Η ιστορική επιστροφή των Rush στη σκηνή για την περιοδεία «Fifty Something» στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία μετά την ολοκλήρωση της πρώτης εβδομάδας συναυλιών στο Λος Άντζελες. Το θρυλικό συγκρότημα, με νέα μέλη στη σύνθεσή του και ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πρόγραμμα γεμάτο σπάνιες εκτελέσεις, απέδειξε ότι η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή, συγκινώντας τους χιλιάδες θαυμαστές που βρέθηκαν δίπλα τους σε αυτό το νέο, απρόσμενο κεφάλαιο.
Η πολυαναμενόμενη επιστροφή των Rush στις ζωντανές εμφανίσεις είναι πλέον γεγονός, με την πρώτη εβδομάδα της περιοδείας τους να χαρακτηρίζεται από έναν πρωτόγνωρο θρίαμβο. Το συγκρότημα ολοκλήρωσε μία σειρά τεσσάρων συναυλιών στο Kia Forum του Λος Άντζελες, προσφέροντας στο κοινό μοναδικές στιγμές γεμάτες συγκίνηση και μουσική δεξιοτεχνία, σε έναν σταθμό που αποτελεί την αφετηρία για το μεγάλο ταξίδι τους στη Βόρεια Αμερική.
Για ένα συγκρότημα που είχε συνδεθεί άρρηκτα με την παρουσία του Neil Peart, η απόφαση να ανέβουν ξανά στη σκηνή δεν ήταν εύκολη. Ο θάνατος του εμβληματικού ντράμερ το 2020 είχε αφήσει ένα τεράστιο κενό, κάνοντας πολλούς να πιστέψουν ότι δεν θα ξαναέβλεπαν ποτέ τους Rush ζωντανά. Ωστόσο, ο Geddy Lee και ο Alex Lifeson πήραν τη γενναία απόφαση να επιστρέψουν, επιλέγοντας εξαιρετικούς συνοδοιπόρους για να τους πλαισιώσουν.
Τη θέση πίσω από τα ντραμς ανέλαβε η Anika Nilles, η οποία κέρδισε αμέσως την αποδοχή των απαιτητικών θαυμαστών με την εκπληκτική της τεχνική και το πάθος της. Παράλληλα, ο Loren Gold ανέλαβε τα πληκτρολόγια, επιτρέποντας στον Geddy Lee να επικεντρωθεί στο μπάσο και στα φωνητικά του. Η χημεία της νέας αυτής σύνθεσης αποδείχθηκε εξαιρετική από την πρώτη κιόλας στιγμή.
Το συγκρότημα επέλεξε να κρατά το κοινό σε εγρήγορση, αλλάζοντας το set list σε κάθε εμφάνιση και παρουσιάζοντας διαφορετικές πτυχές της πλούσιας δισκογραφίας του. Την πρώτη βραδιά, στις 7 Ιουνίου, παρουσίασαν ένα χορταστικό πρόγραμμα 24 τραγουδιών που κάλυπτε όλη την καριέρα τους. Δύο μέρες μετά, στις 9 Ιουνίου, ακολούθησε η ολοκληρωμένη παρουσίαση του εμβληματικού δίσκου «2112», αφήνοντας άναυδους τους παρευρισκόμενους.
Στην τρίτη τους συναυλία, στις 11 Ιουνίου, οι Rush παρουσίασαν ολόκληρο το άλμπουμ «Moving Pictures». Εκείνη τη βραδιά, βέβαια, δεν έλειψαν και τα απρόοπτα, καθώς ο Geddy Lee αντιμετώπισε τεχνικά προβλήματα με το μπάσο του κατά τη διάρκεια του «2112». Το συγκρότημα αναγκάστηκε να σταματήσει και να ξεκινήσει από την αρχή το τραγούδι, αντιμετωπίζοντας την κατάσταση με την ψυχραιμία και τον επαγγελματισμό που τους διακρίνει.
Η τέταρτη και τελευταία βραδιά στο Λος Άντζελες επιφύλασσε ακόμη μεγαλύτερες εκπλήξεις για τους θαυμαστές. Το συγκρότημα πρόσθεσε στο πρόγραμμα τρία τραγούδια που είχαν χρόνια να ακουστούν ζωντανά. Παρουσίασαν το «The Pass» από το άλμπουμ «Presto» για πρώτη φορά μετά το 2013, καθώς και το «The Anarchist» από το «Clockwork Angels», το οποίο είχε να ακουστεί σε συναυλία τους από το 2015.
Η μεγαλύτερη έκπληξη, όμως, ήρθε προς το τέλος της βραδιάς των 28 τραγουδιών, όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου «A Farewell to Kings» του 1977. Ήταν η πρώτη φορά που το συγκρότημα ερμήνευσε ζωντανά αυτό το τραγούδι μετά το μακρινό 1979. Η συγκίνηση στην αρένα ήταν διάχυτη, με το κοινό να τραγουδά κάθε στίχο.
