Με εννέα τραγούδια που κινούνται ανάμεσα στην απώλεια, την επιθυμία και την ανάγκη για μια νέα αρχή, οι Queens Of The Stone Age ανοίγουν ένα πιο εσωστρεφές κεφάλαιο στην ιστορία τους. Ο Josh Homme αφήνει για λίγο στην άκρη την επιθετικότητα των προηγούμενων δίσκων και αναζητά τη λύτρωση μέσα από τις ρωγμές μιας ζωής που αλλάζει.
Ο Josh Homme τραγουδά για τον εαυτό του σαν να βρίσκεται μόνος σε ένα άδειο διαμέρισμα, σε μια γειτονιά που δεν του αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Στην αρχή του «It’s Only Love», μιας ακουστικής εξομολόγησης που ανοίγει το ένατο άλμπουμ των Queens Of The Stone Age, η φωνή του και η κιθάρα του συνοδεύονται από τον ήχο ενός τρένου που περνά. Η εικόνα μοιάζει με την αφετηρία μιας δύσκολης επανεκκίνησης. Στο «Perfecth», ο Homme προσπαθεί να χτίσει κάτι καινούργιο μέσα από όσα έχουν καταρρεύσει.
Το άλμπουμ κυκλοφορεί ότι από τη Matador Records και περιλαμβάνει εννέα τραγούδια που περιστρέφονται γύρω από την αγάπη στις διαφορετικές εκδοχές της: την οικογένεια, τη φιλία, τον έρωτα, την επιθυμία, αλλά και τις σχέσεις που αφήνουν πίσω τους πληγές. Ο ίδιος ο Homme περιγράφει το «Perfecth» ως μια προσπάθεια να ενώσει συναισθήματα που σχετίζονται με την αγάπη, τη λαγνεία, την ανοησία και τη σοφία που μπορεί να προκύψει μέσα από όλα αυτά.
Η νέα δισκοφραφική δουλειά των Queens Of The Stone Age απομακρύνεται από την επιθετική ενέργεια που έχει γίνει συνώνυμη του ονόματός τους, χωρίς να εγκαταλείπει τις απρόσμενες ηχητικές ανατροπές και την απρόβλεπτη διάθεση που χαρακτηρίζουν τη μουσική τους.
Η ατμόσφαιρα του «Perfecth» διαμορφώθηκε μέσα από μια περίοδο προσωπικών αναταράξεων για τον Homme, ο οποίος έχει περάσει από ένα δύσκολο διαζύγιο που απασχόλησε τη δημοσιότητα, μια δικαστική διαμάχη για την επιμέλεια των παιδιών του και μια χειρουργική επέμβαση για τον καρκίνο. Το προηγούμενο άλμπουμ των Queens Of The Stone Age, «In Times New Roman…» του 2023, είχε περισσότερο συγκρουσιακό χαρακτήρα, με τον τραγουδιστή να στρέφεται απέναντι στον κόσμο γύρω του. Εδώ, η ένταση υποχωρεί και τη θέση της παίρνει μια πιο προσωπική, συχνά εύθραυστη γραφή.
Το «It’s Only Love» ανοίγει τον δίσκο με μια σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση. Οι ήχοι του ανέμου και οι κόρνες των τρένων δημιουργούν την εικόνα μιας βροχερής νύχτας, ενώ τα έγχορδα που εμφανίζονται προς το τέλος εντείνουν τον δραματικό χαρακτήρα. «Ένα στριμμένο σκοινί από το οποίο κρατιέμαι», τραγουδά ο Homme πριν το τραγούδι ολοκληρωθεί με έναν ήχο που θυμίζει σύγκρουση με τρένο. Είναι μια ασυνήθιστη εισαγωγή για ένα συγκρότημα που έχει συνδέσει το όνομά του με βαριά riff και εκρηκτικές συναυλίες.
Το «Insignificant Other» αλλάζει αμέσως το κλίμα, με έναν νωχελικό ρυθμό και μια μελωδία που φέρνει στον νου τους Rolling Stones της δεκαετίας του ’70. Ο Homme κοιτάζει μια σχέση που έχει τελειώσει, αναγνωρίζοντας πως το να αφήνεις κάτι πίσω μπορεί να είναι όμορφο, ακόμη κι όταν η ανάμνησή του παραμένει δύσκολη. Οι αστρολογικοί χάρτες, τα ξόρκια και οι ψυχολογικές θεωρίες δίνουν στους στίχους τη χαρακτηριστική ειρωνεία τους. Το τραγούδι θυμίζει μια πιο συναισθηματική, λιγότερο προκλητική εκδοχή του «Make It Wit Chu», αν και η διάρκειά της, σχεδόν έξι λεπτά, δοκιμάζει κάπως την υπομονή του ακροατή.
