Η Melanie Martinez επιστρέφει με το «Hades», ένα άλμπουμ που αποδομεί τους κανόνες της μουσικής βιομηχανίας και βουτάει με θάρρος στο συλλογικό σκοτάδι της σύγχρονης πραγματικότητας.
Η Melanie Martinez είναι ίσως η πιο απρόθυμη pop star που κατάφερε να εξαντλήσει τα εισιτήρια για δύο συνεχόμενες εμφανίσεις στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Παρόλο που η πορεία της προς τη δόξα ξεκίνησε πριν από περισσότερα από δέκα χρόνια μέσα από την αμερικανική έκδοση του «The Voice» και συνεχίστηκε με πλατινένιους δίσκους, η ίδια δεν έδειξε ποτέ να συμβιβάζεται με τις συμβάσεις της δημοσιότητας.
Αυτή η απόσταση από τα φώτα έγινε ακόμα πιο έντονη με την πάροδο του χρόνου, ειδικά όσον αφορά τις προσδοκίες που συνοδεύουν μια γυναίκα καλλιτέχνιδα στον χώρο. Η τάση της για εσωστρέφεια και καλλιτεχνική μεταμόρφωση φάνηκε να ολοκληρώνεται με την αισθητική του άλμπουμ «Portals» το 2023.
Εκεί, η Melanie Martinez επέλεξε να εμφανίζεται πίσω από μια ογκώδη, απόκοσμη μάσκα που θύμιζε τις πειραματικές αναζητήσεις της Björk. Την ίδια μάσκα διατήρησε σε κάθε της εμφάνιση κατά τη διάρκεια της περιοδείας της, δηλώνοντας έμμεσα την επιθυμία της να εξαφανιστεί η ίδια πίσω από το έργο της.
Ωστόσο, αυτή η μάσκα μοιάζει με απλό διακοσμητικό στοιχείο μπροστά στην ένταση των τραγουδιών και, κυρίως, των στίχων του νέου της άλμπουμ με τίτλο «Hades». Πρόκειται για μια χαοτική και εξαιρετικά φιλόδοξη δουλειά, όπου σχεδόν κάθε στίχος προκαλεί στον ακροατή το αίσθημα της έκπληξης και της απορίας.
Με τον τίτλο «Hades» (Άδης) να συμβολίζει το κακό που κυριαρχεί στον κόσμο, κάθε κομμάτι του δίσκου καταπιάνεται με μια διαφορετική πτυχή της σύγχρονης φρίκης. Η πολιτική αστάθεια, η κλιματική κρίση, η τοξική αρρενωπότητα και η κακοποίηση στις σχέσεις βρίσκονται στο επίκεντρο της στιχουργικής της.
Η Melanie Martinez δεν διστάζει να θίξει τον μισογυνισμό, το body shaming, την έλλειψη στέγης και την υποκρισία που συναντάται στους κόλπους της θρησκείας. Ταυτόχρονα, στρέφει τα βέλη της προς την ψυχολογική κακοποίηση που ασκεί η βιομηχανία του θεάματος στις γυναίκες, την απληστία των δισεκατομμυριούχων και την τοξικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Μέσα σε αυτόν τον ζόφο, χωράνε ακόμα και φαντασιώσεις εκδίκησης, αλλά και η έννοια της αγάπης, ως μια τελευταία καταφυγή. Η αντίθεση γίνεται ακόμα πιο έντονη από το γεγονός ότι η Melanie Martinez ερμηνεύει αυτούς τους σκληρούς στίχους με την υψίφωνη, συχνά γλυκιά φωνή της.
Η γαλήνια ερμηνεία της διακόπτεται ξαφνικά από φωνές που θυμίζουν ταινίες τρόμου ή ανατριχιαστικά ηχητικά εφέ που αντικατοπτρίζουν το περιεχόμενο των λέξεων. Αυτές οι εναλλαγές δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που είναι ταυτόχρονα γοητευτικό και βαθιά ενοχλητικό για τον ανυποψίαστο ακροατή.
Οι στίχοι της δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Σε ένα σημείο αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το πρόσωπό του με άναψε όταν έβγαλα το μαχαίρι/ Η άγνοιά του γλίστρησε και το ίδιο και η γροθιά μου/ Τον χτύπησα πολύ δυνατά, στοιχηματίζω ότι το ένιωσε σαν φιλί», περιγράφοντας μια βίαιη ανατροπή των ρόλων δύναμης.
Συνεχίζοντας την κριτική της απέναντι στην κοινωνική αδιαφορία, η τραγουδοποιός σημειώνει: «Τα ανίδεα μυαλά τους αποκαλούν τη γενοκτονία πόλεμο/ Προστατεύουν τα συναισθήματα των λευκών ενώ σκρολάρουν και αγνοούν», θέτοντας το ζήτημα της ηθικής ευθύνης στον ψηφιακό κόσμο.
Η Melanie Martinez μιλάει επίσης ανοιχτά για τις πιέσεις που δέχεται όσον αφορά την εμφάνισή της. «Το πρόσωπό μου έχει ακόμα λίπος/ Κάποιος μου είπε ότι ο γιατρός του θα μπορούσε να το ξεφορτωθεί», λέει σε μια στροφή του δίσκου της.
