Οι Paramore συστρατεύονται με δεκάδες καλλιτέχνες στο πολιτιστικό μποϊκοτάζ κατά της γενοκτονίας στη Γάζα, αποσύροντας τη μουσική τους από τις ισραηλινές πλατφόρμες.
Σε μία εποχή όπου η σιωπή έχει κάποτε υψηλότερη πολιτική αξία από τον θόρυβο, οι Paramore και η Hayley Williams επιλέγουν να μιλήσουν χωρίς να ηχούν.
Το συγκρότημα, που εδώ και δύο δεκαετίες ορίζει τον σφυγμό της εναλλακτικής pop-rock, ανακοίνωσε την απόσυρση της μουσικής του από τις streaming πλατφόρμες στο Ισραήλ, παίρνοντας μία ξεκάθαρη θέση στο πλευρό του αυξανόμενου κινήματος «No Music for Genocide».
Πρόκειται για μία οργανωμένη πολιτιστική πρωτοβουλία μποϊκοτάζ, που καλεί μουσικούς, συγκροτήματα και καλλιτέχνες παγκοσμίως να αποσύρουν τα έργα τους από τη χώρα, με στόχο να καταγγελθεί η συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα.
Η καμπάνια, η οποία έχει ήδη αποκτήσει δυναμική κυρίως στο ευρωπαϊκό και βορειοαμερικανικό μουσικό περιβάλλον, βασίζεται σε μία απλή αλλά ανυποχώρητη αρχή: αν η μουσική είναι οικουμενική, τότε δεν μπορεί να διακινείται ανεξέλεγκτα, ειδικά σε χώρες ή πλατφόρμες που συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με κρατική βία.
Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν προχωρούν είτε σε αλλαγή των περιοχών κυκλοφορίας των τραγουδιών τους, είτε σε διαδικασία geo-blocking μέσω των δισκογραφικών ή των διανομέων τους.
Το κίνημα υπενθυμίζει πως, σε ανάλογη περίπτωση, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, οι τρεις μεγαλύτερες δισκογραφικές — Universal, Sony και Warner— είχαν κινηθεί αστραπιαία, αναστέλλοντας τη διανομή μουσικής τους στη ρωσική επικράτεια.
Η υπενθύμιση αυτή δεν είναι μόνο ιστορική, αλλά λειτουργεί και ως άμεση πρόκληση προς τη μουσική βιομηχανία που, μέχρι στιγμής, εμφανίζεται πιο αργή και προσεκτική στις κινήσεις της γύρω από το θέμα της Παλαιστίνης.
Στην επίσημη ιστοσελίδα του εγχειρήματος «No Music for Genocide» έχουν προστεθεί πλέον, εκτός από τους Paramore, και τα προσωπικά έργα της Hayley Williams.
Το όνομά τους εμφανίζεται δίπλα σε καλλιτέχνες όπως οι Fontaines D.C., Amyl & The Sniffers, Kneecap, καθώς και σε ανεξάρτητους δημιουργούς όπως οι Rina Sawayama, MIKE, Faye Webster, Japanese Breakfast, King Krule και MØ. Μαζί, συγκροτούν μία κρίσιμη μάζα φωνών που, έστω και μέσα από σιωπές, διατυπώνουν την πιο ηχηρή πολιτική τοποθέτηση.
Αν και οι Paramore δεν έχουν προχωρήσει σε επίσημη δήλωση για τη συμμετοχή τους, οι προηγούμενες δημόσιες παρεμβάσεις τους αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Από τον Μάιο του 2024, και ενώ οι ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Ράφα κλιμακώνονταν, το συγκρότημα είχε καλέσει τους θαυμαστές του να στηρίξουν την ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα.
