Μετά από 41 χρόνια, το επικό mockumentary «This Is Spinal Tap» αποκτά sequel με guest εμφανίσεις από Paul McCartney, Elton John, Questlove και πλήθος θρύλων.
Μετά από σχεδόν μισό αιώνα, η πιο… φανταστικά ατυχής heavy metal μπάντα της ιστορίας επιστρέφει. Το «Spinal Tap II: The End Continues», η πολυαναμενόμενη συνέχεια του εμβληματικού «This Is Spinal Tap» του 1984, είναι γεγονός.
Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες τον Σεπτέμβριο με τη σφραγίδα της Bleecker Street και το πρώτο trailer — που αποκαλύφθηκε μόλις — είναι ήδη γεμάτο μουσικές αναφορές, αυτοσαρκασμό και εμβληματικά cameos.
Η κλασική τριάδα — Christopher Guest ως Nigel Tufnel, Michael McKean ως David St. Hubbins και Harry Shearer ως Derek Smalls — επανέρχεται για να αναβιώσει τη φιλοσοφία του «κάν’ το δυνατότερο και πιο… γελοίο».
Ο Rob Reiner επιστρέφει επίσης στον ρόλο του Marty DiBergi, του σκηνοθέτη – αφηγητή που είχε καταγράψει το χάος της πρώτης τους αμερικανικής περιοδείας και τώρα καταπιάνεται με τη μεγάλη επανένωση — ή όπως γράφει το tagline, το «τελευταίο τραγούδι» της μπάντας.
Σε αυτό το νέο κεφάλαιο, οι Spinal Tap έχουν περάσει χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η δόξα τους είναι πλέον μία μισοξεχασμένη ανάμνηση και τα μέλη της μπάντας έχουν επιστρέψει σε «πιο προσγειωμένες» ζωές — με έναν από αυτούς να εργάζεται ως τυροκόμος και να παίζει μουσική μόνο σε τοπικές παμπ.
Πλέον, χωρίς ντράμερ — ο τελευταίος «εξαφανίστηκε… φταρνιζόμενος» — το συγκρότημα δέχεται να συμμετάσχει σε μία τελευταία συναυλία στη Νέα Ορλεάνη, μετά την ακύρωση της εμφάνισης της Stormy Daniels.
Ο DiBergi θέλει να καταγράψει αυτή τη «δυνατή» επιστροφή και έτσι ξεκινά ένα νέο ντοκιμαντέρ, που ελπίζει να τιμήσει την κληρονομιά των Spinal Tap, εξετάζοντας παράλληλα αν τα πράγματα θα πάνε καλύτερα αυτή τη φορά — ή αν πρόκειται για μία νέα καταστροφή τύπου «Stonehenge».
Η σατιρική αφήγηση συνοδεύεται από πλήθος guest εμφανίσεων από ονόματα – θρύλους: ο Paul McCartney επαινεί το «Big Bottom», ο Questlove αρνείται να αναλάβει τα ντραμς της μπάντας λέγοντας πως «δεν θέλει να πεθάνει όπως οι άλλοι 11 ή 12 ντράμερ τους», ενώ ο Elton John εμφανίζεται στη μεγάλη συναυλία και ροκάρει με τους «Spinal» επί σκηνής.
Το trailer προκαλεί αίσθηση όχι μόνο για τις μουσικές αναφορές, αλλά και για τη γενικότερη αισθητική του, που παίζει ξανά με τα κλισέ των χρυσών εποχών του rock και των ντοκιμαντέρ της εποχής.
Ο ίδιος ο Rob Reiner έχει δηλώσει πως το sequel αντλεί έμπνευση και από το «The Last Waltz» του Martin Scorsese, την ταινία – ορόσημο για την τελευταίο συναυλία των The Band.
Ανάμεσα στους guest stars που λέγεται πως εμφανίζονται στην ταινία, υπάρχουν ακόμη φήμες για συμμετοχές του Garth Brooks, της Trisha Yearwood, του Lars Ulrich των Metallica, του Chad Smith από τους Red Hot Chili Peppers αλλά και του Paul Shaffer, ο οποίος επιστρέφει στον ρόλο του από την αρχική ταινία.
Όπως το αρχικό mockumentary του 1984, έτσι και το «Spinal Tap II: The End Continues» βασίζεται εξ ολοκλήρου στον αυτοσχεδιασμό, έχοντας κατά τον Rob Reiner «ένα σταθερό αφηγηματικό πλαίσιο» με άπλετο χώρο για δημιουργική ελευθερία και απρόβλεπτες ατάκες — κάτι που ήταν βασικό συστατικό της επιτυχίας του πρώτου φιλμ.
Ήδη από το πρώτο teaser που κυκλοφόρησε νωρίτερα μέσα στον μήνα, το χιούμορ της ταινίας φάνηκε ατόφιο.
Σε μία σκηνή, ο Chris Addison ως μουσικός μάνατζερ εξηγεί ότι «τουλάχιστον ένας – αλλά ιδανικά δύο – από εσάς πρέπει να πεθάνει» στο φινάλε της αποχαιρετιστήριας συναυλίας των Spinal Tap, δείχνοντας τη διαχρονική ειρωνική διάθεση της ταινίας.
Σε άλλο απόσπασμα, ο Reiner (ως DiBergi) προσπαθεί να οργανώσει μέσω Zoom μία συνάντηση του συγκροτήματος που εξελίσσεται… σε καταστροφή.
Η επιστροφή των Spinal Tap συμπίπτει με μία περίοδο όπου το ενδιαφέρον για την glam και τη hair metal των ’80s αναζωπυρώνεται — και οι αποχαιρετιστήριες περιοδείες από μπάντες όπως οι KISS («End of the Road», 2023), Aerosmith («Peace Out», 2024) και η πρόσφατη μεγαλειώδης αποχαιρετιστήρια συναυλία του Ozzy Osbourne και των Black Sabbath αποτελούν πρόσφορο έδαφος για χιούμορ και ανατροπές.
Οι Spinal Tap υπήρξαν πάντα καθρέφτης των μεγαλύτερων υπερβολών της rock κουλτούρας. Και τώρα, 41 χρόνια μετά, επιστρέφουν ξανά με αυτογνωσία, διάθεση, και την ικανότητα να κάνουν το ροκ να γελάει με τον εαυτό του — όπως μόνο εκείνοι ξέρουν να κάνουν.
Το «Spinal Tap II: The End Continues» φτάνει στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Σεπτέμβριο και υπόσχεται να επιστρέψει τη λάμψη, τα φλογοβόλα και τα ατελείωτα σόλο εκεί που ανήκουν: στη σάτιρα και στο παρασκηνιακό χάος μιας μπάντας τόσο γελοίας, που έγινε πραγματικά διαχρονική.
