Μια βραδιά στο O2 Academy Brixton μετατράπηκε σε σκηνικό αυτοκριτικής, με τον Robbie Williams να αναμετράται με το παρελθόν του, το ντοκιμαντέρ του Netflix για τους Take That και τη σκληρή συμπεριφορά του απέναντι στον άλλοτε συνεργάτη του.
Η ιστορία της βρετανικής μουσικής στη δεκαετία του 1990 είναι γραμμένη με χρυσά γράμματα, αλλά και με μελάνι γεμάτο εγωισμό, εντάσεις και δημόσιες διαμάχες. Την Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου, στη σκηνή του O2 Academy στο Μπρίξτον του Λονδίνου, ο Robbie Williams δεν ανέβηκε απλώς για να τραγουδήσει. Στο πλαίσιο της περιοδείας του «Long 90s Tour», ο 51χρονος πλέον καλλιτέχνης επέλεξε να κοιτάξει κατάματα τον νεότερο εαυτό του και να παραδεχτεί δημόσια το βάρος των ενοχών που κουβαλάει για τη σχέση του με τον Gary Barlow.
Λίγο πριν ερμηνεύσει το «Ego a Go Go», ένα τραγούδι που κάποτε αποτελούσε το όχημα της επίθεσής του προς τον πρώην συνεργάτη του στους Take That, ο Robbie Williams προχώρησε σε μία σπάνια στιγμή ειλικρίνειας. Απευθυνόμενος στο κοινό, αποκάλυψε πως έχει ζητήσει συγγνώμη «ένα εκατομμύριο φορές» για τη συμπεριφορά που τροφοδότησε μία από τις πιο γνωστές έριδες στη μουσική βιομηχανία.
Η αφορμή για αυτή την έκρηξη αυτοκριτικής φαίνεται πως ήταν η νεά σειρά ντοκιμαντέρ του Netflix για τους Take That. Η κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ σειράς λειτούργησε ως καθρέφτης για τον τραγουδιστή, αναγκάζοντάς τον να δει τις πράξεις του υπό το πρίσμα της ωριμότητας. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ο Williams σχολίασε τη στάση του στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς, μην διστάζοντας να χρησιμοποιήσει σκληρή γλώσσα για τον εαυτό του.
«Τι μαλάκας που είμαι στο δεύτερο επεισόδιο», δήλωσε χαρακτηριστικά από τη σκηνή. «Ο πιο αλαζονικός άνθρωπος που έζησε ποτέ στον κόσμο. Ο Gary Barlow υποτίθεται ότι ήταν ο κακός, αλλά εγώ είμαι γαμημένα κακός. Ήμουν ένας απαίσιος μαλάκας».
Ωστόσο, ο Robbie Williams, πιστός στο πληθωρικό του ταμπεραμέντο, δεν παρέλειψε να προσθέσει και τη σπίθα που τον χαρακτηρίζει, σχολιάζοντας με χιούμορ: «Δεν είναι ωραίο τώρα, αλλά είχε γαμημένη πλάκα τότε».
Για να κατανοήσει κανείς το βάθος αυτής της συγγνώμης, πρέπει να γυρίσει τον χρόνο πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Οι Take That βρίσκονταν στο απόγειο της εμπορικής τους δύναμης, αλλά στο εσωτερικό της μπάντας η κατάσταση ήταν εκρηκτική.
Ο Robbie Williams, το νεότερο μέλος του συγκροτήματος, βρισκόταν σε διαρκή σύγκρουση με τον Gary Barlow σχετικά με τον δημιουργικό έλεγχο και τη μουσική κατεύθυνση των Take That. Το 1995, οι εντάσεις κορυφώθηκαν και ο Williams αποχώρησε, λίγες μόλις εβδομάδες πριν από την τελευταία τους περιοδεία, αφήνοντας τον Barlow να ηγηθεί του σχήματος σε μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.
Ακολούθησε μία δεκαετία σιωπής μεταξύ τους, η οποία όμως ήταν γεμάτη θόρυβο στα media. Ο Robbie Williams, χτίζοντας τη σόλο καριέρα του, συχνά χλεύαζε τον Gary Barlow σε συνεντεύξεις στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές του 2000.
Το τραγούδι «Ego a Go Go» περιείχε σαφείς αναφορές σε αυτή τη διαμάχη. Από την πλευρά του, ο Gary Barlow τήρησε ως επί το πλείστον σιγή ιχθύος, αν και αργότερα παραδέχτηκε πως η διάλυση και η συμπεριφορά του Williams τον άφησαν «συντετριμμένο», προκαλώντας του σοβαρά προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα.
Η σχέση τους άρχισε να αποκαθίσταται σταδιακά στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Ο Robbie Williams ήταν εκείνος που έκανε το πρώτο βήμα, σε μία περίοδο ενδοσκόπησης και ανάρρωσης. Το 2010, η συμφιλίωση σφραγίστηκε δημόσια με την επανένωση για την εποχή του άλμπουμ «Progress» των Take That, όπου έγραψαν και ερμήνευσαν μαζί τραγούδια για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια. Και οι δύο έχουν μιλήσει εκτενώς για το συναισθηματικό βάρος εκείνης της επανασύνδεσης, με τον Williams να αναγνωρίζει επανειλημμένα τον πόνο που προκάλεσε.
Πέρα όμως από την αναδρομή στο παρελθόν και τις συγγνώμες, η βραδιά στο Λονδίνο είχε και μία έντονη αίσθηση ευγνωμοσύνης προς το κοινό που τον ακολουθεί πιστά εδώ και δεκαετίες. Ο Robbie Williams θέλησε να ευχαριστήσει τους θαυμαστές του, χρησιμοποιώντας μία ιδιαίτερη μεταφορά για να περιγράψει την απίστευτη διαδρομή της καριέρας του.
«Αυτό που κατάφερα να κάνω με την καριέρα μου είναι να τεντώσω ένα λάστιχο από το Stoke-on-Trent μέχρι το φεγγάρι», είπε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στην ιδιαίτερη πατρίδα του. «Νιώθω ότι η θεωρία της προσομοίωσης μπορεί να είναι αληθινή. Νιώθω ότι το Matrix ίσως υπάρχει, γιατί δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ με 16 νούμερο ένα άλμπουμ».
Κλείνοντας τη συναισθηματική του ομιλία, ο Robbie Williams παρομοίασε τη σχέση του με το κοινό με την αφοσίωση που δείχνουν οι οπαδοί στην αγαπημένη τους ομάδα.
«Κάποια στιγμή μέσα σε αυτά τα 36 χρόνια, εσείς αποφασίσατε ότι είμαι η ποδοσφαιρική σας ομάδα. Και γουστάρω γαμημένα να είμαι η ποδοσφαιρική σας ομάδα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, γαμώτο», είπε.
Η βραδιά στο O2 Academy απέδειξε πως ο Robbie Williams παραμένει ένας από τους πιο χαρισματικούς performers της γενιάς του. Κυρίως όμως, έδειξε πως η πραγματική επιτυχία δεν μετριέται μόνο στα charts, αλλά και στην ικανότητα ενός ανθρώπου να κοιτάζει πίσω, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να προχωράει μπροστά, έχοντας κάνει ειρήνη με τους δαίμονες του παρελθόντος.
