Η Ρένα Μόρφη ανοίγει τις πιο κρυφές της πόρτες και μας καλεί να μπούμε στο μουσικό δωμάτιό της.
Η Ρένα Μόρφη μας προσφέρει ένα μουσικό καταφύγιο γεμάτο αγάπη με το νέο άλμπουμ της «Το Δωμάτιό Μου».
Υπάρχουν κάποια άλμπουμ που μοιάζουν με ανοιχτά παράθυρα: φυσάει ο αέρας τους και σε ταξιδεύει μακριά. Κάποια άλλα είναι σαν καθρέφτες: σε κοιτούν κατάματα και σε κάνουν να δεις πιο καθαρά αυτό που ήδη ήξερες αλλά δεν τολμούσες να ομολογήσεις. «Το Δωμάτιό Μου» της Ρένας Μόρφη ανήκει και στις δύο κατηγορίες.
Είναι ένα άλμπουμ που αναπνέει μες στη σιωπή του, που σε κοιτά στα μάτια και σου ψιθυρίζει με νότες αυτά που δυσκολεύεσαι να πεις ακόμα και στον εαυτό σου. Είναι το τρίτο προσωπικό άλμπουμ της Ρένας Μόρφη και ίσως το πιο ώριμο, το πιο ειλικρινές, το πιο δικό της.
«Το Δωμάτιό Μου» είναι ένας χώρος προσωπικός, σχεδόν ιερός. Ένα δωμάτιο χωρίς τοίχους, χωρίς παραθυρόφυλλα, χωρίς αυλές. Είναι ένα δωμάτιο φτιαγμένο από συναισθήματα, από πληγές και εποχές, από μνήμες που δεν ξεθωριάζουν. Είναι το προσωπικό καταφύγιό της – κι όμως, με κάποιον τρόπο, γίνεται και δικό μας.
Τα τραγούδια του άλμπουμ υπογράφουν ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Δημήτρης Μπαλογιάννης. Οι δύο δημιουργοί στήνουν με αγάπη και σεβασμό ένα μουσικό τοπίο που δεν έχει ηλικία. Ο Ορέστης Φαληρέας στην παραγωγή δίνει στο άλμπουμ εκείνη την αισθητική ωριμότητα που επιτρέπει στη φωνή της Ρένας Μόρφη να λάμψει – όχι να εκτεθεί, αλλά να αποκαλυφθεί.
Η μουσική κινείται ανάμεσα στο έντεχνο και το λαϊκό, αγκαλιάζοντας τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και συγχρόνως αγγίζοντας με τρυφερότητα τα σύγχρονα ηχητικό τοπία. Είναι σαν να μπαίνεις σε ένα παλιό σπίτι γεμάτο φωτογραφίες, αρώματα και ήχους και κάθε δωμάτιο να αφηγείται μία διαφορετική ιστορία από το παρελθόν και το παρόν ταυτόχρονα.
Το «Θα Μου Λείπεις» ανοίγει την πόρτα του άλμπουμ με ένα τραγούδι που μυρίζει ακόμα παλιά αγάπη και καινούργια σιωπή. Δεν έχει θυμό, έχει απλώς την ήρεμη διαπίστωση της απουσίας.
Το «Κισσός» έρχεται τυλιγμένο σαν μυστικό πάνω στην καρδιά – σαν να την προστατεύει αλλά και να την πνίγει μαζί. Το «Μ’ Αγαπάς Μ’ Αγαπούσες» είναι μία από εκείνες τις στιγμές που όλοι έχουμε ζήσει: όταν κοιτάς πίσω και αναρωτιέσαι πότε ακριβώς άλλαξε κάτι που νόμιζες πως θα κρατήσει για πάντα.
Στο «Αυγουστιάτικο», νιώθεις το αλάτι στο δέρμα και τη ζέστη του απογεύματος που δεν λέει να τελειώσει. Είναι ένα καλοκαίρι που δεν υπάρχει πια, ή ίσως δεν υπήρξε ποτέ, αλλά μέσα σου το ζεις κάθε φορά από την αρχή.
Το «Σε Φίλησα» θα μπορούσε να είναι σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία. Ένα φιλί που αλλάζει ό,τι πίστευες για την αγάπη, για τον εαυτό σου, για το αύριο. Η «Ασταμάτητη Καρδιά» επιμένει να χτυπά σε έναν κόσμο που καταρρέει, σαν να λέει πως ό,τι κι αν γίνει, η αγάπη δεν σταματάει ποτέ να παλεύει.
Το «Εγώ Είμαι Εδώ (Νανουρίσμα)» λειτουργεί σαν ένα απαλό χέρι στην πλάτη. Είναι ένα τραγούδι που λέει αυτό που όλοι χρειάστηκαν κάποτε να ακούσουν: «Εγώ είμαι εδώ». Ένα τραγούδι που δεν απευθύνεται σε παιδιά αλλά σε κάθε άνθρωπο που έστω και για λίγο φοβήθηκε πως είναι μόνος του.
Το «Δε Με Ξέρεις» αγγίζει με λεπτότητα μία άλλη πλευρά της σχέσης: την αποξένωση. Εκείνη τη σιωπή ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που δεν μπορούν πια να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον.
Το άλμπουμ ολοκληρώνεται με το ομότιτλο «Το Δωμάτιό Μου». Ένα τραγούδι που δεν φωνάζει – μιλάει σιγά. Είναι η φωνή της Ρένας Μόρφης πιο αληθινή από ποτέ. Και κάπου εκεί, μέσα στη νύχτα, όταν ξημερώνει, καταλαβαίνεις πως δεν ακούς πια μουσική – συμμετέχεις σε μία εξομολόγηση.
Η φωνή της Ρένας Μόρφη είναι από τις σπάνιες εκείνες που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Κουβαλάει την εμπειρία του έντεχνου, τη θέρμη του λαϊκού, τη λεπτότητα του κινηματογραφικού τραγουδιού. Η ερμηνεία της είναι σαν χάδι: ποτέ υπερβολική, πάντα ακριβής. Είναι μία φωνή που δεν τραγουδάει για να εντυπωσιάσει αλλά για να επικοινωνήσει.
«Το Δωμάτιό Μου» είναι ένα άλμπουμ γεννημένο από ειλικρίνεια, βαθιά ευαισθησία και συναισθηματική ευφυΐα. Δεν φοβάται να είναι ευάλωτο. Δεν φοβάται να είναι γυναικείο. Δεν φοβάται να είναι ανθρώπινο. Και αυτό ακριβώς είναι που το κάνει τόσο δυνατό.
Κι αν τελικά κάθε άνθρωπος έχει το δικό του δωμάτιο, τότε η Ρένα Μόρφη άνοιξε το δικό της και μας άφησε να μπούμε. Όχι για να κρυφοκοιτάξουμε, αλλά για να νιώσουμε. Και ναι, μέσα σε αυτό το δωμάτιο, βρίσκουμε κάτι από τον εαυτό μας. Ένα δωμάτιο γεμάτο φως, γεμάτο μουσική, γεμάτο ζωή. Ένα δωμάτιο που, όσο προσωπικό κι αν είναι, μας χωράει όλους.
