Ο Rod Stewart αναγκάστηκε να διακόψει συναυλία του για να χρησιμοποιήσει φιάλη οξυγόνου, καθώς κόντεψε να λιποθυμήσει στη σκηνή λόγω της ζέστης και του μεγάλου υψομέτρου. Το περιστατικό αυτό επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τα σωματικά όρια των γερόλυκων της μουσικής βιομηχανίας που αρνούνται να εγκαταλείψουν τις εξαντλητικές παγκόσμιες περιοδείες.
Ο Rod Stewart βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εμφάνισής του στην πόλη Γουέστ Βάλεϊ της Γιούτα, όταν η σωματική κόπωση τον ανάγκασε να ζητήσει ιατρική υποστήριξη με οξυγόνο πάνω στη σκηνή. Ο 81χρονος τραγουδιστής, ο οποίος βρίσκεται στη μέση της αποχαιρετιστήριας περιοδείας του «One Last Time», ένιωσε έντονη αδιαθεσία και δυσκολία στην αναπνοή ενώ ερμήνευε το αγαπημένο τραγούδι «Young Turks».
Το περιστατικό αυτό, που καταγράφηκε από τους θεατές και έκανε γρήγορα τον γύρο του διαδικτύου, αναδεικνύει τις ακραίες σωματικές απαιτήσεις που αντιμετωπίζουν οι βετεράνοι της μουσικής όταν αρνούνται να συμβιβαστούν με το πέρασμα του χρόνου.
Κατά τη διάρκεια της συναυλίας στο αμφιθέατρο Utah First Credit Union, ο Stewart φάνηκε να χάνει τις δυνάμεις του και να διπλώνεται στα δύο από την εξάντληση. Η θερμοκρασία στην περιοχή άγγιζε τους 30 βαθμούς Κελσίου, ενώ το υψόμετρο των 1.300 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας έκανε την ατμόσφαιρα ιδιαίτερα αποπνικτική.
Οι συνεργάτες του έσπευσαν να του μεταφέρουν μία φιάλη οξυγόνου στα παρασκήνια, επιτρέποντάς του να πάρει μερικές βαθιές ανάσες πριν συνεχίσει.
Παρά την εμφανή αδυναμία του, ο Βρετανός καλλιτέχνης επέμεινε να ολοκληρώσει το πρόγραμμα, δείχνοντας τον επαγγελματισμό που τον χαρακτηρίζει εδώ και δεκαετίες. «Το σόου πρέπει να συνεχιστεί», δήλωσε στο ανήσυχο κοινό, προσπαθώντας να ελαφρύνει το κλίμα με το γνωστό του χιούμορ.
«Πραγματικά κόντεψα να λιποθυμήσω εκεί πάνω, σας το λέω αλήθεια. Προσπάθησα να κάνω ένα βηματάκι και έναν χορό και όλα αυτά, και κόντεψα να λιποθυμήσω», εξήγησε ο Stewart.
Στη συνέχεια, ο τραγουδιστής ζήτησε την κατανόηση των θαυμαστών του για να μπορέσει να βγάλει το υπόλοιπο της βραδιάς χωρίς περαιτέρω κινδύνους. «Θα σας πείραζε αν καθόμουν για αυτό το τραγούδι;», ρώτησε, με το κοινό να ξεσπά σε χειροκροτήματα συμπαράστασης. Έτσι, ο Stewart ολοκλήρωσε το υπόλοιπο σετ των 23 τραγουδιών καθισμένος σε μία καρέκλα, αποδεικνύοντας ότι η θέλησή του παραμένει ισχυρότερη από τις σωματικές του αντοχές.
Η περιπέτεια αυτή στη Γιούτα έρχεται λίγες μέρες μετά από μία άλλη απόφαση που είχε προκαλέσει αντιδράσεις στους θαυμαστές του. Συγκεκριμένα, ο Stewart ακύρωσε μία προγραμματισμένη συναυλία στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια λόγω λαρυγγίτιδας, μόλις μία ώρα πριν την έναρξη. Ωστόσο, λίγες ώρες αργότερα, εθεάθη στη Βοστώνη να παρακολουθεί τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Σκωτίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο, γεγονός που προκάλεσε έντονη κριτική από το κοινό της Καλιφόρνια.
Η επίσημη ανακοίνωση της διοργανώτριας εταιρείας ανέφερε ότι ο καλλιτέχνης είχε διαγνωστεί με οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού
«Μετά τη θεραπεία αισθάνομαι πολύ καλύτερα, αλλά η φωνή μου όχι. Είμαι πολύ απογοητευμένος και ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από τους θαυμαστές μου για οποιαδήποτε ταλαιπωρία», συμπλήρωσε ο ίδιος ο Stewart για να κατευνάσει τα πνεύματα. Αυτά τα συνεχή προβλήματα υγείας δείχνουν ότι η πίεση των ζωντανών εμφανίσεων γίνεται πλέον ολοένα και πιο δύσκολα διαχειρίσιμη.
