Ο Tom Odell μιλάει για την απρόσμενη φιλία του με την Billie Eilish, τη συνειδητή του απόσταση από τη δόξα και το νέο, ωμό άλμπουμ του που γεννήθηκε στον δρόμο.
Φανταστείτε τη σκηνή: ένας από τους πιο ευαίσθητους και αναγνωρισμένους Βρετανούς τραγουδοποιούς της τελευταίας δεκαετίας, ο Tom Odell, βρίσκεται στα παρασκήνια ενός γηπέδου. Δεν είναι εκεί όμως ως ο βασικός πρωταγωνιστής.
Ο ρόλος του, για πρώτη φορά από το μακρινό 2012, είναι αυτός του support act. Και το όνομα που φωτίζει την ταμπέλα με γιγάντια γράμματα είναι εκείνο του απόλυτου φαινομένου της σύγχρονης pop: της Billie Eilish.
Για τον 34χρονο Tom Odell, η συμμετοχή του στην περιοδεία «Hit Me Hard and Soft» της Billie Eilish, δεν ήταν απλώς μία επαγγελματική συνεργασία. Ήταν μία αποκάλυψη, μία ευκαιρία να ξαναδεί με φρέσκια ματιά έννοιες όπως η φήμη, η πίεση και, παραδόξως, η αγάπη για τους σκύλους.
Πίσω από τις εκκωφαντικές κραυγές των χιλιάδων θαυμαστών και τα εκτυφλωτικά φώτα της σκηνής, ο Tom και η Billie μοιράστηκαν στιγμές απόλυτης ηρεμίας, με πρωταγωνιστές απρόσμενους τετράποδους φίλους.
«Κάνουν αυτό το πράγμα μερικές φορές, όπου φέρνουν σκύλους από καταφύγιο σε ένα πάρκο στα παρασκήνια, όλα αυτά τα κουτάβια», εξομολογείται ο Odell στην Daily Star, με τη φωνή του να προδίδει μία γλυκιά ανάμνηση.
«Η Billie κι εγώ καθόμασταν εκεί ανάμεσα σε οκτώ σκύλους και απλώς κουβεντιάζαμε, με τα σκυλιά να πηδούν πάνω μας. Ήταν πραγματικά πολύ γλυκό. Είναι τόσο υπέροχη και ήταν χαρά μου που έκανα την περιοδεία», λέει.
Αυτές οι απλές, ανθρώπινες στιγμές τού έδωσαν κάτι που είχε σχεδόν ξεχάσει: την ελευθερία. Μετά από μία δεκαετία όπου το δικό του όνομα γέμιζε αφίσες και χώρους, το να είναι απλώς «ο καλλιτέχνης που ανοίγει τη συναυλία» ήταν λυτρωτικό.
«Είναι ωραίο να είσαι support act», παραδέχεται. «Υπάρχει κάτι τόσο αφύσικο στο να μπαίνεις σε έναν χώρο και να βλέπεις το όνομά σου με γιγάντια γράμματα στην πρόσοψη, που νομίζω ότι ποτέ δεν νιώθω εντελώς άνετα με αυτό. Και έτσι το να είσαι σε μία περιοδεία όπου η Billie σηκώνει όλο το βάρος, σου αφαιρεί την πίεση».
Αυτή η αποστροφή προς τα πιο λαμπερά —και συχνά βαριά— χαρακτηριστικά της διασημότητας δεν είναι καινούργια για τον Τομ Odell. Από την αρχή της καριέρας του, ενώ η μουσική βιομηχανία τον προόριζε για το πάνθεον των mainstream pop stars, εκείνος έκανε συνειδητά ένα βήμα πίσω, προστατεύοντας τον εαυτό του.
«Το φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι ότι θα ήμουν ένα κουβάρι νεύρα αν αποκτούσα περισσότερη αναγνώριση προσώπου από όση έχω», εξηγεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Αναπολώντας τα πρώτα του βήματα, παραδέχεται: «Στα πρώτα έξι ή επτά χρόνια της καριέρας μου, το μόνο που ήθελες ήταν να συνεχίσεις το πάρτι. Κάτι που είναι εντάξει για λίγο, αλλά είναι καλύτερα να ηρεμείς. Τώρα κάνω αρκετά συχνά διαλογισμό και τέτοια πράγματα. Είμαι σαν μοναχός».
Αυτή η «μοναστική» προσέγγιση, ωστόσο, δεν εμπόδισε τη μουσική του να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, αγγίζοντας το ιλιγγιώδες νούμερο των 14 δισεκατομμυρίων streams. Η δύναμή του δεν βρισκόταν ποτέ στο πόσο αναγνωρίσιμο ήταν το πρόσωπό του, αλλά στο πόσο βαθιά αντηχούσαν οι στίχοι και οι μελωδίες του.
Και αυτή η βαθιά σύνδεση με το κοινό ετοιμάζεται να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο με το νέο άλμπουμ του, «A Wonderful Life», που ήδη χαρακτηρίζεται ως ένα καθοριστικό νέο κεφάλαιο.
Γεννημένο μέσα στην κίνηση και τη μοναξιά των ταξιδιών, είναι ένα έργο απόλυτα οργανικό.
«Άρχισα να γράφω το άλμπουμ στην περιοδεία και πολλοί από τους στίχους γράφτηκαν σε αεροπλάνα, σε ένα σημειωματάριο», αποκαλύπτει.
«Το άλμπουμ είναι μη επεξεργασμένο και είναι πολύ πιο ζωντανό. Πάντα μου αρέσει να νιώθω ελαφρώς άβολα με το να μοιράζομαι τα τραγούδια. Όχι με έναν περίεργο τρόπο, αλλά πρέπει να αποκαλύπτει κάτι», προσθέτει.
Αυτή ακριβώς είναι και η ουσία της τέχνης του Tom Odell. Δεν γράφει τραγούδια για να γίνει διάσημος, αλλά για να δημιουργήσει έναν ασφαλή χώρο για συναισθήματα.
«Θέλω η μουσική μου να είναι μία πρόσκληση για τους άλλους να νιώσουν. Να μη φοβούνται να νιώσουν οτιδήποτε, να νιώσουν θλίψη, να νιώσουν χαρά, άγχος κατά καιρούς, πόνο και φόβο. Όλο και περισσότερο, νιώθω ότι αυτό είναι το καθήκον μου», σημειώνει.
Σε έναν κόσμο που εμμονικά κυνηγά την αναγνώριση και το τέλειο προφίλ, ο Tom Odell μάς υπενθυμίζει μία άλλη αλήθεια. Ότι η μεγαλύτερη επιτυχία μπορεί να είναι η ησυχία των παρασκηνίων, η συντροφιά μερικών αδέσποτων κουταβιών και η ελευθερία να δημιουργείς μουσική που δεν φιλτράρει, αλλά αγκαλιάζει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ψυχής.
Η περιοδεία με την Billie Eilish δεν του χάρισε απλώς νέους θαυμαστές, του επιβεβαίωσε ότι ο δρόμος που επέλεξε, μακριά από τη βοή της φήμης, ήταν τελικά ο σωστός.
