως αυτός θα ήταν ιδανικός γι’ αυτό”», εξήγησε.
Ο Josh Homme βρισκόταν ήδη στο μυαλό του Brann Dailor για έναν ακόμη λόγο. Την ημέρα που οι Mastodon έμαθαν για τον θάνατο του Brent Hinds, ο Dailor βρισκόταν σε αεροδρόμιο πριν από μία εμφάνιση.
«Εκείνο το πρωί, ο Josh με πήρε τηλέφωνο και άρχισε να μου μιλάει για κάποιο φαγητό που του είχα προτείνει. Δεν ανέφερε τίποτα για τον Brent, αλλά ήξερα τι έκανε», εξήγησε.
«Ήθελε να δει πώς είμαι και να με κάνει να γελάσω για λίγο. Το εκτίμησα πραγματικά. Είναι ένας άνθρωπος που σκέφτεται τους άλλους», πρόσθεσε.
Η συμμετοχή του Geezer Butler συνδέεται με την ιδιαίτερη επιρροή που είχαν οι Black Sabbath στον δίσκο. Οι Mastodon βρίσκονταν, όπως είπε ο Dailor, σε μία έντονη περίοδο επιρροής από τους Black Sabbath μετά τη συμμετοχή τους στην αποχαιρετιστήρια συναυλία «Back To The Beginning».
«Οι Black Sabbath είχαν μεγάλη επιρροή σε αυτόν τον δίσκο και βρισκόμασταν σε μία περίοδο όπου ήμασταν βαθιά μέσα σε αυτόν τον κόσμο, ειδικά αφού παίξαμε στο “Back To The Beginning”», τόνισε.
Η ιδέα να ζητήσουν από τον Geezer Butler να παίξει ένα σόλο μπάσου έμοιαζε αρχικά φιλόδοξη. «Θυμάμαι ότι το είπα δυνατά και όλοι είπαν: “Ναι, θέλουμε επίσης δωρεάν υγειονομική περίθαλψη για όλους και αυστηρότερους νόμους για τον έλεγχο των όπλων στις Ηνωμένες Πολιτείες!”», θυμήθηκε.
Ο Dailor όμως πίστευε ότι άξιζε να το προσπαθήσουν. «Δεν μου φάνηκε τόσο εξωπραγματικό να το ζητήσουμε. Επικοινωνήσαμε μαζί του και είπε ναι! Αγαπάμε αυτό το τραγούδι. Είναι πολύ διαφορετικό για εμάς και έχει αυτή την αίσθηση του “Planet Caravan”, οπότε απλώς έμοιαζε σωστό», σημείωσε.
Η συμμετοχή του Geezer Butler απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία εξαιτίας του θέματος του τραγουδιού. Οι στίχοι αναφέρονται στη μητέρα και την αδελφή του Brann Dailor, τις οποίες φαντάζεται να χάνονται στο σύμπαν και να γίνονται δύο αστερισμοί.
«Στο τραγούδι ανοίγομαι πραγματικά για τη μητέρα και την αδελφή μου που φεύγουν προς το σύμπαν και γίνονται αυτοί οι δύο αστερισμοί», ανέφερε.
Η μητέρα του ήταν επίσης μεγάλη θαυμάστρια των Black Sabbath και είχε ιδιαίτερη αδυναμία στον Geezer Butler. «Το αγαπημένο μέλος των Black Sabbath για τη μητέρα μου ήταν ο Geezer. Λάτρευε τον Ozzy Osbourne, αλλά πάντα έλεγε: “Ξέρεις ότι ο Geezer έγραφε τους στίχους, έτσι;”», θυμήθηκε.
Ο Dailor είναι βέβαιος για το πώς θα αντιδρούσε αν προλάβαινε να ακούσει τη συμμετοχή του. «Νομίζω ότι το γεγονός πως ο Geezer βρίσκεται ειδικά σε αυτό το τραγούδι θα την έκανε να τρελαθεί. Θα έχανε το μυαλό της», εκτίμησε.
Η μητέρα του γνώριζε επίσης ότι οι Mastodon θα εμφανίζονταν στο «Back To The Beginning», αλλά δεν πρόλαβε να τους δει. «Ήξερε ότι θα παίξουμε στη συναυλία και, όταν της το είπα, ήταν με δάκρυα στα μάτια. Τουλάχιστον πρόλαβε να ζήσει εκείνη την τελευταία στιγμή περηφάνιας μιας μητέρας», πρόσθεσε.
