Λίγο πριν σβήσει τα 80 κεράκια και κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ μετά από 18 χρόνια, ο Peter Criss μιλά για την τιμή στον Λευκό Οίκο και το κενό που άφησε η απώλεια του αδελφικού του φίλου Ace Frehley.
Για τον Peter Criss, τον αρχικό ντράμερ των KISS, αυτός ο Δεκέμβριος είναι ένας μήνας που μοιάζει βγαλμένος από σενάριο ταινίας, όπου η απόλυτη επαγγελματική δικαίωση συναντά την προσωπική οδύνη.
Μέσα σε διάστημα μόλις δύο εβδομάδων, ο μουσικός βιώνει μία αλληλουχία γεγονότων που θα ζήλευε κάθε καλλιτέχνης: τιμήθηκε με το βραβείο Kennedy Center Honors μαζί με το συγκρότημα κυκλοφορεί το πρώτο του νέο άλμπουμ μετά από 18 χρόνια την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου και, αμέσως την επόμενη μέρα, το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου, γιορτάζει τα 80ά του γενέθλια.
Όλα αυτά συνθέτουν μία πραγματικότητα που, όπως λέει ο ίδιος, ξεπερνά ακόμη και τα πιο τρελά του όνειρα, αποδεικνύοντας ότι το «Catman» έχει ακόμα πολλές ζωές να ξοδέψει.
«Δεν περιαυτολογώ, αλλά πραγματικά δούλεψα σκληρά γι’ αυτό. Ξεκίνησα στα 10 μου χρόνια. Είμαι μουσικός και πάντα μουσικός πάνω απ’ όλα. Με ενδιαφέρει η μουσική, τίποτα περισσότερο. Οπότε ποτέ δεν περίμενα όλα αυτά. Πίστευα ότι η εισαγωγή στο Rock and Roll Hall of Fame (το 2014) ήταν το αποκορύφωμα… Αυτό τώρα είναι απλώς ευλογία Θεού», δηλώνει ο Criss από το σπίτι του στο Νιού Τζέρσεϊ.
Ωστόσο, αυτή η λαμπερή στιγμή σκιάστηκε από μία βαριά απώλεια. Η απουσία του κιθαρίστα των KISS, Ace Frehley, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 16 Οκτωβρίου σε ηλικία 74 ετών μετά από πτώση στο στούντιό του, ήταν αισθητή και επώδυνη.
Η τελετή απονομής των Kennedy Center Honors, που πραγματοποιήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου στην Washington, D.C., ήταν μία γλυκόπικρη εμπειρία. Ο Criss, ο οποίος είχε μιλήσει με τον Frehley λίγο πριν τον θάνατό του, θυμάται με συγκίνηση τον ενθουσιασμό του φίλου του.
«Ήταν πολύ δύσκολο για μένα», εξομολογείται. «Ήταν τόσο ενθουσιασμένος. Μου έλεγε: “Ουάου Cat, δεν μπορώ να πιστέψω ότι παίρνουμε αυτό το βραβείο!”. Είχα καιρό να τον ακούσω τόσο χαρούμενο. Ετοιμαζόταν να περιοδεύσει ξανά, δούλευε το νέο του άλμπουμ… Ήταν πραγματικά στα πάνω του».
Στην τελετή, το μετάλλιο του Frehley παρέλαβε η κόρη του, Monique, παρουσία της χήρας του, Jeanette. Η εικόνα που περιγράφει ο Criss είναι σπαρακτική: «Καθόμουν δίπλα στην άδεια καρέκλα του Ace, εκεί που βρισκόταν το μετάλλιό του. Ακόμα τον πενθώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγε. Ήμασταν εξαιρετικά κοντά. Είναι πολύ δύσκολο».
Πέρα από τη θλίψη, υπήρχε και η υπερηφάνεια. Ο Peter Criss, το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Peter George John Criscoula στο Brooklyn, βρέθηκε από τις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης στο Οβάλ Γραφείο.
«Είμαι ένα παιδί από τους δρόμους του Μπρούκλιν. Μεγάλωσα σε ένα διαμέρισμα χωρίς ζεστό νερό… επτά άτομα. Το να στέκομαι λοιπόν στο Οβάλ Γραφείο με τον πρόεδρο ήταν μεγάλη συγκίνηση», λέει.
Ως λάτρης της ιστορίας, ένιωσε το βάρος του χώρου όπου βρέθηκαν πρόεδροι όπως ο Ρούζβελτ, ο Λίνκολν και ο Κένεντι. Παρά τις όποιες πολιτικές συζητήσεις γύρω από τον θεσμό, ο Criss ξεκαθαρίζει τη στάση του: «Δεν είμαι πολιτικός. Είμαι απλώς περήφανος που βρίσκομαι εδώ. Αν είμαι υποστηρικτής του Trump; Είμαι υποστηρικτής του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Είμαι περήφανος που είμαι Αμερικανός και που μόνο στην Αμερική μπορούν τέσσερις τύποι σαν εμάς, από τον δρόμο, να βρίσκονται στον Λευκό Οίκο και να λαμβάνουν ένα τόσο σπουδαίο βραβείο».
