Ο Robert Trujillo των Metallica περιγράφει με συγκίνηση το τελευταίο «αντίο» στον Ozzy Osbourne, σε μία οικεία και «μαγική» τελετή με φίλους, συγγενείς και θρύλους της rock.
«Ήταν πολλές οι στιγμές που έτρεχαν δάκρυα». Με αυτά τα λόγια ξεκινά να περιγράφει ο Robert Trujillo, ο μπασίστας των Metallica και πρώην συνεργάτης του Ozzy Osbourne, τη συγκινητική ιδιωτική κηδεία του θρύλου της heavy metal, που πραγματοποιήθηκε στις 31 Ιουλίου στο κτήμα των 250 στρεμμάτων του εκλιπόντος μουσικού στο Buckinghamshire της Αγγλίας.
Ο Trujillo είχε αναπτύξει στενούς δεσμούς με τον Osbourne, συμμετέχοντας στη s;olo μπάντα του στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και συνυπογράφοντας τραγούδια στο άλμπουμ του «Down To Earth», που κυκλοφόρησε το 2001.
Μαζί με άλλες εμβληματικές παρουσίες της παγκόσμιας rock – τους τρεις εν ζωή μουσικούς των Black Sabbath, Tony Iommi, Geezer Butler και Bill Ward, καθώς και τους Corey Taylor των Slipknot, Zakk Wylde, Marilyn Manson, και Rob Zombie – βρέθηκε ανάμεσα στους μόλις 110 καλεσμένους που αποχαιρέτησαν τον «Πρίγκιπα του Σκότους».
Μιλώντας στην εκπομπή του Eddie Trunk στο SiriusXM, ο Robert Trujillo περιέγραψε την τελετή ως «πολύ, πολύ όμορφη», μία ατμόσφαιρα γεμάτη έντονα συναισθήματα, γέλιο, δάκρυα και ιδιαίτερες στιγμές που έμοιαζαν σχεδόν υπερφυσικές.
«Ήταν ένας μικρός κύκλος ανθρώπων, αλλά πραγματικά πολύ ωραίος», είπε χαρακτηριστικά. «Οι ομιλίες ήταν συγκινητικές. Λυπηρές, αλλά ορισμένες και απροσδόκητα αστείες. Ο Geezer [Butler] έκλαψε. Δυσκολεύτηκε να μιλήσει, ωστόσο επέστρεψε και εκφώνησε έναν συγκλονιστικό επικήδειο».
Ο Trujillo ανέφερε ένα από τα πιο έντονα στιγμιότυπα της ημέρας: «Στην αρχή της τελετής έβρεχε, αλλά όσο προχωρούσε, ο καιρός άλλαζε… Όταν τραγουδούσε η Kelly [Osbourne], ο άνεμος πήρε τα φύλλα με τους στίχους της – ήταν σαν ο Ozzy να διασκέδαζε μαζί της. Και τη στιγμή που μίλησε ο Geezer, βγήκε ο ήλιος. Δεν υπερβάλλω. Ο ήλιος έλαμψε και εκείνη η στιγμή έγινε μαγική.»
Η τελετή λειτούργησε και ως μία ευκαιρία για «κλείσιμο λογαριασμών», όπως το εξέφρασε ο ίδιος ο Robert Trujillo, με ιστορίες να ξετυλίγονται ανάμεσα στους παρευρισκόμενους.
«Οι άνθρωποι μοιράζονταν ιστορίες… Κάποια στιγμή, όλοι γελούσαν με αναμνήσεις. Ήταν πολλές οι περιπτώσεις του “Θυμάσαι τότε που…”. Έμοιαζε σαν να έκλεινε ένας κύκλος», περιέγραψε.
«Είμαι ευγνώμων που πήγαμε – η σύζυγός μου Chloe κι εγώ – και ζήσαμε αυτή τη στιγμή μαζί με την οικογένεια και όλους τους υπόλοιπους. Ήταν πραγματικά όμορφο. Γεμάτο λόγια από καρδιάς και συναντήσεις με παλιούς μουσικούς, μέλη συνεργείων… ανθρώπους από κάθε πτυχή της διαδρομής του Ozzy», συνέχισε.
Η τελετή ήταν ιδιωτική, όμως την προηγούμενη ημέρα είχαν συγκεντρωθεί χιλιάδες θαυμαστές στους δρόμους του Μπέρμιγχαμ για να αποτίσουν φόρο τιμής στον άνθρωπο που άλλαξε ριζικά το πρόσωπο της rock μουσικής παγκοσμίως.
Η Sharon Osbourne, σύζυγος και μακροχρόνια μάνατζέρ του, βρέθηκε στο πλευρό των παιδιών τους, Aimée, Kelly και Jack, για να συμμετάσχουν στη νεκρώσιμη πομπή που αποτέλεσε έκφραση αγάπης από τον λαό μίας πόλης που πάντα θεωρούσε τον Ozzy δικό της άνθρωπο.
Ο Ozzy Osbourne άφησε την τελευταία του πνοή στις 22 Ιουλίου, σε ηλικία 76 ετών, από καρδιακή ανακοπή.
Το επίσημο πιστοποιητικό θανάτου που κατατέθηκε στο Λονδίνο από την κόρη του, Aimée Rose Osbourne, κατέγραψε ως αιτίες τον οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, τη στεφανιαία νόσο, αλλά και το Πάρκινσον, το οποίο αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια μαζί με αυτόνομες δυσλειτουργίες.
Δύο ημέρες μετά τον θάνατο του Ozzy Osbourne, η Daily Mail ανέφερε πως ελικόπτερο έκτακτης ανάγκης προσγειώθηκε το πρωί της 22ης Ιουλίου κοντά στην οικία του στο Buckinghamshire, ενώ στις 12:30, οι διασώστες είχαν ήδη επιστρέψει στη βάση τους στο RAF Benson, 43 χλμ. μακριά.
Η απώλεια του Ozzy Osbourne σηματοδότησε το τέλος μίας εποχής, όχι μόνο για τη βρετανική μουσική, αλλά και για ολόκληρο το φάσμα της rock και metal παγκοσμίως.
Η ιδιωτική τελετή, όπως την εξιστορεί ο Robert Trujillo, μοιάζει να αποτέλεσε όχι μόνο έναν αποχαιρετισμό, αλλά και έναν εορτασμό ζωής: γεμάτη ιστορίες, εικόνες, μουσική και συγκίνηση.
Έναν ύστατο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που, όσο αιρετικός κι αν ήταν πάνω στη σκηνή, κατάφερε να αγαπηθεί σαν οικογένεια από όλους όσους συνδέθηκαν μαζί του.