Το «Where The Goth Girls At?» είναι η πιο άμεση επιστροφή στον βαρύ ήχο που περιμένει κανείς από τους Queens Of The Stone Age. Το μπάσο και τα δυνατά ντραμς του Jon Theodore στηρίζουν ένα σκοτεινό riff, ενώ το παραμορφωμένο φινάλε δίνει στο τραγούδι μια σχεδόν θεατρική υπερβολή. Ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει σε μια ανάλαφρη διάθεση, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα επιβλητικό κομμάτι που διατηρεί την ένταση μέχρι την τελευταία στιγμή.
Στο «Mono», το συγκρότημα εξερευνά μια πολύ διαφορετική ηχητική περιοχή. Οι μετακινήσεις των ήχων ανάμεσα στα κανάλια δημιουργούν μια εμπειρία που αποκαλύπτει περισσότερες λεπτομέρειες μέσα από την ακρόαση με ακουστικά, ενώ το τέλος αποκτά την αίσθηση ενός εφιάλτη που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Η ερμηνεία του Homme μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στην αφύπνιση και την κατάρρευση, σε μια από τις πιο ασυνήθιστες στιγμές του δίσκου.
Το «From The Cliff» ακολουθεί με μια ήσυχη κιθάρα, θυμίζοντας σε σημεία τους πρώιμους Kyuss και τη λεπτότητα της Judee Sill. Ο Homme τραγουδά για ένα άλμα πίστης από τον γκρεμό της αγάπης προς το άγνωστο, δίνοντας στην ευαλωτότητα μια σπάνια θέση μέσα στη δισκογραφία του συγκροτήματος
Το «Sunday» φέρνει μαζί του μια σύνδεση με τον David Bowie και τον Iggy Pop. Το τραγούδι είχε αρχικά ηχογραφηθεί από τον Pop για το άλμπουμ «Post Pop Depression» του 2016, στο οποίο ο Homme είχε συμμετάσχει ως βασικός συνεργάτης και συνθέτης. Στη νέα εκδοχή, οι Queens Of The Stone Age διατηρούν την κίνηση και τη θεατρική αύρα του πρωτότυπου, προσθέτοντας τη δική τους έρημη, τραχιά ατμόσφαιρα. Η φωνή του Homme πλησιάζει τον Bowie, καθώς οι στίχοι αναζητούν μια στιγμή ανακούφισης σε έναν ψυχρό κόσμο.
Το «Easy Street» προσφέρει την πιο ανάλαφρη στιγμή του άλμπουμ. Τα παλαμάκια, η ισπανική κιθάρα και οι πιο φωτεινές αρμονίες δημιουργούν μια αίσθηση σχεδόν γιορτινή, η οποία έρχεται σε αντίθεση με το βάρος των υπόλοιπων τραγουδιών. Ο Homme χρησιμοποιεί το γνώριμο σαρκαστικό του χιούμορ, παίζοντας με την κακοτυχία, τις εξαρτήσεις και τις παλιές συνήθειες, ενώ δηλώνει πως δεν είναι πια ο άνθρωπος που υπήρξε κάποτε. Η αισιοδοξία του τραγουδιού παραμένει επιφυλακτική, αλλά η αλλαγή διάθεσης λειτουργεί σαν μια απαραίτητη ανάσα.
Στο «Phantom Limb», η σκιά του Mark Lanegan επιστρέφει μέσα από μια ακουστική grunge σύνθεση. Η απουσία γίνεται σχεδόν φυσική παρουσία, καθώς ο Homme τραγουδά για τη μοναξιά και την ανάγκη να βρει βοήθεια όταν κάποιος αγαπημένος δεν βρίσκεται πια δίπλα του. Το τραγούδι φέρνει μια πιο γυμνή εκδοχή του σκληρού ήχου του συγκροτήματος, με την κιθάρα να αφήνει χώρο στη φωνή και στο συναίσθημα. Ο Lanegan, στενός συνεργάτης των Queens Of The Stone Age για πολλά χρόνια, παραμένει σημαντικό πρόσωπο στη μουσική ιστορία τους.
Το «Run Away From The Mob» ολοκληρώνει τον δίσκο με μια διαφορετική ένταση. Οι στίχοι μοιάζουν αρχικά να στρέφονται απέναντι στη νοοτροπία του όχλου, στη διαδικτυακή καταδίκη και στην αυτοκαταστροφή που μπορεί να γεννήσει η συλλογική οργή. Η ερμηνεία, όμως, αποκτά μια πιο προσωπική διάσταση, σαν μια εσωτερική συνομιλία για την ανάγκη να συμφιλιωθεί κανείς με τον εαυτό του. Στα ντραμς βρίσκεται ο Dave Grohl, ο οποίος συμμετέχει για μία και μοναδική φορά στο άλμπουμ.
