Η προφητεία του Prince για το τραγούδι που θα ζει σε 2.000 χρόνια.
Η σχέση του Prince με την τεχνολογία ήταν πάντα περίπλοκη. Ενώ χρησιμοποίησε την τεχνολογία ως εργαλείο για την τέχνη του, ποτέ δεν την άφησε να κυριαρχήσει στην ουσία του έργου του.
Όπως έλεγε: «Η τεχνολογία είναι ωραία, αλλά πρέπει να τη χρησιμοποιείς εσύ αντί να σε χρησιμοποιεί εκείνη». Έτσι, ο Prince πάντα την αξιοποιούσε με αναλογικό τρόπο, και για καλό λόγο.
Παραδόξως, η αναλογική μουσική θεωρείται το μέλλον της μουσικής. Για παράδειγμα, πολλές από τις ψηφιακές πρωτότυπες σειρές του Netflix έχουν αρχίσει ήδη να εξαφανίζονται για πάντα.
Ολόκληρα έργα τέχνης εξατμίζονται και καθίστανται περιττά, διαγράφονται από την ύπαρξη για να δημιουργηθεί χώρος για την επόμενη φευγαλέα προσπάθεια επιτυχίας. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική, και αυτή η τάση είναι απάνθρωπη.
Πέρα από τις αναρίθμητες επιπτώσεις αυτού του φαινομένου, μία από τις πιο σημαντικές είναι ότι οι μουσικοί προσαρμόζουν τη μουσική τους στη σύγχρονη εφήμερη φύση της τέχνης.
Αυτό οδηγεί σε μουσική επικεντρωμένη σε μόδες, με στόχο το viral και ολοένα πιο εξειδικευμένη, αφήνοντας διαχρονικά αριστουργήματα στη σωρό των αποκαϊδιών της καμένης πολιτιστικής ιστορίας.
Έτσι, ενώ η δήλωση του Prince σχετικά με την τεχνολογία μπορεί να ακούγεται αδιάφορη λόγω της χαλαρής διατύπωσής της, ήταν μία στάση που καθοδήγησε την τέχνη που αγαπούσε.
Ο John Lennon και η αναλογική εμμονή του
Ο John Lennon ήταν επίσης ένας μουσικός με παρόμοια αναλογική εμμονή. Από νεαρή ηλικία, συνειδητοποίησε ότι οι Beatles κατέγραφαν την ουσία της εποχής στις ταινίες τους. Αυτό έδωσε διαχρονική καλλιτεχνική ακεραιότητα στο έργο τους, αντανακλώντας αυτά που συνέβαιναν στον πολιτισμό.
«Η φάση του rock star έχει πεθάνει», δήλωσε κάποτε ο Prince στο Minnesota Monthly, με έναν τρόπο που θα μπορούσε εύκολα να έχει ειπωθεί από τον πολιτισμικά παρατηρητικό John Lennon.
«Εννοώ ότι ακόμα έχω σωματοφύλακες για την προσωπική ασφάλειά μου, αλλά όλη αυτή η φάση έχει τελειώσει για εμένα. Δεν είμαι πια αυτό, το ταξίδι του rock star, το έκανα. Έχει τελειώσει», πρόσθεσε.
Σε δημιουργικό επίπεδο, το επιχείρημά του Prince ήταν ότι η μουσική πρέπει να παραμένει πιστή στον εαυτό της για να αντέξει στο χρόνο.
Είτε αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είναι κυριολεκτικά αναλογική είτε τα ειλικρινή συναισθήματα που προκαλεί, πρέπει να υπάρχει αλήθεια και ακεραιότητα σε αυτό που κάνεις αν θέλεις να γίνει διαχρονικό σε μία εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες τραγούδια δημιουργούνται καθημερινά.
Κατά την άποψή του, ο John Lennon ήταν ένας δάσκαλος στην τέχνη του να παραμένει πιστός στον εαυτό του και στους καιρούς που βρισκόταν.
«Τώρα πολλοί λένε: “Α, ναι, ο Lennon έχασε την ευφυΐα του”, όταν βγήκε από όλη αυτή την οικογενειακή σκηνή και άρχισε να ηχογραφεί ξανά. Φίλε, τι σημαίνει αυτό, έχασε την ευφυΐα του; Συνήθως σημαίνει κάποια δυσλειτουργία κάποιου είδους», σχολίασε ο Prince.
«Ο τύπος περνάει ό,τι είναι αυτό που τον κάνει να νιώθει θυμωμένο ή μοναχικό ή αναστατωμένο και καταφέρνει να το διαχειριστεί σε προσωπικό επίπεδο και τι συμβαίνει με τη μουσική του; Λένε ότι “έχει εξημερωθεί”. Ε, ελπίζω να λένε αυτό για τη μουσική μου. Θέλω η μουσική μου να εξημερωθεί», συνέχισε.
Η καθολικότητα της μουσικής του John Lennon
Στην πραγματικότητα, ο Prince πίστευε ότι όταν ο John Lennon άρχισε ξανά να μοιράζεται τους στοχασμούς του στα τραγούδια του, η μουσική του έγινε πιο οικουμενική.
Ο Prince υποστήριξε ότι ο John Lennon «δεν θα είχε γράψει ποτέ την όμορφη μουσική που έγραψε στο τέλος της ζωής του αν δεν είχε περάσει ό,τι πέρασε με τη Yoko και τον εαυτό του».
«Δεν θα είχε γράψει ποτέ το “Imagine”. Και το “Imagine”, ευτυχώς, θα είναι εδώ σε 2.000 χρόνια, αλλά ένα τραγούδι όπως το “I Am The Walrus” δεν θα είναι. Ξέρεις γιατί; Γιατί ο John δεν ήταν ο walrus (θαλάσσιος ίππος), ήταν ο John», είπε.
«Το “Imagine” είναι ένα τραγούδι για την αλήθεια και αυτή πάντα θα κερδίζει στο τέλος», τόνισε.
«Αν ο John Lennon δεν είχε ανέβει εκείνη τη σκάλα στην γκαλερί για να δει τι είχε γράψει η Yoko Ono όταν τη γνώρισε για πρώτη φορά, η ζωή του θα ήταν εντελώς διαφορετική», συνέχισε.
«Αυτό που βρήκε ήταν η λέξη “Ναι”, και για εμένα αυτό όρισε την αρχή και το τέλος της ζωής τους μαζί ως άνθρωποι και ως καλλιτέχνες. Για εμένα, αυτή η μικρή λέξη τα λέει όλα», πρόσθεσε.
Η διορατική ματιά του Prince στη σχέση μεταξύ τεχνολογίας και τέχνης, όπως και η βαθιά του εκτίμηση για την αυθεντικότητα του John Lennon, μας προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα για τη σύγχρονη μουσική βιομηχανία.
Σε μία εποχή όπου το εφήμερο απειλεί να καταπιεί την καλλιτεχνική έκφραση, η έμφαση που έδιναν τόσο ο Prince όσο και ο John Lennon στην αλήθεια και την ακεραιότητα της τέχνης γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη.
Ίσως η πραγματική πρόκληση για τους σύγχρονους καλλιτέχνες δεν είναι να ακολουθήσουν τις τεχνολογικές τάσεις, αλλά να βρουν τη δική τους αυθεντική φωνή μέσα στον ψηφιακό θόρυβο – όπως ακριβώς έκαναν αυτοί οι δύο θρύλοι της μουσικής.
