Με το «This Music May Contain Hope.», η RAYE σπάει τα δεσμά της βιομηχανίας και παρουσιάζει ένα επικό, χαοτικό και απόλυτα ειλικρινές άλμπουμ που επαναπροσδιορίζει τη σύγχρονη βρετανική soul.
«Είναι αστείο, κάποιοι λένε ότι τους θυμίζω την Amy», τραγουδά η RAYE στην αρχή του νέου της δίσκου. Πρόκειται για μία έμμεση απάντηση σε όλες εκείνες τις κουραστικές συγκρίσεις με την Winehouse που κατακλύζουν τα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα.
Η αλήθεια είναι πως η RAYE αξίζει κάτι πολύ καλύτερο από το να ταξινομείται πρόχειρα σε ένα ρετρό jazz καλούπι. Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, η Rachel Keen ήταν ουσιαστικά μία περιζήτητη φωνή προς ενοικίαση, προσθέτοντας λάμψη σε παραγωγές του David Guetta και σε αμέτρητα ραδιοφωνικά κομμάτια.
Σήμερα, επιστρέφει ως μία Καλλιτέχνιδα με κεφαλαίο Κ. Μια ντίβα της γενιάς της που ανεβάζει ταχύτητα και διεκδικεί τη θέση της στο παγκόσμιο στερέωμα, αποδεικνύοντας ότι είναι έτοιμη ακόμα και για ένα μουσικό θέμα ταινίας James Bond.
Η φιλοδοξία πίσω από το «This Music May Contain Hope.» είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Από την πλούσια ορχηστρική ένταση του «I Will Overcome» μέχρι την παιχνιδιάρικη jazz του «I Hate The Way I Look Today», είναι σαφές ότι η RAYE δεν επιλέγει την ασφάλεια.
Όπως και στην προηγούμενη δουλειά της, η τραγουδοποιός βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της όταν συνδυάζει τη σύγχρονη παραγωγή με την ωμή θεματολογία. Το «The WhatsApp Shakespeare» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, με στίχους για μπερδεμένες σχέσεις και ένα R&B riff που καταλήγει σε μία εκρηκτική big band ενορχήστρωση.
Στο «Winter Woman», η ηρωίδα μας τρέχει σε ένα βενζινάδικο για αλκοόλ και τσιγάρα, υπό τους ήχους μελοδραματικών εγχόρδων και garage φωνητικών. Σπάνια μία προσωπικότητα της μουσικής έχει μεταπηδήσει με τόσο στυλ και αυτοπεποίθηση από τις συμφωνικές αίθουσες στους δρόμους του Λονδίνου.
Το «Click Clack Symphony» είναι ένας ύμνος επιπέδου Beyoncé για τις βραδινές εξόδους με φίλες. Η σύνθεση ενισχύεται από τα ορμητικά έγχορδα που επιμελήθηκε ο Hans Zimmer, προσφέροντας έναν κινηματογραφικό αέρα στο κομμάτι.
Το «Skin & Bones» διαθέτει μία αυτοπεποίθηση γλυκιά σαν τιραμισού, ενώ το «Beware.. The South London Lover Boy» στοχεύει σε ακόμα έναν ανάξιο σύντροφο. Η μουσική κλιμάκωση και το φινάλε που θυμίζει ταινία με υπερήρωες καθιστούν το τραγούδι μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές του δίσκου.
Όσο για το «WHERE IS MY HUSBAND!», είναι ήδη γνωστό ότι αποτελεί το ιδανικό δώρο για τους DJ των γάμων. Η φωνή της RAYE ελίσσεται ανάμεσα σε αυτά τα διαφορετικά είδη με μία άνετη χάρη, αποδεικνύοντας ότι αποτελεί ένα ασύγκριτο μουσικό όργανο.
Αυτό που σώζει τον δίσκο από το να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της δικής του μεγαλοπρέπειας είναι η οικειότητα που εκπέμπει η RAYE. Στο «Goodbye Henry», την ακούμε να πίνει ένα μελαγχολικό τζιν με τόνικ στην παμπ Railway Tavern.
Παρά το τεράστιο ταλέντο και τη συμμετοχή του θρυλικού Al Green, η RAYE καταφέρνει να ακούγεται σαν την κολλητή σου φίλη. Είναι μία παρουσία που σπάει τον τέταρτο τοίχο και σε καλεί στον κόσμο της χωρίς περιττές αποστάσεις.
