«Ο Bob Weir ήταν ένας σπουδαίος μουσικός που ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους πολλών γενεών», έγραψε ο Paul McCartney, αποδίδοντας φόρο τιμής σε μία προσωπικότητα που κατάφερε να μετατρέψει τον αυτοσχεδιασμό σε μία οικουμενική γλώσσα επικοινωνίας.
Όταν δύο κόσμοι που θεμελίωσαν τη σύγχρονη μυθολογία της rock συναντιούνται, το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ μία απλή είδηση, αλλά ένα κεφάλαιο στην ιστορία της λαϊκής κουλτούρας. Ο Paul McCartney, η ζωντανή ενσάρκωση της βρετανικής εισβολής και της μελωδικής τελειότητας, αποχαιρέτησε με έναν βαθιά συγκινητικό τρόπο τον Bob Weir, τον συνιδρυτή των εμβληματικών Grateful Dead, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών.
Αυτός ο αποχαιρετισμός δεν ήταν μόνο μία τυπική δήλωση πένθους, αλλά μία υπενθύμιση της αόρατης κλωστής που συνδέει τους αρχιτέκτονες της μουσικής επανάστασης των 60s.
Η ανάρτηση του Paul McCartney στο Instagram συνοδευόταν από μία φωτογραφία που συμπυκνώνει την ουσία της φιλίας τους: οι δυο τους να γελούν στη σκηνή κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στη Βοστώνη το 2016, με τον McCartney να κρατά το θρυλικό του Hofner μπάσο.
Ωστόσο, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, αυτή δεν ήταν η τελευταία τους συνάντηση. Οι δύο θρύλοι είχαν την ευκαιρία να βρεθούν ξανά πρόσφατα, σε ένα περιβάλλον που αντιπροσωπεύει το μέλλον της ζωντανής ψυχαγωγίας, το εντυπωσιακό Sphere στο Λας Βέγκας, όπου ο Bob Weir εμφανιζόταν με το συγκρότημα Dead & Company.
«Είδα τον Bob για τελευταία φορά όταν πήγαμε στο Sphere στο Las Vegas για να παρακολουθήσουμε τους Dead & Co», σημείωσε ο Paul McCartney.
«Ήταν πολύ φιλόξενος και κατά τη διάρκεια του διαλείμματος της παράστασης μας κάλεσε στο τρέιλερ του, και ήταν μία ιδιαίτερη στιγμή να γνωρίσω την οικογένεια και τους φίλους του. Ο Bob μου έδειξε το setup ηχογράφησης που είχε στο πίσω μέρος του λεωφορείου, ώστε ακόμα και όταν βρισκόταν σε περιοδεία να μπορεί να δημιουργεί και να ηχογραφεί μουσική· προσφέρθηκα να παίξω μπάσο σε ένα από τα κομμάτια που μου έπαιξε, αλλά δυστυχώς αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ», θυμήθηκε.
Αυτή η λεπτομέρεια, η προσφορά μιας συνεργασίας που έμεινε ημιτελής, προσδίδει μία μελαγχολική χροιά στην απώλεια. Η ιδέα του Paul McCartney να συνοδεύει με το μπάσο του τις αμερικανικές, ψυχεδελικές αναζητήσεις του Bob Weir, θα αποτελούσε το απόλυτο crossover της rock ιστορίας.
Ο McCartney τόνισε πόσο τον ενέπνευσε η αίσθηση του χιούμορ, η φιλία και η μουσική δεινότητα του Weir, στέλνοντας παράλληλα τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του εκλιπόντος.
Η ιστορική τους συνάντηση επί σκηνής το 2016, στην οποία αναφέρθηκε ο Paul McCartney, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη των θαυμαστών.
Στις 17 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς, ο Bob Weir ανέβηκε στη σκηνή για να ερμηνεύσει μαζί με τον Beatle το «Hi, Hi, Hi» των Wings και το εκρηκτικό «Helter Skelter» των Beatles. Ήταν η πρώτη φορά που μοιράστηκαν το ίδιο πάλκο, μία στιγμή που ο McCartney είχε πανηγυρίσει τότε με μία ανάρτηση και τη λεζάντα: «Grateful Beatle!».