Η τρέχουσα περιοδεία του με τίτλο «One Last Time» έχει σχεδιαστεί ως ένας μεγάλος αποχαιρετισμός στις μεγάλες παγκόσμιες περιοδείες που έκαναν τον Stewart διάσημο.
Ο ίδιος έχει ξεκαθαρίσει ότι, αν και δεν σκοπεύει να αποσυρθεί εντελώς από τη μουσική, οι μέρες των εξαντλητικών ταξιδιών πλησιάζουν στο τέλος τους. «Έχω περίπου 40 εμφανίσεις φέτος και αυτό δεν είναι πραγματικά πολύ», δήλωσε πρόσφατα στην αθλητική εκπομπή TalkSport του Ηνωμένου Βασιλείου.
«Και θα κάνω περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο το επόμενο έτος, παίζοντας στο O2, και αυτό μάλλον θα είναι το τέλος, νομίζω. Θα πρέπει να κάνω κάτι καινούργιο… να έρχομαι στην εκπομπή σας πιο συχνά», πρόσθεσε ο Stewart, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το 2027 θα είναι η τελευταία χρονιά των μεγάλων εμφανίσεών του.
Παρά τις προειδοποιήσεις των γιατρών, ο ίδιος συνεχίζει να διατηρεί μία αξιοθαύμαστη ενέργεια και ένα γεμάτο πρόγραμμα που θα ζήλευαν πολύ νεότεροι συνάδελφοί του.
Ο εμβληματικός καλλιτέχνης έχει πίσω του μία καριέρα που ξεπερνά τα 60 χρόνια, έχοντας περάσει από ιστορικά σχήματα όπως οι Faces και οι Jeff Beck Group πριν ακολουθήσει μία λαμπρή προσωπική πορεία. Πέρυσι το καλοκαίρι εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Glastonbury, αποδεικνύοντας ότι μπορεί ακόμα να μαγνητίζει τα μεγάλα πλήθη. Η φυσική του κατάσταση ήταν πάντα το μεγάλο του όπλο, κάτι για το οποίο καυχιόταν συχνά στις συνεντεύξεις του.
«Αγαπώ αυτό που κάνω και κάνω αυτό που αγαπώ», δήλωσε ο καλλιτέχνης σε παλαιότερη συνέντευξή του. «Είμαι σε φόρμα, έχω γεμάτο κεφάλι από μαλλιά και μπορώ να τρέξω τα 100 μέτρα σε 18 δευτερόλεπτα στην ευχάριστη ηλικία των 79 ετών», συμπλήρωσε, δείχνοντας ότι η ιδέα των γηρατειών δεν τον πτοούσε. Ωστόσο, η πραγματικότητα της σκηνής αποδεικνύεται συχνά πιο σκληρή από τις προσωπικές επιθυμίες.
Η φιλοσοφία του Stewart για τη ζωή και τον χρόνο που περνά χαρακτηρίζεται από μία ειλικρινή αποδοχή της ανθρώπινης φύσης. «Γνωρίζω ότι οι μέρες μου είναι μετρημένες, αλλά δεν φοβάμαι», δήλωσε ο Stewart με αφορμή τα 80ά του γενέθλια. «Όλοι πρέπει να φύγουμε κάποια στιγμή, οπότε είμαστε όλοι στο ίδιο καλάθι. Θα διασκεδάσω αυτά τα τελευταία χρόνια όσο περισσότερο μπορώ. Λέω λίγα, αλλά μάλλον εννοώ άλλα 15 χρόνια. Μπορώ να το κάνω εύκολα αυτό, φίλε μου, πολύ εύκολα», συμπλήρωσε με αισιοδοξία.
Η εικόνα του Rod Stewart να αναζητά οξυγόνο στη σκηνή της Γιούτα είναι μία υπενθύμιση ότι ακόμα και οι μεγαλύτεροι θρύλοι της rock μουσικής έρχονται αντιμέτωποι με τη φθορά του χρόνου.
Η βιομηχανία της ζωντανής μουσικής συνεχίζει να πιέζει αυτούς τους καλλιτέχνες για τεράστιες, κερδοφόρες περιοδείες, συχνά αγνοώντας τους φυσικούς περιορισμούς του σώματός τους. Το πείσμα του Stewart να μην εγκαταλείπει το κοινό του είναι συγκινητικό, αλλά ταυτόχρονα εγείρει ερωτήματα για το πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για έναν καλλιτέχνη να αποσυρθεί με αξιοπρέπεια.
Ίσως η μεγαλύτερη προσφορά αυτών των ζωντανών μύθων να μην είναι η διαρκής παρουσία τους κάτω από τους προβολείς, αλλά η ικανότητά τους να αναγνωρίζουν πότε πρέπει να αφήσουν χώρο στην ξεκούραση, διατηρώντας ανέπαφο τον μύθο τους.