Ο Brann Dailor έχει ξαναβρεθεί στο παρελθόν στη θέση να μιλά δημόσια για προσωπικές απώλειες. Κατά την περίοδο του «Crack The Skye», αναγκαζόταν συχνά να αναφέρεται στον θάνατο της αδελφής του, κάτι που αρχικά δεν ήθελε να κάνει.
«Ήταν δύσκολο, αλλά δεν είναι κάτι άγνωστο για μένα. Ξέρω πλέον πώς να το διαχειρίζομαι και προσπαθώ απλώς να είμαι ανοιχτός και ειλικρινής, ή όσο ανοιχτός και ειλικρινής μπορώ να είμαι χωρίς να αποκαλύπτω υπερβολικά πράγματα για την προσωπική ζωή άλλων ανθρώπων», εξήγησε.
«Κατά την περίοδο του “Crack The Skye”, για παράδειγμα, έπρεπε να μιλάω κάθε μέρα για την αυτοκτονία της αδελφής μου, κάτι που πραγματικά δεν μου άρεσε», παραδέχθηκε.
Με τον καιρό, όμως, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι αυτή η ειλικρίνεια δημιουργούσε έναν διαφορετικό δεσμό με τους ανθρώπους που άκουγαν τη μουσική των Mastodon. «Με τα χρόνια άρχισα να συναντώ ανθρώπους έξω από τις συναυλίες και να ανοίγονται κι εκείνοι σε μένα με τον ίδιο τρόπο», ανέφερε.
«Άρχισα να νιώθω ότι είχαμε μία σύνδεση, παρότι δεν γνωριζόμασταν, επειδή είχα αποφασίσει να δείξω ευαισθησία για κάτι που είχα περάσει», πρόσθεσε.
Για τον ίδιο, η προσωπική σύνδεση είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους υπάρχει η μουσική. «Νομίζω ότι αυτό που αναζητούμε είναι η προσωπική σύνδεση και το να συνδέονται οι άνθρωποι μέσα από τη μουσική», εξήγησε.
«Ελπίζω ότι όσα αφήνουμε πίσω μας σε αυτή τη γη μπορεί να είναι πράγματα που θα βοηθήσουν κάποιον άλλον. Για μένα, αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το να νιώσω λίγο άβολα για μία στιγμή», τόνισε.
Οι στίχοι του «Marrow Deep» δεν γράφτηκαν με σκοπό να λειτουργήσουν ως παρηγοριά για άλλους ανθρώπους. Ο Dailor λέει ότι, εκείνη τη στιγμή, έγραφε κυρίως επειδή είχε ανάγκη να βγάλει από μέσα του όσα κουβαλούσε.
«Όχι πραγματικά. Οι στίχοι που έγραψα ήταν απλώς πράγματα που έπρεπε να βγάλω από μέσα μου. Ειλικρινά, εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν τον εαυτό μου και τους άλλους μέσα στο δωμάτιο. Εκ των υστέρων, όμως, ελπίζω ότι μπορεί να βοηθήσει και άλλους», διευκρίνισε.
Υπήρξαν στιγμές κατά τις ηχογραφήσεις όπου η συναισθηματική ένταση των στίχων τον ανάγκασε να σταματήσει. «Ένιωθα κάποια επιφύλαξη για μερικούς από τους στίχους και υπήρξαν στιγμές στον θάλαμο ηχογράφησης όπου έπρεπε να σταματήσω και να συνέλθω», εξήγησε.
«Αυτές είναι οι στιγμές που καταλαβαίνεις ότι αγγίζεις κάτι αληθινό, και αυτό πάντα θα είναι κάτι με το οποίο κάποιος μπορεί να συνδεθεί», πρόσθεσε.
Η ευαλωτότητα, για τον Dailor, είναι μέρος της ευθύνης ενός καλλιτέχνη. «Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο για έναν καλλιτέχνη να προσφέρει τον αληθινό εαυτό του. Αν περνάς κάτι εύθραυστο και ωμό, πρέπει να το παρουσιάσεις έτσι ακριβώς», τόνισε.
«Η πρώτη αντίδραση είναι να τρέξεις μακριά από αυτό και ήταν δύσκολο να εκτεθώ τόσο πολύ, αλλά δεν ήθελα να κρυφτώ», παραδέχθηκε.
