Ο James Hetfield των Metallica αποκάλυψε τα παρασκήνια από τη δημιουργία του «Enter Sandman».
Καθώς οι Metallica ήταν στο στούντιο και έγραφαν το «Enter Sandman», αποδεικνύεται ότι ο James Hetfield δεν ένιωθε ιδιαίτερα σίγουρος για το τραγούδι και σε μία νέα συνέντευξή του, παραδέχεται ότι η αρχική εντύπωσή του ήταν ότι «δεν ήταν και τόσο σπουδαίο».
Η εκδοχή του «Enter Sandman» στην οποία αναφέρεται ο James Hetfield είναι διαφορετική από το τελικό αποτέλεσμα που περιλαμβάνεται στο εξαιρετικά επιτυχημένο άλμπουμ «Metallica» του 1991, γνωστότερο ως «The Black Album».
Το «Enter Sandman» έγινε το πιο επιτυχημένο metal τραγούδι όλων των εποχών και αποτελεί συνεχώς αφετηρία για τους μουσικόφιλους που θα θέλουν να γνωρίσουν τη metal σκηνή.
Πλέον, είναι σχεδόν αδύνατο να ζήσει χωρίς να έχει ακούσει το «Enter Sandman».
Η ιστορία θα μπορούσε να είναι αρκετά διαφορετική, ωστόσο, αν ο James Hetfield δεν είχε πιεστεί να δώσει τον καλύτερο εαυτό του στο τραγούδι.
Ο τραγουδιστής των Metallica αποκάλυψε τα παρασκήνια από τη δημιουργία του «Enter Sandman» κατά τη διάρκεια ενός masterclass.
«Νομίζω ότι ο Lars (Ulrich) και ο (παραγωγός) Bob Rock είπαν: “Πήγαινε πίσω. Σε προκαλώ να πας πίσω και να το δουλέψεις”», θυμήθηκε ο Hetfield, σημειώνοντας: «Και το έκανα».
Αναφέροντας ένα παράδειγμα για το πώς ο Lars Ulrich και ο Bob Rock τον πίεζαν κατά τη διάρκεια της δημιουργίας, ο James Hetfield επισήμανε μία σημαντική αλλαγή στους στίχους του «Enter Sandman» και την προσθήκη της ατάκας «We’re off to never, neverland».
Όσον αφορά τη σημασία των στίχων του «Enter Sandman», ο James Hetfield εξήγησε: «“Τι συμβαίνει στον ύπνο μας; Γιατί έχουμε εφιάλτες;” – πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να ταυτιστούν με αυτό. Όλοι έχουν εφιάλτες. Τι κάνεις με αυτούς; Γιατί εμφανίζονται;»
Οι Metallica μοιράστηκαν περισσότερες πληροφορίες από τη δημιουργία του «Enter Sandman» σε μία συνέντευξή τους στο «The Howard Stern Show» τον Απρίλιο.
Το τραγούδι ξεκίνησε με ένα riff που ο κιθαρίστας Kirk Hammett παρουσίασε στο συγκρότημα, και το οποίο βελτίωσε ο Lars Ulrich.
Στη συνέχεια, ο ντράμερ πρότεινε να παίξει το πρώτο μισό του riff τρεις φορές πριν από τις συγχορδίες στο τέλος, αντί να παίζει κάθε κομμάτι του riff μία φορά μαζί.
«Υπάρχει ένα πράγμα που κάνουμε με τα riffs όπου μερικές φορές θα το διαμορφώσουμε έτσι ώστε να υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο για τρεις φορές και μετά μία απάντηση», περιέγραψε ο Kirk Hammett.
«Και, βασικά, απλά του έδωσε μία μορφή που μπορούσε να λειτουργήσει», είπε.