Ο Bob Weir δεν ήταν απλώς ένας κιθαρίστας. Ήταν ο αρχιτέκτονας της ρυθμικής κιθάρας στην jam σκηνή, ένας άνθρωπος που κατάφερε να επιβιώσει και να εξελιχθεί μέσα από την πολυτάραχη ιστορία των Grateful Dead.
Η είδηση του θανάτου του επιβεβαιώθηκε το Σάββατο 10 Ιανουαρίου, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στην παγκόσμια μουσική κοινότητα. «Με βαθιά θλίψη μοιραζόμαστε τον θάνατο του Bobby Weir», έγραψε η οικογένειά του σε ανακοίνωσή της.
«Μετέβη ειρηνικά, περιτριγυρισμένος από αγαπημένα πρόσωπα, αφού νίκησε με θάρρος τον καρκίνο, όπως μόνο ο Bobby θα μπορούσε. Δυστυχώς, υπέκυψε σε υποκείμενα προβλήματα στους πνεύμονες».
Η ανακοίνωση της οικογένειας σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ανθρώπου που ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας rock star.
«Ο Bobby θα είναι για πάντα μία καθοδηγητική δύναμη, του οποίου η μοναδική τέχνη αναδιαμόρφωσε την αμερικανική μουσική. Το έργο του έκανε κάτι παραπάνω από το να γεμίζει δωμάτια με μουσική· ήταν ζεστό ηλιακό φως που γέμιζε την ψυχή, χτίζοντας μία κοινότητα, μία γλώσσα και ένα αίσθημα οικογένειας που γενιές θαυμαστών κουβαλούν μαζί τους. Κάθε συγχορδία που έπαιζε, κάθε λέξη που τραγουδούσε ήταν αναπόσπαστο μέρος των ιστοριών που έπλεκε. Υπήρχε μία πρόσκληση: να νιώσεις, να αμφισβητήσεις, να περιπλανηθείς και να ανήκεις», ανέφεραν οι οικείο του.
Οι Grateful Dead, το συγκρότημα στο οποίο ο Bob Weir αφιέρωσε τη ζωή του, υπήρξαν το απόλυτο σύμβολο της αμερικανικής αντικουλτούρας.
Η μουσική τους, μία μίξη από rock, folk, blues και jazz, δεν περιοριζόταν ποτέ στα στενά όρια ενός άλμπουμ, αλλά ζούσε και ανέπνεε μέσα από τις ζωντανές εμφανίσεις και τον αυτοσχεδιασμό. Ο Weir, με το ιδιότυπο στυλ του, ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην τρέλα του Jerry Garcia και τη ρυθμική σταθερότητα που χρειαζόταν το γκρουπ για να μην καταρρεύσει κάτω από το βάρος των πειραματισμών του.
Η απώλεια του Bob Weir σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, αλλά η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή μέσα από τους χιλιάδες Deadheads και τους μουσικούς που συνεχίζουν να εμπνέονται από την ελευθερία που πρέσβευε.
Η δημόσια εξομολόγηση του Paul McCartney υπογραμμίζει ακριβώς αυτό: ότι η αληθινή τέχνη δεν γνωρίζει σύνορα ή ταμπέλες. Είτε πρόκειται για τη μελωδική pop των Beatles είτε για την ατελείωτη ψυχεδέλεια των Grateful Dead, η ουσία παραμένει η ίδια: η αναζήτηση μιας στιγμής σύνδεσης, ενός «ζεστού ηλιακού φωτός» που θα φωτίζει τις ψυχές όσων έχουν την τύχη να ακούν.
Κλείνοντας το αφιέρωμά του, ο Paul McCartney μας άφησε με την εικόνα ενός Bob Weir που, ακόμα και στο τέλος, παρέμενε ένας δημιουργικός ανήσυχος πνεύμα, έτοιμος να ηχογραφήσει την επόμενη νότα στο πίσω μέρος ενός λεωφορείου.
Μπορεί το μπάσο του Paul να μην ακούστηκε ποτέ σε εκείνα τα τραγούδια, αλλά η αμοιβαία εκτίμηση και ο σεβασμός αυτών των δύο γιγάντων αποτελούν το πιο ηχηρό soundtrack για την υστεροφημία του Bobby Weir. Η μουσική του θα συνεχίσει να καλεί τους θαυμαστές του «να περιπλανηθούν και να ανήκουν», σε έναν κόσμο που ο ίδιος βοήθησε να γίνει λίγο πιο φωτεινός και πολύ πιο ελεύθερος.