Παρά τη βαριά ατμόσφαιρα που διαπερνά το «Marrow Deep», ο Brann Dailor δεν θέλει το νέο άλμπουμ να αντιμετωπιστεί ως το τέλος μιας ιστορίας. Για εκείνον και τους υπόλοιπους Mastodon, η συνέχεια είναι ήδη μπροστά τους.
«Μου λείπει ο Brent. Θέλω να είναι εδώ όσο ίσως κανείς άλλος που θέλει να τον έχει πίσω, αλλά είμαι επίσης ένας άνθρωπος που εκφράζεται μέσα από την τέχνη και τη μουσική», ανέφερε.
«Εδώ και σχεδόν 27 χρόνια βάζω κάθε κομμάτι του καλλιτεχνικού εαυτού μου στους Mastodon. Το ίδιο ισχύει για τον Bill και τον Troy. Δεν μας λείπουν ούτε οι ιδέες ούτε το πάθος», υπογράμμισε.
Η επιθυμία να συνεχίσουν δεν έχει μειωθεί. «Θέλουμε ακόμη να παίζουμε ζωντανά, να γράφουμε μουσική και να τη δίνουμε στον κόσμο. Αν ο κόσμος δεν θέλει να την ακούσει, αυτό είναι απολύτως εντάξει, αλλά οι Mastodon είναι ακόμη πολύ ζωντανοί», τόνισε.
Και μέσα σε αυτή τη δήλωση βρίσκεται η ουσία της νέας εποχής του συγκροτήματος. «Όσο κι αν περνάμε αυτή τη διαδικασία πένθους, νιώθουμε επίσης αρκετά πιο δυνατοί, γιατί αισθανόμαστε ότι έχουμε ακόμη κάτι πολύ ξεχωριστό να πούμε μέσα από τη μουσική», δήλωσε.
Ο Brann Dailor δεν σκοπεύει να σταματήσει να παίζει τα ντραμς, να σκέφτεται riffs ή να φαντάζεται νέες ιδέες για τα χαρακτηριστικά heavy metal μπλουζάκια των Mastodon. «Θέλω όλα αυτά να συνεχίσουν να έχουν τη θέση τους στους Mastodon, όπως είχαν πάντα», σημείωσε.
Το μέλλον, πάντως, μπορεί να έχει διαφορετική διάθεση. Ο Dailor θέλει να εξερευνήσει περισσότερο τη δημιουργική σχέση με τον Nick Johnston και τον João Nogueira, ενώ ήδη σκέφτεται τραγούδια που θα απομακρύνονται από το προσωπικό βάρος του «Marrow Deep».
«Είμαι ενθουσιασμένος να δουλέψω περισσότερο με τον Nick και τον João. Και κάποια στιγμή θα ήθελα να αρχίσω να τραγουδάω ξανά για μυθολογικά πλάσματα, όπως ο Bigfoot και το Τέρας του Λοχ Νες!», είπε.
«Είχα γράψει ολόκληρη μία ιστορία υπερφυσικού τρόμου που σκόπευα να χρησιμοποιήσω για αυτόν τον δίσκο, αλλά μετά συνέβησαν όσα συνέβησαν. Ίσως την επόμενη φορά», αποκάλυψε.
Κλείνοντας, ο Brann Dailor έδωσε μία εικόνα για το πώς θέλει να είναι η επόμενη περίοδος των Mastodon. «Ελπίζω οι επόμενοι δίσκοι να έχουν λίγο περισσότερη διασκέδαση, αλλά προς το παρόν ανυπομονώ να βγούμε σε περιοδεία, να παίξουμε ζωντανά πολλά από αυτά τα νέα τραγούδια και απλώς να δούμε αν αρέσουν σε κάποιον», κατέληξε.
Το «Marrow Deep» κουβαλά μέσα του τον θάνατο, τη θλίψη και όσα έμειναν ανείπωτα. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και μία απόφαση συνέχειας. Οι Mastodon έχασαν έναν από τους ανθρώπους που βοήθησαν να δημιουργηθεί ο ήχος και η ιστορία τους, αλλά δεν είναι έτοιμοι να αφήσουν αυτή την ιστορία να τελειώσει εκεί.
Ο Brent Hinds δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Οι Mastodon, όμως, δεν προσπαθούν να τον αντικαταστήσουν. Προσπαθούν να βρουν πώς συνεχίζει ένα συγκρότημα όταν ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής του δεν βρίσκεται πια εκεί — και, μέσα από αυτή τη διαδικασία, να ανακαλύψουν τι μπορούν ακόμη να πουν.