Το τραγούδι έχει μια ιδιαίτερη ιστορία. Ηχογραφήθηκε το 2013, με τον Grohl στα ντραμς, αλλά ολοκληρώθηκε μόλις φέτος. Ο Homme εξήγησε ότι δεν είχε τελειώσει νωρίτερα επειδή ο ίδιος δεν ήταν ακόμη έτοιμος να το ολοκληρώσει. Για εκείνον, το «Run Away From The Mob» είναι ένα γράμμα προς τον μεγαλύτερο γιο του: μια τελευταία επιστολή που θα διαβαστεί αν όλα έχουν πάει στραβά και που περιέχει όσα θα ήθελε ένας πατέρας να αφήσει πίσω του. «Το τέλος είναι ο ήχος ενός πατέρα που στέκεται πίσω από τον γιο του», ανέφερε.
Την παραγωγή του «Perfecth» επιμελήθηκαν ο Josh Homme και ο μπασίστας Michael Shuman, ενώ οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικά στούντιο, από τη Νέα Ορλεάνη μέχρι το Λος Άντζελες.
Ο δίσκος ακολουθεί, σύμφωνα με το συγκρότημα, τη φιλοσοφία του kintsugi, της ιαπωνικής τέχνης επιδιόρθωσης σπασμένων κεραμικών με χρυσό στις ρωγμές τους. Η ιδέα ότι κάτι που έχει σπάσει μπορεί να αποκτήσει νέα ομορφιά μέσα από την επισκευή του διατρέχει και τα εννέα τραγούδια. Οι Queens of the Stone Age προσεγγίζουν τη μουσική τους μέσα από διαφορετικές διαθέσεις, με κάθε τραγούι να μοιάζει σαν να προέρχεται από έναν ξεχωριστό κόσμο.
Ο ίδιος ο Homme έχει περιγράψει τη νέα περίοδο ως την τρίτη πράξη της ιστορίας των Queens Of The Stone Age. Η πρώτη αφορούσε την καθιέρωση του συγκροτήματος έξω από τα συνηθισμένα όρια της rock, η δεύτερη την αύξηση της έντασης και τη σύγκρουση, ενώ η σημερινή αναζήτηση στρέφεται προς μια μορφή γαλήνης. Η πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του και οι προσωπικές του δυσκολίες έχουν δώσει σε αυτή την αλλαγή ένα διαφορετικό βάρος. Το «Perfecth» δεν προσπαθεί να κρύψει τις ρωγμές του, ούτε να τις καλύψει με την ασφάλεια ενός γνώριμου ήχου.
Η νέα σελίδα θα συνεχιστεί και στη σκηνή. Οι Queens Of The Stone Age ανακοίνωσαν την περιοδεία «Perfecth World Tour 2027», η οποία ξεκινά την 1η Μαΐου από το Viejas Arena στο Σαν Ντιέγκο. Στις στάσεις της περιλαμβάνονται το Kia Forum στο Λος Άντζελες, το TD Garden στη Βοστώνη, καθώς και υπαίθριες εμφανίσεις στο Red Rocks και στο American Family Insurance Amphitheater στο Μιλγουόκι.
Το «Perfecth» δεν προσφέρει την αδιάκοπη ένταση που έκανε τραγούδια όπως το «Go With The Flow» σταθερές επιλογές των συναυλιών του συγκροτήματος. Αντί γι’ αυτό, αφήνει τον ακροατή να κινηθεί σε πιο αργούς ρυθμούς, ανάμεσα σε σιωπές, αμφιβολίες και στιγμές απρόσμενης ομορφιάς.
Και κάπως έτσι, το «Perfecth» φτάνει στο τέλος του χωρίς να προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Τα εννέα τραγούδια του μοιάζουν με θραύσματα μιας ζωής που ο Josh Homme προσπαθεί να ξανασυναρμολογήσει, άλλοτε με θυμό, άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με μια ειλικρίνεια που δύσκολα συναντά κανείς στη μουσική των Queens Of The Stone Age.
Οι ρωγμές παραμένουν ορατές, όμως μέσα από αυτές περνά πλέον λίγο περισσότερο φως. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλλαγή για έναν άνθρωπο που πέρασε χρόνια μετατρέποντας την οργή σε ηλεκτρισμό: να ανακαλύπτει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται πάντα στην ένταση, αλλά και στην ικανότητα να συνεχίζεις όταν όλα γύρω σου έχουν αλλάξει.
