Η Rhian Teasdale μιλά για τις τρεις υποψηφιότητες για Grammy, το «δύσκολο» δεύτερο άλμπουμ και την ομολογία της για το πώς το συγκρότημα ξεπέρασε τον φόβο της «φούσκας», αποδεικνύοντας πως οι Wet Leg ήρθαν για να μείνουν.
Η Rhian Teasdale, η αινιγματική και συχνά ανατρεπτική φιγούρα πίσω από το αγγλικό συγκρότημα Wet Leg, εμφανίζεται συνήθως στις επαγγελματικές της υποχρεώσεις πλαισιωμένη από τα τέσσερα μέλη της μπάντας της.
Ωστόσο, σήμερα, σε ένα στούντιο στο Λος Άντζελες, έχει έναν διαφορετικό συνεργάτη: ένα λούτρινο σκυλάκι που λειτουργεί και ως τσάντα. Το έχει ονομάσει Yam.
«Ήταν πραγματικά χαριτωμένο και χνουδωτό ίσως πριν από 10 ώρες, αλλά μετά αφέθηκα μόνη μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου και το διέλυσα, έβγαλα όλη τη γέμιση, το γύρισα ανάποδα», εξηγεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια. «Και τώρα μοιάζει έτσι».
Αυτή είναι η ζωή ενός δημιουργικού ανθρώπου στις μέρες μας – τη μία στιγμή παίζεις μπροστά σε χιλιάδες θαυμαστές που ουρλιάζουν το όνομά σου και την άλλη βρίσκεσαι μόνη σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, μεταποιώντας ριζικά την τσάντα-σκυλάκι που αγόρασες από κάποια υπαίθρια αγορά.
Ανεξάρτητα από τις ιδιόρρυθμες αυτές στιγμές μοναξιάς, οι δημιουργικές αναζητήσεις της Teasdale την έχουν δικαιώσει απόλυτα. Δύο χρόνια αφότου σάρωσαν τα Βραβεία Grammy με το πρώτο άλμπουμ τους, οι Wet Leg ξεπερνούν τον λεγόμενο «σκόπελο του δεύτερου δίσκου» με εκκωφαντικό τρόπο: Το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο «Moisturizer», είναι υποψήφιο για τρία βραβεία στην τελετή του 2026, που θα πραγματοποιηθεί στο Λος Άντζελες την 1η Φεβρουαρίου.
Η έκπληξη για την ίδια και το συγκρότημα ήταν γνήσια, αγγίζοντας τα όρια της δυσπιστίας. «Κυριολεκτικά δύο δευτερόλεπτα πριν λάβουμε την κλήση, έλεγα στον Ellis [Durand, τον μπασίστα]: “Θα ήταν πολύ ωραίο να προταθούμε, επειδή είναι πραγματικά διασκεδαστικό να πηγαίνεις και να είσαι μέρος αυτού. Αλλά… αυτή τη φορά, δεν είναι η σειρά μας. Είναι η σειρά κάποιου άλλου”», αφηγείται η Teasdale. «Και μετά, όταν λάβαμε την κλήση, η αντίδραση ήταν τύπου “Τι;”. Είχαμε κατά κάποιο τρόπο συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν θα είμασταν καλεσμένοι φέτος».
Κι όμως, η πρόσκληση ήρθε και είναι επίσημη. Πέρα από την προσωπική υποψηφιότητα της Teasdale για το Καλύτερο Εξώφυλλο Άλμπουμ, οι Wet Leg – που συμπληρώνονται από την κιθαρίστρια Hester Chambers, τον κιθαρίστα και πληκτρά Josh Mobaraki, τον μπασίστα Ellis Durand και τον ντράμερ Henry Holmes – διεκδικούν τα βραβεία για το Καλύτερο Άλμπουμ Εναλλακτικής Μουσικής και την Καλύτερη Εναλλακτική Μουσική Ερμηνεία για το ξεχωριστό τραγούδι του δίσκου, «Mangetout».
Η αναγνώριση αυτή φέρνει μία αίσθηση δικαίωσης αλλά και δέους για την Teasdale. «Είναι απλά τρελό να βλέπεις το όνομα του συγκροτήματός σου δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες που βρίσκονται στη βιομηχανία πολύ καιρό και που ίσως σε ενέπνευσαν να φτιάξεις μουσική», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, αποκαλύπτει πως υπήρχε ένας ενδόμυχος φόβος ότι η αρχική τους επιτυχία ήταν κάτι παροδικό. «Ήμασταν απολύτως προετοιμασμένοι για το σενάριο “Το πρώτο άλμπουμ ήταν απλά αυτό το τρελό, τυχαίο περιστατικό”. Δεν περιμέναμε πραγματικά κάτι τέτοιο για το δεύτερο άλμπουμ, οπότε είναι απλά πολύ ωραίο».
Αν η 32χρονη Teasdale ακούγεται ακόμα κάπως σαστισμένη από την εκρηκτική άνοδο των Wet Leg, είναι απολύτως κατανοητό. Η ίδια και η Hester Chambers γνωρίστηκαν ως έφηβες συμμαθήτριες στο Isle of Wight, ένα σχετικά μικρό νησί στα ανοικτά των ακτών της Αγγλίας, το οποίο δύσκολα θα χαρακτήριζε κανείς ως το επίκεντρο της indie rock σκηνής. Αφού ερωτεύτηκε τη μουσική εξερευνώντας τη βιβλιοθήκη του iTunes που «δανείστηκε» από τα μεγαλύτερα αδέρφια της, η Teasdale άρχισε να γράφει τραγούδια και, σύντομα, να τα παρουσιάζει σε διάφορα μέρη της Αγγλίας. Ωστόσο, η σόλο καριέρα δεν της ταίριαζε. Σταδιακά, η μοναξιά της σκηνής την έκανε να σταματήσει τελείως τη μουσική.
