Το τραγούδι «Στο Τέλος» ολοκληρώνει το EP «Σύννεφα Μπαλόνια» και αποτελεί μία σπάνια στιγμή εσωτερικότητας στην ελληνική δισκογραφία, ενώνοντας τη Βιολέτα Ίκαρη, τον Οδυσσέα Ιωάννου και τον Σταύρο Σιόλα σε μία απόλυτα ευθυγραμμισμένη κατάθεση ψυχής.
Ο κύκλος ενός έρωτα κλείνει πάντα με έναν ιδιαίτερο θόρυβο που μόνο οι πρωταγωνιστές του μπορούν να αντιληφθούν πλήρως. Κάποιες φορές είναι μία κραυγή γεμάτη ένταση και άλλες ένας χαμηλόφωνος ψίθυρος που σβήνει αργά μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο. Η Βιολέτα Ίκαρη, στο κλείσιμο του EP της με τίτλο «Σύννεφα Μπαλόνια», επιλέγει τον δεύτερο δρόμο, τον πιο δύσκολο και συνάμα τον πιο λυτρωτικό
. Το τραγούδι «Στο Τέλος» αποτελεί την κορύφωση μιας καλλιτεχνικής συνάντησης που μοιάζει να είχε προδιαγραφεί από καιρό, φέρνοντας κοντά την ευαισθησία του Σταύρου Σιόλα και την αιχμηρή, ουσιαστική ποιητικότητα του Οδυσσέα Ιωάννου. Είναι μία σύνθεση που αρνείται να αναλωθεί σε εντυπωσιασμούς, επιλέγοντας να μιλήσει απευθείας στην καρδιά όσων έχουν βιώσει την απώλεια ως μία αναπόφευκτη μετάβαση.
Η συνεργασία αυτή δεν προέκυψε τυχαία, καθώς και οι τρεις καλλιτέχνες μοιράζονται μία κοινή αισθητική αντίληψη για το σύγχρονο λαϊκό και έντεχνο τραγούδι.
Ο Σταύρος Σιόλας, ένας συνθέτης που γνωρίζει πώς να μελοποιεί τη σιωπή όσο και την έκρηξη, οικοδομεί εδώ ένα ηχητικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από μία ήρεμη δύναμη. Η μουσική του στο συγκεκριμένο κομμάτι κινείται με μία μελετημένη οικονομία, αποφεύγοντας τις περιττές ενορχηστρωτικές εξάρσεις. Αυτή η επιλογή προσφέρει τον απαραίτητο ζωτικό χώρο στις λέξεις να αναπνεύσουν και στο συναίσθημα να αναπτυχθεί οργανικά, χωρίς να εκβιάζεται η συγκίνηση του ακροατή.
Στο επίκεντρο αυτής της μουσικής κατασκευής βρίσκονται οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου. Ο στιχουργός, με τη γνωστή του ικανότητα να συμπυκνώνει ολόκληρα κεφάλαια ζωής σε ελάχιστες φράσεις, παραδίδει ένα κείμενο αφοπλιστικό.
Οι λέξεις του είναι κοφτές, σχεδόν δωρικές, επικεντρωμένες στην ουσία της αγάπης και της φθοράς της. «Όλα τα λάθη κρύψαμε στο τελευταίο φιλί, σαν κάτι λίγο θα χαθώ, σαν τίποτα θα σβήσεις».
Μέσα σε αυτές τις γραμμές κρύβεται όλη η αλήθεια μιας σχέσης που ολοκλήρωσε τη διαδρομή της. Δεν υπάρχει ίχνος μνησικακίας ή περιττού δράματος. Υπάρχει μόνο η γυμνή παραδοχή ότι η λήθη είναι το επόμενο στάδιο και πως η εξαΰλωση του «εμείς» σε «τίποτα» είναι μία διαδικασία που απαιτεί θάρρος για να την αντικρίσει κανείς κατάματα.
Η ερμηνεία της Βιολέτας Ίκαρη έρχεται να σφραγίσει αυτή την προσπάθεια με μία ωριμότητα που εντυπωσιάζει. Η φωνή της, πλούσια σε βιώματα και εμπειρικές ποιότητες, στέκεται με σεβασμό απέναντι στον σπαραγμό που περιγράφει το κομμάτι. Δεν προσπαθεί να επιδείξει τις τεχνικές της ικανότητες, παρότι αυτές είναι δεδομένες. Αντίθετα, επιλέγει μία προσέγγιση σχεδόν εξομολογητική, μετατρέποντας τον αποχαιρετισμό σε μία βαθιά συγκινητική εμπειρία για τον ακροατή.
Η Βιολέτα Ίκαρη δίνει φωνή σε όλες εκείνες τις αγάπες που έμειναν μετέωρες, σε εκείνες που δεν βρήκαν ποτέ τις σωστές λέξεις για να εξηγήσουν το γιατί. Η ερμηνευτική της δεινότητα έγκειται στο γεγονός ότι καταφέρνει να ακούγεται ταυτόχρονα εύθραυστη και ακλόνητη.
Το EP «Σύννεφα Μπαλόνια» στο σύνολό του αποτελεί μία ολοκληρωμένη πρόταση, όμως το «Στο Τέλος» ξεχωρίζει ως η πιο εσωτερική και προσωπική στιγμή αυτής της δουλειάς. Είναι το σημείο όπου η συνεργασία των τριών αφήνει ένα ανεξίτηλο μουσικό αποτύπωμα, αποδεικνύοντας ότι το καλό τραγούδι δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από αλήθεια και καθαρότητα προθέσεων.
Σε μία εποχή που η ταχύτητα της πληροφορίας συχνά ισοπεδώνει το βάθος των συναισθημάτων, τέτοιες κυκλοφορίες λειτουργούν ως υπενθύμιση της αξίας που έχει η παύση και η ενδοσκόπηση.
Η επιτυχία του τραγουδιού δεν μετριέται με όρους εφήμερης δημοσιότητας, αλλά με τον τρόπο που καταφέρνει να αγγίξει αβίαστα τις πιο κρυφές πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας. Ο συνδυασμός της μουσικής του Σταύρου Σιόλα, των στίχων του Οδυσσέα Ιωάννου και της φωνής της Βιολέτας Ίκαρη δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που υπερβαίνει τα όρια μιας απλής δισκογραφικής προσθήκης. Πρόκειται για έναν ειλικρινή και ανθρώπινο αποχαιρετισμό, μία ωδή σε όσα τελειώνουν για να αφήσουν χώρο σε κάτι νέο, ακόμα κι αν αυτό το νέο είναι η σιωπή.
Το «Στο Τέλος» είναι η επιβεβαίωση ότι η τέχνη μπορεί ακόμα να λειτουργεί ως καθρέφτης της ψυχής μας, αποτυπώνοντας με ακρίβεια τις στιγμές εκείνες που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές.
Η Βιολέτα Ίκαρη, με αυτό το τραγούδι, μας προσκαλεί να συμφιλιωθούμε με τα δικά μας τέλη, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε αποχαιρετισμός, όσο επώδυνος κι αν είναι, κουβαλάει μέσα του την ομορφιά μιας αλήθειας που κάποτε ζήσαμε. Είναι μία στιγμή καθαρής μουσικής ποίησης που θα συνεχίσει να αντηχεί για καιρό, πολύ μετά την τελευταία νότα του πιάνου.