Τόνισαν τότε πως θεωρούν θεμιτή και απαραίτητη τη φωνή υπεράσπισης των Παλαιστινίων – χωρίς αυτό να αποτελεί αντισημιτική στάση: «Δεν πιστεύουμε ότι η στήριξη στους Παλαιστίνιους φίλους και οικογένειές μας ισοδυναμεί με αντισημιτισμό. Αγαπάμε τους Εβραίους φίλους και οικογένειές μας, και προσευχόμαστε για την ασφαλή επιστροφή των ομήρων. Ωστόσο, δεν μπορούμε να στηρίζουμε μία γενοκτονία.»
Δεν είναι η πρώτη φορά που η μουσική και η πολιτική τίθενται σε τροχιά σύγκρουσης με αφορμή τη Γάζα.
Οι Massive Attack, από τα πρώτα συγκροτήματα που πήραν μέρος στο «No Music for Genocide», έχουν ζητήσει όχι μόνο την απόσυρση της δικής τους μουσικής από τις ισραηλινές πλατφόρμες, αλλά και την πλήρη αποχώρησή τους από το Spotify — μετά από αποκαλύψεις πως ο CEO της πλατφόρμας, Daniel Ek, επένδυσε εκατομμύρια δολάρια σε εταιρεία παραγωγής πολεμικών drones και τεχνητής νοημοσύνης για χρήση σε στρατιωτικά αεροσκάφη.
Ταυτόχρονα, καλλιτέχνες όπως οι King Gizzard & The Lizard Wizard, Xiu Xiu και Deerhoof έχουν αποχωρήσει από την πλατφόρμα και για αυτόν τον λόγο.
Τον Σεπτέμβριο του 2024, οι Paramore συνεργάστηκαν με την ανεξάρτητη σχεδιάστρια μόδας Bug Girl για μία συλλογή merchandise, αφιερώνοντας όλα τα έσοδα στην οργάνωση Medical Aid for Palestinians. Σε μία εποχή που το merchandising φέρνει –για πολλούς– υψηλότερα έσοδα από τη μουσική, η επιλογή να κατευθυνθούν τα κέρδη σε ανθρωπιστικό σκοπό απηχεί την ουσία της δέσμευσής τους.
Το «No Music for Genocide» δεν κρύβει τον στόχο του. Θέλει να πιέσει, να εμπνεύσει, να προκαλέσει. «Όσο περισσότεροι, τόσο ισχυρότεροι», γράφει στο επίσημο ανακοινωθέν του. «Είμαστε ευγνώμονες σε όλους τους καλλιτέχνες, μάνατζερ και δισκογραφικές εταιρείας που ήδη δεσμεύτηκαν σε αυτό το πρώτο βήμα και ανυπομονούμε να το επεκτείνουμε. Αυτό είναι μόνο η αρχή.»
Η στάση των Paramore υφαίνει έναν νέο χάρτη πολιτικής μουσικής δράσης. Στο παρελθόν, η μουσική αμφισβήτηση εκδηλωνόταν από σκηνής, μέσα από στίχους και δυναμικές δηλώσεις. Σήμερα, έρχεται μέσα από αρχεία που εξαφανίζονται, από πλατφόρμες που αδειάζουν, από playlists που παύουν.
Είναι μία σιωπή που δεν παραιτείται. Είναι μία υποχώρηση με σαφή στρατηγικό στόχο. Είναι, ίσως, η πιο πολιτική πράξη που μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης στον 21ο αιώνα: να αποσύρει κάτι που αγαπά, ως ένδειξη πως τίποτα δεν πρέπει να είναι διαθέσιμο σε όλους – όταν δεν είναι διαθέσιμο σε όλους το δικαίωμα στη ζωή.
Καθώς το κίνημα επεκτείνεται, μένει να φανεί αν οι κύκλοι που δημιουργούνται από κάθε αποχώρηση θα ενωθούν σε κάτι πιο καθοριστικό. Για τους Paramore, πάντως, δεν χρειάστηκαν μεγάλοι ήχοι για αυτό το μήνυμα. Μόνο μία απουσία — φτιαγμένη για να μετρηθεί.