Η Aimee Mann έδωσε επίσης το «παρών» στη σκηνή, συνοδεύοντας το συγκρότημα στο «Time Stand Still». Η εμφάνισή της λειτούργησε ως ένας τρυφερός φόρος τιμής στη μνήμη του Neil Peart. Η Mann, η οποία είχε συμμετάσχει στα φωνητικά της αυθεντικής ηχογράφησης του 1987, πρόσθεσε μία ξεχωριστή συναισθηματική φόρτιση στη βραδιά.
Μετά την ολοκλήρωση αυτών των πρώτων εμφανίσεων, οι Rush θέλησαν να μοιραστούν τα συναισθήματά τους με τον κόσμο. Μέσα από ένα κοινό μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εξέφρασαν τη βαθιά τους ευγνωμοσύνη για τη θερμή υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό στα νέα μέλη αλλά και στους ίδιους.
«Σας ευχαριστούμε που κάνατε αυτή την εβδομάδα τόσο γαμάτα εκπληκτική! Που αγκαλιάσατε τόσο θερμά την Anika και τον Loren. Την Aimee Mann που βρέθηκε μαζί μας στο “Time Stand Still” ως φόρο τιμής στον Neil. Σε εσάς, τους θαυμαστές μας, η σταθερή σας υποστήριξη είναι αυτή που το έκανε πραγματικότητα. Για πάντα ευγνώμονες!», έγραψαν οι Rush στο κοινό τους μήνυμα.
Η περιοδεία «Fifty Something» συνεχίζεται με την ίδια δυναμική, καθώς το συγκρότημα επιλέγει να εφαρμόσει ένα συγκεκριμένο μοτίβο εμφανίσεων. Αντί για συνεχείς μετακινήσεις, οι Rush πραγματοποιούν αρκετές συναυλίες σε κάθε πόλη που επισκέπτονται. Αυτή η στρατηγική τους επιτρέπει να προσφέρουν διαφορετικές εμπειρίες στους θαυμαστές τους, ενώ παράλληλα διατηρεί την ενέργεια των μελών σε υψηλά επίπεδα.
Επόμενος σταθμός του ταξιδιού τους είναι το Μεξικό, όπου θα δώσουν δύο συναυλίες, πριν συνεχίσουν για το Φορτ Γουόρθ, το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη. Η περιοδεία θα συνεχιστεί σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική μέχρι τον Δεκέμβριο, ενώ το τελικό κλείσιμο της αυλαίας είναι προγραμματισμένο για τις 10 Απριλίου του 2027 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας.
Για τους θαυμαστές της rock μουσικής, η παρουσία της Anika Nilles πίσω από τα ντραμς αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία αυτής της επιστροφής. Τα απαιτητικά περάσματα και οι πολύπλοκοι ρυθμοί που καθιέρωσαν οι Rush απαιτούν κορυφαίο επίπεδο τεχνικής κατάρτισης. Η Nilles, έχοντας ήδη διαγράψει μία σπουδαία πορεία ως σολίστ και δασκάλα ντραμς, κατάφερε να προσδώσει τον δικό της χαρακτήρα στα τραγούδια, σεβόμενη απόλυτα τις ενορχηστρώσεις που άφησε πίσω του ο Neil Peart.
Η προσθήκη του Loren Gold στα πλήκτρα άλλαξε επίσης τις ισορροπίες πάνω στη σκηνή. Στις παλιότερες περιοδείες, ο Geddy Lee έπρεπε να παίζει μπάσο, να τραγουδάει και να χειρίζεται ταυτόχρονα τα συνθεσάιζερ με τα χέρια και τα πόδια του. Με τον Gold να αναλαμβάνει αυτό το βάρος, η ερμηνεία του Lee απέκτησε μία νέα ελευθερία, επικεντρωμένη στη μοναδική χροιά της φωνής του και στο δυναμικό παίξιμο του μπάσου του.
Αυτή η ανανεωμένη προσέγγιση δείχνει ότι οι Rush δεν επέλεξαν την εύκολη οδό της νοσταλγίας. Αντιμετωπίζουν τα τραγούδια τους ως ζωντανούς οργανισμούς που μπορούν να εξελιχθούν, διατηρώντας παράλληλα την αυθεντικότητα και την ένταση που τους καθιέρωσε στη συνείδηση του κοινού. Κάθε σταθμός αυτής της περιοδείας φαίνεται να λειτουργεί ως μία γιορτή για τη μουσική τους κληρονομιά.
Η επιστροφή των Rush αποδεικνύει ότι η αληθινή rock μουσική δεν γνωρίζει ηλικιακούς περιορισμούς ούτε λυγίζει μπροστά στις απώλειες. Μέσα από τη διαχείριση της απουσίας και τη σιωπή των προηγούμενων ετών, ο Geddy Lee και ο Alex Lifeson βρήκαν τον τρόπο να διοχετεύσουν τη θλίψη τους σε μία δημιουργική αναγέννηση, τιμώντας τον φίλο τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Το ταξίδι τους μόλις ξεκίνησε και μαζί του αναγεννήθηκε η ελπίδα για όλους εκείνους που πίστευαν ότι ένας από τους σημαντικότερους κύκλους της σύγχρονης μουσικής είχε κλείσει οριστικά.
