Ο εμβληματικός ερμηνευτής Neil Sedaka, που ένωσε με τα τραγούδια του διαφορετικές εποχές και επαναπροσδιόρισε την καριέρα του κόντρα στις πιθανότητες, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών.
Ο Neil Sedaka, ο χαρισματικός τραγουδιστής και τραγουδοποιός που υπέγραψε μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες μελωδίες του 20ού αιώνα, άφησε την τελευταία του πνοή την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου σε ηλικία 86 ετών.
Την είδηση επιβεβαίωσαν οι εκπρόσωποί του, χωρίς ωστόσο να αποκαλύψουν την αιτία θανάτου. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας σπουδαίας διαδρομής για έναν καλλιτέχνη που κατάφερε να κυριαρχήσει στα charts σε δύο εντελώς διαφορετικές δεκαετίες, αποδεικνύοντας πως το ταλέντο μπορεί να υπερνικήσει τις αλλαγές των καιρών.
Η οικογένειά του, σε μία φορτισμένη δήλωση, εξέφρασε τη θλίψη της για τον ξαφνικό χαμό του: «Η οικογένειά μας είναι συντετριμμένη από τον ξαφνικό θάνατο του αγαπημένου μας συζύγου, πατέρα και παππού, Neil Sedaka. Ένας αληθινός θρύλος του rock and roll, πηγή έμπνευσης για εκατομμύρια, αλλά κυρίως, τουλάχιστον για όσους από εμάς είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, ένας απίστευτος άνθρωπος που θα μας λείψει βαθύτατα».
Ο Sedaka υπήρξε ένας από τους πιο επιτυχημένους ερμηνευτές και τραγουδοποιός των δεκαετιών του ’60 και του ’70, απολαμβάνοντας δύο διακριτές περιόδους θριάμβου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η γλυκιά pop αισθητική του και οι doo-wop επιρροές του κυριάρχησαν στα charts πριν από την επέλαση της Beatlemania, με τραγούδια όπως το «Breaking Up Is Hard to Do» και το «Oh! Carol».
Μια δεκαετία αργότερα, επέστρεψε δυναμικά ως αστέρας του σύγχρονου ενήλικου ρεπερτορίου (adult contemporary), χαρίζοντας στο κοινό κομμάτια όπως το «Laughter in the Rain» και το «Bad Blood». Η ικανότητά του να προσαρμόζεται χωρίς να χάνει την ταυτότητά του ήταν και το στοιχείο που τον ξεχώρισε.
Γέννημα θρέμμα του Μπρούκλιν, ο Sedaka έδειξε από νωρίς την κλίση του στο πιάνο, κερδίζοντας μία θέση στη φημισμένη Σχολή Juilliard, όπου παρακολούθησε μαθήματα τόσο σε προπαρασκευαστικό όσο και σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Ενώ λάμβανε κλασική παιδεία, ο νεαρός μουσικός γοητεύτηκε από το πρώιμο rock & roll.
Αυτό το πάθος τον οδήγησε στη συν-ίδρυση του doo-wop συγκροτήματος The Tokens. Αν και ο Sedaka αποχώρησε πριν το συγκρότημα φτάσει στην κορυφή με την περίφημη (αν και αμφιλεγόμενη) εκδοχή του «The Lion Sleeps Tonight», σύντομα θα έβρισκε τον δικό του δρόμο προς την αναγνώριση.
Από το Brill Building στην παγκόσμια αναγνώριση
Συνεργαζόμενος με τον γείτονα και μακροχρόνιο συνεργάτη του στους στίχους, Howard Greenfield, ο Sedaka εγκαταστάθηκε στο διάσημο Brill Building. Εκεί, συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του pop ύφους που αναδύθηκε από αυτό το εργοστάσιο παραγωγής μουσικής της Νέας Υόρκης. Η επιτυχία τους με τραγούδια όπως το «Stupid Cupid» για την Connie Francis βοήθησε τον Neil Sedaka να εξασφαλίσει το δικό του δισκογραφικό συμβόλαιο.