Συνεχίζει με μια σκληρή περιγραφή της εμπειρίας της με την πλαστική χειρουργική: «Αλλά έχω ήδη έναν χειρουργό που με ξέρει / Μου δίνει αναισθησία με τη γλώσσα καθώς με κόβει / Και μου έβαλε 500cc σεξαπίλ / Δεν θα σου πω ψέματα, αυτός ο άντρας πραγματικά με ευλόγησε», συμπληρώνει με ειρωνική διάθεση.
Η κριτική της για την αντιμετώπιση των γυναικών από τα μέσα ενημέρωσης είναι εξίσου αιχμηρή. «Πέρασα τόσα χρόνια ούσα χαριτωμένη στην τηλεόραση/ Πριν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα μάτια έγινα σχεδόν 30», αναφέρει, περιγράφοντας την ταχύτητα με την οποία η βιομηχανία απορρίπτει ό,τι παλιώνει.
«Έβαλα μεγαλύτερο στήθος για να μπορέσω να το ξεπεράσω / Τώρα το μόνο που διαβάζω είναι “Ε, νομίζω ότι είναι έγκυος”», καταλήγει, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό του σχολιασμού γύρω από το γυναικείο σώμα, όπως εξήγησε η ίδια.
Με 18 τραγούδια που εκτείνονται σε περισσότερα από 70 λεπτά, το «Hades» είναι ένας δίσκος που απαιτεί χρόνο και προσπάθεια από την πλευρά του κοινού. Είναι μια δουλειά που μπορεί να κουράσει αν προσπαθήσει κανείς να την αφομοιώσει ολόκληρη με την πρώτη ακρόαση.
Παρά τη συχνά σοκαριστική ένταση των στίχων, το μουσικό αποτέλεσμα παραμένει προσιτό. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν θορυβώδη δίσκο που επιτίθεται στα αυτιά, αλλά με μια παραγωγή που πατάει γερά σε μελωδικές βάσεις.
Η μουσική, που δημιουργήθηκε κυρίως σε συνεργασία με τον μόνιμο συνεργάτη της CJ Baran (Marina, Carly Rae Jepsen, Panic! at the Disco), ακολουθεί ένα εναλλακτικό ηλεκτρονικό πλαίσιο. Αυτό το στυλ, όπως και τα φωνητικά της, παρεκκλίνει περιστασιακά προς κάτι πιο απειλητικό.
Σε αυτές ακριβώς τις στιγμές είναι που το «Hades» κυριολεκτικά κοχλάζει. Η φωνή της Melanie Martinez μπορεί να ξεκινάει με μια γλυκύτητα, αλλά σταδιακά μεταμορφώνεται σε κάτι που μοιάζει με παραλήρημα, ανεβάζοντας διαρκώς την ένταση και την παράνοια.
Είναι μια εμπειρία που προκαλεί ταυτόχρονα ενθουσιασμό, τρόμο και θαυμασμό. Ο ακροατής αναρωτιέται συνεχώς μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η συναισθηματική κλιμάκωση και αν η καλλιτέχνιδα θα συνεχίσει να πιέζει τα όριά της.
Τελικά, η Melanie Martinez το κάνει. Δεν κάνει πίσω σε καμία στιγμή του δίσκου, επιμένοντας στην ωμή ειλικρίνεια και την αισθητική επιλογή της.
Το «Hades» δεν είναι απλώς μια ακόμα κυκλοφορία στη σύγχρονη δισκογραφία, αλλά μια πράξη αντίστασης απέναντι στην επιφάνεια. Αποτελεί μια καυστική, ισχυρή και σημαντική κατάθεση ενάντια στην τρομακτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται μεγάλο μέρος του πλανήτη σήμερα. Ταυτόχρονα, είναι ένα πύρινο μουσικό σχόλιο που δεν φοβάται να λερώσει τα χέρια του με τη λάσπη της πραγματικότητας.
Η Melanie Martinez καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στον πειραματισμό και την οικειότητα των μελωδιών. Οι 18 ιστορίες που αφηγείται συνθέτουν ένα μωσαϊκό απόγνωσης και ελπίδας, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη μπορεί ακόμα να είναι επικίνδυνη.
Στο τέλος της διαδρομής, το «Hades» αφήνει μια επίγευση δικαίωσης για την ίδια την καλλιτέχνιδα, η οποία φαίνεται να βρήκε επιτέλους τον τρόπο να μιλήσει για όλα όσα την ενοχλούσαν από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε στο προσκήνιο. Είναι ένας δίσκος που δεν ζητάει την έγκριση κανενός, αλλά επιβάλλεται με την ειλικρίνειά του.
Με αυτό το άλμπουμ, η Melanie Martinez επιβεβαιώνει ότι παραμένει μια από τις πιο ιδιαίτερες φωνές της γενιάς της. Το «Hades» θα συζητηθεί, θα αναλυθεί και πιθανότατα θα διχάσει, αλλά αυτός είναι και ο σκοπός κάθε αυθεντικού έργου τέχνης που σέβεται τον εαυτό του.
