Ο Γιάννης Ευσταθίου, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με το ιδιαίτερο ύφος των O.P.A. άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί της Πέμπτης 12 Μαρτίου, σύμφωνα με ανάρτηση του Γιώργου Γκικοδήμα.
Ο Γιάννης Ευσταθίου, ο οποίος υπήρξε βασικός πυλώνας των O.P.A.,, έφυγε από τη ζωή το πρωί της Πέμπτης 12 Μαρτίου. Η είδηση του θανάτου του, σκόρπισε θλίψη σε όσους παρακολούθησαν από κοντά την πορεία της ελληνικής μουσικής σκηνής από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και κυρίως κατά τη δεκαετία του ’90.
Τον θάνατό του γνωστοποίησε ο Γιώργος Γκικοδήμας, ο άνθρωπος με τον οποίο συμπορεύτηκαν καλλιτεχνικά στους O.P.A., μέσα από ανάρτηση στο Facebook.
«Γιάννη, να μας χαμογελάς από εκεί πάνω… RIP», έγραψε χαρακτηριστικά, ενώ σε σχόλιο κάτω από τη δημοσίευση διευκρίνισε ότι ο φίλος και μουσικός συνοδοιπόρος του πέθανε το πρωί της ίδιας ημέρας.
Η απώλεια του Γιάννη Ευσταθίου κινητοποίησε άμεσα φίλους, συνεργάτες και ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά του σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του.
Μεταξύ αυτών και ο Λεωνίδας Καραπάλης, ο οποίος αποχαιρέτησε δημόσια τον μουσικό μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, γράφοντας: «Μόλις έμαθα με βαθιά λύπη για την απώλεια ενός από τους καλύτερους φίλους μου, του Γιάννη Ευστάθιου. Για όσους ίσως δεν το γνωρίζουν, ο Γιάννης ήταν ένας από τους δύο των O.P.A., ενός συγκροτήματος που άφησε το δικό του αποτύπωμα στη δεκαετία του ’90. Ακόμη νωρίτερα, από τη δεκαετία του ’80, είχε ήδη γράψει τη δική του ιστορία με τους Dreamer and The Full Moon.»
«Γιάννη μου… καλό σου ταξίδι. Θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη και σεβασμό. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους ανθρώπους που τον αγάπησαν», συμπλήρωσε.
Η διαδρομή του Γιάννη Ευσταθίου στη μουσική συνδέθηκε κυρίως με τους O.P.A. (Oppressive People Attack), ένα σχήμα που εμφανίστηκε σε μία περίοδο κατά την οποία η ελληνική σκηνή αναζητούσε νέες εκφραστικές φόρμες. Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1988 και έδρασε μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1990, αφήνοντας πίσω του μία μικρή αλλά ιδιαίτερα χαρακτηριστική δισκογραφία.
Οι O.P.A. αποτελούνταν από δύο βασικά μέλη: τον Γιώργο Γκικοδήμα στα φωνητικά και τον Γιάννη Ευσταθίου στη σύνθεση, την ενορχήστρωση, τα πλήκτρα και σε άλλα όργανα. Η μεταξύ τους συνεργασία διαμόρφωσε ένα ηχητικό στίγμα που δεν περιοριζόταν σε μία μόνο μουσική κατεύθυνση.
Η μουσική τους κινούνταν ανάμεσα στην pop, τη rock και τη rap, ενώ παράλληλα ενσωμάτωνε στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής, techno και techno pop. Εκείνη την εποχή τέτοιες μίξεις παρέμεναν σχετικά σπάνιες για την ελληνική δισκογραφία, γεγονός που έκανε την παρουσία τους να ξεχωρίζει.
Στο επίκεντρο της ταυτότητάς τους βρίσκονταν οι τολμηροί στίχοι, που σχολίαζαν την κοινωνία, τις ανθρώπινες σχέσεις και τον έρωτα. Παράλληλα, οι O.P.A. αξιοποιούσαν συχνά την εναλλαγή ελληνικών και αγγλικών μέσα στα τραγούδια τους, κάτι που έδινε έναν επιπλέον ρυθμό και μία διεθνή αίσθηση στη γραφή τους.
Το ευρύτερο κοινό τους γνώρισε μέσα από τραγούδια όπως το «Εντάξει», το οποίο παραμένει από τις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές της πορείας τους. Το κομμάτι εντάχθηκε στον πρώτο τους δίσκο με τίτλο «Εν + Τάξει», που κυκλοφόρησε το 1990.
