Η Perrie Edwards αποκαλύπτει τη δική της μουσική ταυτότητα, μακριά από τις Little Mix, σε ένα άλμπουμ – πορτρέτο γεμάτο συναισθηματική δύναμη και ηχητική πολυμορφία
Το να είσαι μέλος ενός από τα πιο επιδραστικά γυναικεία συγκροτήματα της σύγχρονης βρετανικής pop σκηνής συνοδεύεται, αναπόφευκτα, από βαριές αποσκευές. Η Perrie Edwards, με την καριέρα της σε υψηλή ένταση επί μία ολόκληρη δεκαετία στο πλευρό των Little Mix, γνωρίζει καλά τι σημαίνει να συγκρίνεσαι, να διαχωρίζεσαι, να αντιπαραβάλλεσαι με τις συναδέλφους και φίλες σου — ιδιαίτερα όταν ξεκινάς τη δική σου πορεία.
Το «Perrie», ωστόσο, δεν είναι ένα υποκεφάλαιο στην ιστορία ενός συγκροτήματος. Είναι η κύρια αφήγηση μίας γυναίκας που, για πρώτη φορά, επιχειρεί να καταγράψει και να μοιραστεί τη δική της διαδρομή. Ηχογραφημένο με βαθιά αίσθηση προσωπικής αναγκαιότητας, το άλμπουμ μοιάζει λιγότερο με συλλογή τραγουδιών και περισσότερο με κινηματογραφικό απομνημόνευμα, μέσα από pop μελωδίες, folk αποχρώσεις και αιχμηρή R&B.
Το άλμπουμ ξεκινά με το «Forget About Us», ένα τραγούδι που μοιάζει σχεδιασμένο να λειτουργήσει σαν ανατομία κάποιου ρήγματος. Η φωνή της Perrie —γνήσια, διαυγής και εύθραυστη— γίνεται το επίκεντρο από το πρώτο λεπτό. Δεν προσπαθεί να αναμετρηθεί με κάποια εικόνα που της έχει αποδοθεί, δεν υψώνει τοίχους μέσα από υπερπαραγωγές. Αντιθέτως, μοιάζει να επιδιώκει μία απογύμνωση — του εαυτού της.
Το «Bonnie And Clyde», για παράδειγμα, είναι ένα τρυφερό αφηγηματικό δείγμα, όπου η Perrie υφαίνει ερωτικές μνήμες και απώλειες με έναν σχεδόν εξομολογητικό τρόπο.
Τα ακουστικά παιξίματα συνδυάζονται με λάμψεις folk-pop, σε μία ηχητική κατεύθυνση εντελώς διαφορετική από ό,τι μπορεί να περιμένει κανείς από μία pop star που βγήκε από talent show. Κι αυτό είναι ακριβώς το απροσδόκητο που κάνει το άλμπουμ τόσο έντιμο.
Φυσικά, η Perrie Edwards δεν εγκαταλείπει τις ρίζες της. Στο «Miss You», ένα τραγούδι συνυπογράφει με τον MNEK, μεταφέρει ακουστικά όλη εκείνη την τρυφερότητα και την ευθραυστότητα της R&B των ’90s — ένα κομμάτι που θα μπορούσε να είναι χαμένο b-side της Mariah Carey, και αυτό μόνο ως έπαινος μπορεί να ειπωθεί. Η ισορροπία που επιτυγχάνει ανάμεσα στην παράδοση και το προσωπικό της στίγμα είναι αξιοθαύμαστη.
Το «Cute Aggression» δίνει ηλεκτρισμό στο άλμπουμ, φέρνοντας τη δική του μεθυστική ενέργεια, σαν φλας από synth-pop των ’80s με στιλπνά φωνητικά.
Αντίθετα, το «Same Place Different View» απογυμνώνει εντελώς τον ήχο, αφήνοντας τον ακροατή να σταθεί απέναντι σε μία φωνή που αναμετριέται με σκιές του παρελθόντος — ίσως ακόμη και με τις σκιές του εαυτού της.
Αλλά το «Perrie» δεν χτίζεται μόνο πάνω στην ατμόσφαιρα ή στον πειραματισμό. Είναι ένας δίσκος θεματικά συνεκτικός, με κέντρο την καρδιά και την πολλαπλότητά της: ραγισμένη, ερωτευμένη, αβέβαιη, μαχητική. Κι αν η ακολουθία τραγουδιών παραπαίει κάποιες στιγμές από τη σχεδόν υπερβολική παρουσία αργών συνθέσεων, δύσκολα μπορεί να του επιρρίψει κανείς έλλειψη αυθεντικότητας.
Το «Absofuckinglutely» —ένας τίτλος που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητος— υπόσχεται ένα δυναμικό ξέσπασμα, αλλά, ηχητικά, δεν καταφέρνει να μετατρέψει τη φόρτιση του τίτλου σε κάτι αντίστοιχα σαρωτικό. Παρόλα αυτά, ακόμα και η ύπαρξη ενός τέτοιου κομματιού, αποκαλύπτει πως η Perrie Edwards δεν φοβάται να τσαλακώσει — και να κάνει λάθη που είναι αποκλειστικά δικά της.
Γιατί αυτός ακριβώς είναι ο πυρήνας του «Perrie»: η προσωπική έκθεση. Δεν υπάρχει ίχνος καλλιτεχνικής επιτήδευσης ή διάθεσης να παίξει με ασφάλεια. Οι γυαλιστερές pop στιγμές, όπως το «You Go Your Way», ή τα άμεσα, σχεδόν πρώτο πρόσωπο ξεσπάσματα του «Cute Aggression», μαρτυρούν μία καλλιτέχνιδα σε κίνηση, σε δοκιμή, σε συνειδητή μετάβαση.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ντεμπούτο που, περισσότερο από το να εντυπωσιάσει, επιδιώκει να συγκινήσει. Να συνδεθεί. Να μιλήσει ειλικρινά για αγάπες, για συγκρούσεις, για αποχωρισμούς, για την αλληλουχία συναισθημάτων που σχηματίζουν μία γυναίκα καθώς πασχίζει να διαμορφώσει τη φωνή της στον κόσμο — όχι μόνο ως τραγουδίστρια, αλλά και ως άνθρωπος.
Και σε αυτή τη διαδρομή, η Perrie Edwards δείχνει πως δεν ντρέπεται να εκτεθεί, να τραγουδήσει δυνατά ή ψιθυριστά, να γελάσει και να θρηνήσει, να προσφέρει αυτό που έχει και όχι αυτό που περιμένουν οι άλλοι να ακούσουν από εκείνη.
Με μικρά ελαττώματα και μεγάλες αρετές, το «Perrie» είναι ίσως ό,τι πιο αληθινό έχει υπογράψει — όχι επειδή προσπαθεί να αποδείξει κάτι, αλλά επειδή απλώς είναι αυτό που είναι: δικό της. Και μόνο δικό της.