Ελπίζω αυτός ο δίσκος να φτάσει ακριβώς εκεί που στοχεύει: στις νεαρές γυναίκες που έχουν απηυδήσει από τη συμπεριφορά μέτριων ανδρών. Παρά τις έξυπνες jazz ενορχηστρώσεις, τραγούδια όπως το «I Know You’re Hurting» αποδεικνύουν ότι η αλήθεια κρύβεται συχνά στην απλότητα.
Η συναισθηματική κορύφωση έρχεται με το «Fields», όπου συμμετέχει ο παππούς της, μία στιγμή που απαιτεί σίγουρα χαρτομάντιλα. Οι αδελφές της την πλαισιώνουν στο «Joy», ενώ το κλείσιμο του άλμπουμ είναι ικανό να λυγίσει και τον πιο σκληρό ακροατή.
Πέρυσι το φθινόπωρο, η RAYE σε μία συνέντευξή της περιέγραψε μία ηχογράφηση με έναν διάσημο παραγωγό που κατέληξε σε αποτυχία. Εκείνος εμφανίστηκε απλώς με ένα beat και περίμενε από εκείνη να τραγουδήσει από πάνω, κάτι που η ίδια αρνήθηκε πεισματικά.
«Δεν ήθελα να παίξω αυτό το παιχνίδι… Σκεφτόμουν μόνο: “Βγάλτε με από εδώ”», δήλωσε χαρακτηριστικά. Αυτή η ιστορία εξηγεί πολλά για το «This Music May Contain Hope.», έναν δίσκο που φανερώνει μία καλλιτέχνιδα αποφασισμένη να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο.
Πρόκειται για ένα concept album 17 τραγουδιών και 73 λεπτών, χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες. Η θεματολογία του αφορά μία συναισθηματική κατάρρευση που προκλήθηκε από ερωτική απογοήτευση, διαδικτυακή κριτική και «επτά negroni».
Ο δίσκος πηγαίνει κόντρα στην επικρατούσα λογική της εποχής του streaming, η οποία ευνοεί τα σύντομα και εύπεπτα κομμάτια. Εδώ έχουμε εκτενείς συνθέσεις που μεταπηδούν από τη soul στην jazz της εποχής του swing και από εκεί στη house και τα showtunes.
Η σοπράνο φωνή της χρησιμοποιείται ορισμένες φορές με οπερατικό στυλ, ενώ αλλού θυμίζει πρωταγωνίστρια του μουσικού θεάτρου. Η ενορχήστρωση παραπέμπει στη χρυσή εποχή του Hollywood, με συμμετοχές που προκαλούν δέος.
Ο θρύλος της soul Al Green εμφανίζεται στο «Goodbye Henry», έναν γλυκό φόρο τιμής στον ήχο του Μέμφις των 70s. Ο Hans Zimmer επιμελείται το «Click Clack Symphony», ενώ υπάρχουν στίχοι που απευθύνονται απευθείας στον ακροατή.
«Σας είπα ότι αυτό είναι ένα λυπητερό τραγούδι – προσπάθησα να σας προειδοποιήσω», ακούμε σε κάποιο σημείο. Υπάρχουν επίσης πολλά σημεία με απαγγελία λόγου που επεξηγούν την ιστορία, δίνοντας μία θεατρική δομή στο σύνολο.
Ομολογουμένως, ο δίσκος μερικές φορές ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στην ελεύθερη αυτοέκφραση και την υπερβολή. Ίσως το «Life Boat», ένα deep house κομμάτι με πολλές διαφορετικές φωνές, να μπορούσε να λείπει.
Το ίδιο ισχύει και για το «Fields», έναν διάλογο με τον παππού της που, αν και συγκινητικός, μοιάζει υπερβολικά προσωπικός για το ευρύ κοινό. Το κλείσιμο του άλμπουμ, το «Fin», διαρκεί έξι λεπτά, εκ των οποίων τα τέσσερα λεπτά είναι η RAYE να διαβάζει τους συντελεστές της παραγωγής.
Παρά τις ατέλειες, το άλμπουμ πετυχαίνει περισσότερες φορές από όσες αποτυγχάνει. Το «Nightingale Lane» είναι μία από τις κορυφαίες στιγμές, ενώ το «Beware … the South London Loverboy» συνδυάζει έξυπνους στίχους με μία ενέργεια που θυμίζει soul revue των 60s.
Στο «The WhatsApp Shakespeare», η ορχήστρα χρησιμοποιείται με έναν τρόπο που θυμίζει τον John Barry. Το mid-tempo R&B μετατρέπεται σε ένα δράμα υψηλών προδιαγραφών με ξαφνικές εναλλαγές που δημιουργούν μία απόκοσμη ατμόσφαιρα.