«Έλεγα: “Δεν θέλω να το κάνω πια. Με κάνει πολύ λυπημένη. Είναι μία ανόητη προσπάθεια. Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Δεν με κάνει ευτυχισμένη”», θυμάται η Teasdale αναπολώντας εκείνη τη σκοτεινή περίοδο.
Τότε ήταν που παρενέβη η Chambers και έσωσε την κατάσταση, ανοίγοντας τον δρόμο για όλα όσα θα ακολουθούσαν. Η Teasdale είχε κάποιες εναπομείνασες συναυλίες που ήταν υποχρεωμένη να δώσει, οπότε ζήτησε από τη φίλη της να έρθει μαζί και να παίξει κιθάρα. Οι δυο τους πέρασαν τόσο καλά που δεν κοίταξαν ποτέ ξανά πίσω.
«Είπα: “Ω, ξέρεις κάτι; Στην πραγματικότητα μου αρέσει πολύ αυτό, και στην πραγματικότητα δεν θέλω να τελειώσει ποτέ. Και νομίζω ότι θα ήταν πιο διασκεδαστικό αν παίζαμε και οι δύο κιθάρα, και θα ήταν διασκεδαστικό να φτιάχνουμε μουσική που ίσως οι άνθρωποι να ήθελαν να χορέψουν με αυτήν”», εξομολογείται.
Αυτό που κάνει την ιστορία τους ακόμα πιο γοητευτική είναι το ταπεινό τους ξεκίνημα. Όλοι στο συγκρότημα είχαν κάποια στιγμή μία κανονική, καθημερινή δουλειά. Ο Durand εργαζόταν σε σκαλωσιές, ο Holmes ήταν οδηγός διανομών και ο Mobaraki δούλευε σε καφετέρια. Η Chambers εργαζόταν στην οικογενειακή της επιχείρηση, ενώ η Teasdale πέρασε από το σέρβις στο styling για διαφημίσεις. Αν και οι Wet Leg κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ ως ντουέτο, στην πορεία ενέταξαν στο δυναμικό τους μακροχρόνιους φίλους και συνεργάτες.
Όταν έφτασε η στιγμή για τη δημιουργία του δεύτερου άλμπουμ, η Teasdale αναφέρει ότι το συγκρότημα ένιωσε μία «αίσθηση επείγοντος» να ξεκινήσει, ειδικά μετά τις ατελείωτες και συχνά ενοχλητικές ερωτήσεις για το αν φοβούνταν την αποτυχία του δεύτερου δίσκου. Για να απομονώσουν τον «θόρυβο», προσπάθησαν να αναδημιουργήσουν το περιβάλλον στο οποίο είχαν φτιάξει το πρώτο τους άλμπουμ.
Αυτή τη φορά, αυτό σήμαινε απομόνωση σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι στην εξοχή. Οι ημέρες που αφιέρωσαν στο «Moisturizer» ήταν σε μεγάλο βαθμό αδόμητες, αλλά γεμάτες δημιουργικότητα: jam sessions, διαλείμματα για τσάι, περίπατοι στη φύση και προβολές ταινιών όπως η «The Shining» και το «Jennifer’s Body» (η τελευταία μάλιστα ενέπνευσε ένα τραγούδι του δίσκου).
Η συνεργασία αποδείχθηκε λυτρωτική. «Ήταν το πιο φυσικό πράγμα να γράψουμε το δεύτερο άλμπουμ μαζί. Έχουμε όλοι ασορτί δαχτυλίδια φιλίας [που λένε] “Wet Leg Forever”», λέει η Teasdale, τονίζοντας τη σημασία της συλλογικότητας. «Είναι σίγουρα καλό να είσαι σε ένα συγκρότημα γιατί νομίζω ότι πάντα είσαι ο χειρότερος κριτής του εαυτού σου. Αν ήμουν μόνη μου, θα έλεγα: “Είναι αυτή μία ανόητη ιδέα; Ναι, μάλλον είναι”, και εκεί θα τελείωνε. Οπότε νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον».
Κοιτάζοντας μπροστά, οι Wet Leg ανυπομονούν για μία σειρά από εμφανίσεις, συμπεριλαμβανομένου του φεστιβάλ Coachella, και φυσικά για τα πάρτι μετά τα Grammys. Μάλιστα, η Teasdale αποκαλύπτει με χιούμορ ότι το συγκρότημα θέλει να προσλάβει έναν μάγο, και συγκεκριμένα έναν «τρομακτικό» μάγο για την περίσταση.
Καθώς προετοιμάζονται για τη μεγάλη βραδιά, η Rhian Teasdale φαίνεται να έχει πλήρη επίγνωση της μοναδικότητας της στιγμής, μακριά από κλισέ νοσταλγίες. «Όταν οι άνθρωποι λένε: “Ω, θα έπρεπε να εκτιμάς τα χρόνια στο σχολείο, αυτές είναι οι καλύτερες μέρες της ζωής σου”, δεν ξέρω… Νομίζω ότι αυτό είναι. Νομίζω ότι είμαστε σε αυτό ακριβώς τώρα», καταλήγει, επιβεβαιώνοντας πως για τους Wet Leg, το παρόν είναι πιο συναρπαστικό από ποτέ.