Στο μουσικό κομμάτι της βραδιάς, οι KISS τιμήθηκαν από τον μάγο Criss Angel και μέσω των εμφανίσεων του Garth Brooks στο «Shout It Out Loud», του Marcus King στο εμβληματικό τραγούδι «Beth» του Criss και των Cheap Trick στο «Rock and Roll All Nite».
Παρόλο που ο Peter Criss εμφανίστηκε σε φιλικό κλίμα με τους Gene Simmons και Paul Stanley, παραδέχεται πως «δεν κρατάμε επαφές».
Τώρα, όμως, η προσοχή του στρέφεται στο νέο του δισκογραφικό βήμα. Το άλμπουμ «Peter Criss» έχει μία ενδιαφέρουσα ιστορία, καθώς ξεκίνησε να δημιουργείται το 2008, λίγο μετά το «One For All», αλλά μπήκε στο ράφι. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο κιθαρίστας και συνδημιουργός Mike McLaughlin τον προέτρεψε να ξανακούσει το υλικό.
Την άποψη αυτή ενίσχυσε και ο φίλος του και νυν κιθαρίστας των Mötley Crüe, John 5, τον οποίο ο Criss θεωρεί «σαν γιο του». «Ήμουν στην Καλιφόρνια και το έπαιξα στον Johnny και μου είπε: “Peter, αυτό είναι σπουδαίο άλμπουμ. Πρέπει να το τελειώσεις. Θέλω να παίξω σε αυτό!”», θυμάται ο Criss.
Έτσι, ο Criss και ο παραγωγός Barry Pointer αποδόμησαν τις ηχογραφήσεις του 2008, κρατώντας τα τύμπανα και προσθέτοντας νέα μέρη από τον McLaughlin, τον μπασίστα Billy Sheehan και πλήκτρα από τον Paul Shaffer. Ο John 5 συμμετέχει σε τρία από τα 11 τραγούδια, ενώ ο Peter Criss ηχογράφησε ξανά όλα τα φωνητικά.
Το άλμπουμ κινείται σε ένα ευρύ φάσμα, από την εκρηκτική rock του «Rock, Rockin’ Rock & Roll» και το παιχνιδιάρικο «Hard Rock Knockers», μέχρι το θεατρικό «Creepy Crawlers».
Ωστόσο, υπάρχουν και πιο σοβαρές στιγμές, με κοινωνικό σχολιασμό σε κομμάτια όπως τα «Murder» και «Justice», αλλά και το βαθιά προσωπικό «Walking on Water». Το τελευταίο, που αποτελεί και το αγαπημένο του, είναι εμπνευσμένο από τη μάχη του ίδιου με τον καρκίνο του μαστού αλλά και από τα προβλήματα υγείας της συζύγου του, Gigi.
«Έβαλα την καρδιά και την ψυχή μου σε αυτό», λέει ο Criss. «Η φωνή μου… τραγουδάω ακόμα σαν πουλί, είμαι τυχερός. Ένιωθα ότι είχα τον έλεγχο και το διασκέδαζα. Μπορείς να με ακούσεις να γελάω στον δίσκο. Δεν είχα ξανανιώσει έτσι σε ηχογράφηση ίσως από το πρώτο άλμπουμ των KISS. Ένιωσα σαν να ήμουν πάλι 20 χρονών».
Όσον αφορά το μέλλον, τα σχέδια προώθησης είναι ακόμα ρευστά, με προγραμματισμένες υπογραφές άλμπουμ στη Νέα Υόρκη, αλλά ο Criss δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ζωντανών εμφανίσεων, παρά τα 80 του χρόνια και τις εγχειρήσεις στους ώμους.
«Αν το άλμπουμ ενθουσιάσει τους θαυμαστές, θα έβγαινα έξω; Σίγουρα», καταλήγει. «Είμαι σε αρκετά καλή κατάσταση για γέρος, όλα λειτουργούν… παίζω ακόμα ντραμς μερικές φορές την εβδομάδα. Οπότε ναι, ελπίζω να φτάσουμε σε αυτό το σημείο».
Για έναν μουσικό που έχει ζήσει τα πάντα, από την κορυφή του κόσμου μέχρι τις πιο σκοτεινές στιγμές, αυτή η επιστροφή μοιάζει με τον ιδανικό επίλογο – ή ίσως, με την αρχή ενός νέου κεφαλαίου.