Τα «Skin & Bones» και «I Know You’re Hurting» είναι πιο άμεσα αλλά εξίσου συναρπαστικά. Το πρώτο βασίζεται σε ένα στιβαρό funk ρυθμό, ενώ το δεύτερο εξελίσσεται από μία μελαγχολική μελωδία στο πιάνο σε ένα rock κομμάτι με σόλο κιθάρας.
Η RAYE ακούγεται συγκλονιστική καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Η προσέγγισή της στα jazz κομμάτια είναι αυθεντική, κάτι που δεν είναι πάντα δεδομένο όταν καλλιτέχνες της pop δοκιμάζουν αυτό το είδος. Είναι δύσκολο να μην συμπαθήσεις αυτόν τον δίσκο, παρά τις στιγμές υπερβολής. Είναι ένα άκρως φιλόδοξο έργο σε μία εποχή όπου οι περισσότεροι στοχεύουν απλώς στη διατήρηση της καριέρας τους.
Το τελικό αποτέλεσμα δεν μοιάζει τόσο με μία προσεκτικά δομημένη καλλιτεχνική δήλωση, όσο με μία άγρια και συναρπαστική συλλογή ιδεών.
Είναι ένα σπάνιο γεγονός για τον 21ο αιώνα, καθώς το τρέχον κλίμα ωθεί τους καλλιτέχνες στο να αποφεύγουν το ρίσκο. Αυτός όμως είναι ένας χαρακτηρισμός που σίγουρα δεν ταιριάζει στη RAYE.
Το «This Music May Contain Hope.» είναι δομημένο σαν μία πολυτελής θεατρική παράσταση, όπου η RAYE είναι ταυτόχρονα το θέμα και ο αφηγητής. «Επιτρέψτε μου να στήσω το σκηνικό. Η ιστορία μας ξεκινά στις 2:27 π.μ. μία βροχερή νύχτα στο Παρίσι. Δώστε το σύνθημα για τη βροντή», λέει στο εισαγωγικό «Girl Under The Grey Cloud».
Αυτά τα σημεία προφορικού λόγου δίνουν στον δίσκο μία δομή που θυμίζει cast recording από μιούζικαλ του Broadway. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η τραγουδίστρια από το νότιο Λονδίνο δίνει στον εαυτό της την ελευθερία να πειραματιστεί με ετερόκλητους ήχους.
Στο «I Hate The Way I Look Today», οι στίχοι της είναι αφοπλιστικοί: «Είμαι εντάξει με το να είμαι μόνη / Αν είμαι μόνη και αδύνατη / Έχω τόσο ανόητες σκέψεις αυτοπεποίθησης, έτσι φαίνεται». Στο «Nightingale Lane», οι λεπτομέρειες του χωρισμού είναι σπαρακτικές.
Παρά την αυτοαμφισβήτηση και τον πόνο, η RAYE καταφέρνει να βγει στο φως. Το άλμπουμ όντως περιέχει ελπίδα, όπως υπόσχεται ο τίτλος του. Στο «Joy», καλεί τις δυνάμεις του ουρανού και τις αδελφές της, Amma και Absolutely, για να απελευθερωθεί από τον φόβο.
Μετά τη βροχερή νύχτα και τις βροντές της έναρξης, η RAYE ανακαλύπτει ότι «ο ήλιος υπάρχει πίσω από τα σύννεφα». Το «This Music May Contain Hope.» είναι η RAYE στην καλύτερη εκδοχή της, ένας μουσικός μαξιμαλισμός που παραμένει γειωμένος σε αληθινά συναισθήματα.
Είναι σίγουρα ένας δίσκος που απαιτεί χρόνο για να τον αφομοιώσεις, αλλά αυτή ακριβώς είναι και η ομορφιά του. Κάθε θεατρική υπερβολή και κάθε υφολογική στροφή είναι μία δήλωση ελευθερίας από μία γυναίκα που πλέον δημιουργεί μουσική αποκλειστικά για τον εαυτό της.
Σε έναν κόσμο που συχνά προτιμά τα εύκολα και τα γρήγορα, η RAYE μας υπενθυμίζει ότι η τέχνη οφείλει να είναι τολμηρή, ακατάστατη και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινη. Το «This Music May Contain Hope.» είναι η απόδειξη ότι η ελπίδα μπορεί να βρεθεί ακόμα και μέσα στην πιο βαθιά μελαγχολία, αρκεί να έχεις το θάρρος να την τραγουδήσεις.