Το 1959 σημείωσε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, μπαίνοντας στο Top 10 με το «Oh! Carol». Ακολούθησε μία σειρά από αξιομνημόνευτες κυκλοφορίες όπως το «Stairway to Heaven» (όχι, δεν πρόκειται για το γνωστό κομμάτι των Led Zeppelin), το «Calendar Girl», το «Little Devil» και το «Happy Birthday Sweet Sixteen». Η πορεία αυτή κορυφώθηκε το 1962, όταν το «Breaking Up Is Hard to Do» κατέκτησε το Νο. 1, ενώ το «Next Door to an Angel» έφτασε μέχρι το Νο. 5.
Η φήμη του Sedaka δεν περιορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρξε τεράστιος αστέρας και στο εξωτερικό, ενισχύοντας τη διεθνή του απήχηση ηχογραφώντας συχνά τα τραγούδια του σε άλλες γλώσσες. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κυκλοφόρησε κομμάτια στα ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά, πορτογαλικά και ιαπωνικά, αποδεικνύοντας την ευελιξία και την εργατικότητά του.
Η πτώση και η δύσκολη δεκαετία
Η άφιξη των Beatles το 1964, ωστόσο, ανέκοψε απότομα τη σόλο καριέρα του Neil Sedaka. Η δισκογραφική του εταιρεία τελικά τον απομάκρυνε, ενώ ο ίδιος βρέθηκε σε δεινή οικονομική θέση όταν ανακάλυψε ότι ο μάνατζέρ του (που ήταν επίσης σύντροφος της μητέρας του) είχε σπαταλήσει τις οικονομίες του. Αν και κατάφερε να συντηρηθεί ως τραγουδοποιός, με τη δουλειά του να γνωρίζει κάποια απήχηση, σε συνέντευξή του στους New York Times πέρυσι, ομολόγησε ότι ένιωθε χαμένος κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960.
«Μου έλειπε. Μου έλειπε εκδικητικά», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά. «Άκουγα ραδιόφωνο και σκεφτόμουν “τι πρέπει να κάνω;”. Όχι άλλα τρα-λα-λα και ντου-μπι-ντου, στα οποία ήμουν ο βασιλιάς. Ήθελα να είμαι ένας καλλιτέχνης που ταίριαζε στην κουλτούρα της εποχής».
Η βρετανική αναγέννηση και ο Elton John
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο Sedaka βρήκε καταφύγιο και φρέσκια έμπνευση στην Αγγλία. Εμφανίστηκε σε μικρά κλαμπ σε όλη τη χώρα και γνώρισε έναν νέο κύκλο συνεργατών, συμπεριλαμβανομένων των μελών του ανερχόμενου pop συγκροτήματος 10cc. Μαζί τους ηχογράφησε δύο δίσκους, το «Solitaire» του 1972 και το «The Tra-La Days Are Over» του 1973, οι οποίοι ενίσχυσαν περαιτέρω το προφίλ του στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Σύντομα βρήκε έναν ένθερμο υποστηρικτή στο πρόσωπο του Elton John, ο οποίος τον υπέγραψε στη δισκογραφική του εταιρεία και τον βοήθησε να οργανώσει την επιστροφή του.
Το 1974, η Rocket Record Company του John συγκέντρωσε πολλά από τα τραγούδια του Sedaka από τη βρετανική του περίοδο στη συλλογή «Sedaka’s Back», η οποία κέρδισε έγινε χρυσή στις ΗΠΑ.
Η επόμενη χρονιά θα ήταν η μεγαλύτερη για τον Sedaka: Βρέθηκε στην κορυφή του Billboard Hot 100 δύο φορές ως σόλο καλλιτέχνης, πρώτα με το «Laughter In the Rain» και στη συνέχεια με το «Bad Blood» (στο οποίο συμμετείχε με φωνητικά, χωρίς να αναγράφεται το όνομά του, ο Elton John). Παράλληλα, η νέα μπαλάντα-εκδοχή του «Breaking Up Is Hard to Do» έφτασε στο No. 8.