Την παραγωγή εκείνου του άλμπουμ υπέγραψαν δύο σημαντικές μορφές της ελληνικής μουσικής σκηνής, ο Σεκόντος Μπουχαγιέρ και ο Μάνος Ξυδούς. Στον ίδιο δίσκο περιλαμβανόταν και μία συνεργασία που συζητήθηκε ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο: η συμμετοχή της Χάρις Αλεξίου στο τραγούδι «Μες Στα Δυο Της Μάτια».
Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι O.P.A. συνέχισαν να εξελίσσουν τη μουσική τους ταυτότητα μέσα από νέες κυκλοφορίες. Η δισκογραφία τους περιλαμβάνει τα άλμπουμ «Εν + Τάξει» (1990), «Μητέρα Γη» (1992), «Τράγων Χορός» (1994) και «Κάνουμε τ’ Αστεία Σοβαρά» (1996).
Καθώς η δεκαετία του 1990 πλησίαζε προς το τέλος της, οι δρόμοι των δύο μουσικών άρχισαν να απομακρύνονται. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Κάνουμε Τ’ Αστεία Σοβαρά», το 1996, τα μέλη του σχήματος ακολούθησαν διαφορετικές πορείες.
Ο Γιώργος Γκικοδήμας παρέμεινε ενεργός στον χώρο της μουσικής, συνεχίζοντας να εμφανίζεται ζωντανά σε μουσικές σκηνές της Αθήνας. Ο Γιάννης Ευσταθίου, από την πλευρά του, κράτησε χαμηλότερο προφίλ, αν και το αποτύπωμά του παρέμεινε συνδεδεμένο με μία περίοδο πειραματισμού και αναζήτησης για την ελληνική σκηνή.
Αξίζει επίσης να θυμηθεί κανείς ότι η διαδρομή του Γιάννη Ευσταθίου δεν ξεκίνησε με τους O.P.A. Όπως σημείωσε και ο Λεωνίδας Καραπάλης, ήδη από τη δεκαετία του 1980 είχε συμμετάσχει στο σχήμα Dreamer and The Full Moon, μία εμπειρία που, σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν, διαμόρφωσε την αισθητική και τη μουσική του αντίληψη.
Η παρουσία του στους O.P.A. συνδύασε την τεχνική γνώση με μία ανοιχτή διάθεση για πειραματισμό. Ως συνθέτης και ενορχηστρωτής του σχήματος, υπήρξε το πρόσωπο που έδωσε μορφή σε ένα υβριδικό ηχητικό σύμπαν όπου συναντιούνταν οι ηλεκτρονικές υφές, ο ρυθμός της ραπ και η μελωδική γραφή.
Σε μία εποχή που η ελληνική μουσική αναζητούσε νέους δρόμους, τέτοιες απόπειρες άφησαν το δικό τους ίχνος, ακόμη κι αν δεν κινήθηκαν πάντα μέσα στα αυστηρά πλαίσια της εμπορικής επιτυχίας.
Η είδηση του θανάτου του Γιάννη Ευσταθίου λειτουργεί σήμερα σαν αφορμή για να επιστρέψει κανείς σε εκείνη τη μεταβατική περίοδο της ελληνικής δισκογραφίας, όταν καλλιτέχνες με διαφορετικές επιρροές δοκίμαζαν να συνδυάσουν ήχους και ιδέες.
Ο Γιάννης Ευσταθίου υπήρξε ένας από τους μουσικούς που κινήθηκαν με φυσικότητα μέσα σε αυτό το τοπίο. Και παρότι το όνομά του ίσως να μην βρέθηκε ποτέ στα πιο έντονα φώτα της δημοσιότητας, η συμβολή του στη διαμόρφωση ενός ιδιαίτερου μουσικού ύφους παραμένει ζωντανή μέσα από τα τραγούδια που άφησε πίσω του.
Η απώλειά του κλείνει ένα ακόμη κεφάλαιο μιας γενιάς που πειραματίστηκε, ρίσκαρε και άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μουσική ιστορία της χώρας. Οι αναμνήσεις, όμως, παραμένουν στις ηχογραφήσεις και στις ιστορίες εκείνων που τον γνώρισαν από κοντά.