Την ίδια περίοδο, οι Captain and Tennille κατέκτησαν την κορυφή με το «Love Will Keep Us Together» (ένα τραγούδι που είχαν γράψει οι Sedaka και Greenfield για το άλμπουμ «The Tra-La Days Are Over»), ενώ οι Carpenters έφτασαν στο Νούμερο 17 με μία διασκευή του τραγουδιού του Sedaka, «Solitaire».
Η παρακαταθήκη και τα τελευταία χρόνια του Neil Sedaka
Ο Sedaka μπήκε στο Top 20 δύο ακόμα φορές ως σόλο καλλιτέχνης, πρώτα με το δυναμικό, rock ύφους κομμάτι του 1976 «Love in the Shadows», και στη συνέχεια ξανά το 1980 με το «Should’ve Never Let You Go», που ηχογράφησε μαζί με την κόρη του, Dara.
Εκτός αυτού, συνέχισε να απολαμβάνει επιτυχία στον χώρο του adult contemporary ρεπερτορίου κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και τις αρχές του ’80, με κομμάτια όπως τα «Amarillo», «Alone at Last» και «Your Precious Love» (επίσης με την Dara). Το 1983, ο Sedaka εισήχθη στο Songwriters Hall of Fame .
Τις επόμενες δεκαετίες, παρέμεινε ενεργός τόσο σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων όσο και στο στούντιο. Πειραματίστηκε με την κλασική μουσική, την παιδική μουσική, ενώ ηχογράφησε ακόμη και έναν ολόκληρο δίσκο με τραγούδια στα Γίντις. Κυκλοφόρησε το τελευταίο του άλμπουμ, «I Do It for Applause», το 2016 και τελικά αποφάσισε να σταματήσει εντελώς να γράφει νέα μουσική. «Ένιωσα ότι αν δεν μπορείς να το ξεπεράσεις, πρέπει να το σταματήσεις», είχε πει σε συνέντευξη του 2020.
Παρόλα αυτά, ο Sedaka απόλαυσε μία ακόμη ιδιότυπη αναγέννηση, όταν άρχισε να ηχογραφεί και να μοιράζεται ερμηνείες από το σπίτι του κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19. Ο 80χρονος πλέον καλλιτέχνης αποδείχθηκε ικανός να πλοηγηθεί σε αυτή τη νέα εποχή του βίντεο μικρής διάρκειας. Συνέχισε τις αναρτήσεις και μετά την πανδημία, μοιράζοντας μία σειρά από νέα και αρχειακά κλιπ στο TikTok και το Instagram.
Ένα βίντεο όπου τραγουδούσε την πρώτη του επιτυχία, «Stupid Cupid», την περσινή ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, προβλήθηκε περισσότερες από 338.000 φορές μόνο στο TikTok.
«Νομίζω ότι ο λόγος που βρίσκομαι εδώ τόσο καιρό είναι ότι πάντα κατάφερνα να ανεβάζω τον πήχη, να επαναπροσδιορίζω τον Neil Sedaka και να εξελίσσομαι και να μεγαλώνω», είχε πει στην ίδια συνέντευξη του 2020. «Είναι ακόμα πολύ ικανοποιητικό να ακούω τη μουσική μου να παίζεται στο ραδιόφωνο — τα τραγούδια θα ζήσουν περισσότερο από εμένα».
Ο Neil Sedaka υπήρξε ένας ακάματος αρχιτέκτονας της pop συγκίνησης που απέδειξε πως η αυθεντική μουσική μπορεί να επιβιώσει από κάθε «βρετανική εισβολή», κάθε προσωπική πτώση και κάθε αλλαγή εποχής, αφήνοντας πίσω του μία κληρονομιά που θα αντηχεί όσο το «Breaking Up Is Hard to Do» παραμένει η οικουμενική γλώσσα της ανθρώπινης καρδιάς.
