Στο τρίτο τους άλμπουμ, οι Yard Act απομακρύνονται από την ασφάλεια της γνώριμης post-punk φόρμας τους και δίνουν περισσότερο χώρο στη μελωδία, στον ρυθμό και στη συλλογική τους χημεία. Με τον Justin Meldal-Johnsen στην παραγωγή, το βρετανικό συγκρότημα δοκιμάζει funk και dance-rock κατευθύνσεις, πιάνα και διακριτικά ηλεκτρονικά στοιχεία, δημιουργώντας τον πιο ανοιχτό και μουσικά τολμηρό δίσκο της πορείας του, παρά τις άνισες στιγμές του.
Οι Yard Act ακούγονται πιο ελεύθεροι από ποτέ στο «You’re Gonna Need A Little Music». Το συγκρότημα από το Λιντς διατηρεί την ειρωνεία, την κοινωνική ανησυχία και το κοφτερό βλέμμα που το έκαναν γνωστό, όμως αυτή τη φορά αφήνει τα τραγούδια να κινηθούν, να αναπνεύσουν και να βρουν τη δύναμή τους πέρα από τις λέξεις του James Smith.
Η αλλαγή γίνεται αισθητή από τον τρόπο με τον οποίο είναι στημένος ο δίσκος. Οι γωνιώδεις κιθάρες παραμένουν παρούσες, όμως παύουν να αποτελούν τη μοναδική κινητήρια δύναμη. Πιάνα περνούν ανάμεσα από τις μελωδίες, τα ντραμς αποκτούν μεγαλύτερη ελαστικότητα και οι ρυθμοί πλησιάζουν τη funk και τη dance-rock, δίνοντας στα τραγούδια μία αίσθηση συνεχούς κίνησης.
Από την αρχή της διαδρομής τους, οι Yard Act έχτισαν την ταυτότητά τους πάνω στις σαρκαστικές παρατηρήσεις για τη σύγχρονη βρετανική ζωή. Η οικονομική πίεση, η κοινωνική ανασφάλεια, η πολιτική γλώσσα και η εμμονή με την επιτυχία περνούσαν μέσα από τον σχεδόν απαγγελτικό τρόπο ερμηνείας του Smith και έναν νευρικό post-punk ήχο.
Στο τρίτο άλμπουμ τους, η ίδια ματιά παραμένει ενεργή. Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο μεταφέρεται. Ο Smith εξακολουθεί να έχει πολλά να πει, όμως το συγκρότημα δεν περιμένει πλέον από τους στίχους να σηκώσουν όλο το βάρος.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη διεύρυνση έχει ο παραγωγός Justin Meldal-Johnsen, γνωστός από τις συνεργασίες του με τους Beck, Nine Inch Nails, M83, Air, St. Vincent, Wolf Alice και Deafheaven. Η εμπειρία του με καλλιτέχνες διαφορετικής αισθητικής τού επιτρέπει να δουλέψει με τις αντιθέσεις των Yard Act χωρίς να τις εξομαλύνει υπερβολικά.
Η παραγωγή δίνει βάθος στα όργανα και χώρο στις λεπτομέρειες. Τα πιάνα δεν λειτουργούν ως διακόσμηση, ενώ οι ηλεκτρονικές υφές εμφανίζονται διακριτικά, ενισχύοντας τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα. Ακόμη και στις πιο απλές ενορχηστρώσεις, υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι κινείται κάτω από την επιφάνεια.
Το «You’re Gonna Need A Little Music» είναι επίσης το πρώτο άλμπουμ που έγραψαν και τα τέσσερα μέλη μαζί, στον ίδιο χώρο. Η διαδικασία αυτή ακούγεται στη συνοχή των εκτελέσεων και στον τρόπο με τον οποίο κάθε όργανο απαντά στο επόμενο.
Η μουσική δείχνει λιγότερο κατασκευασμένη γύρω από μία αρχική στιχουργική ιδέα και περισσότερο γεννημένη μέσα από την πρόβα. Τα τραγούδια έχουν αυθορμητισμό, μικρές αλλαγές έντασης και μία φυσική αλληλεπίδραση που κάνει τον δίσκο να ακούγεται πιο ζωντανός από τους προκατόχους του.
Το «New Beginnings» αποτελεί μία από τις πιο καθαρές αποδείξεις αυτής της εξέλιξης. Οι κιθάρες έχουν όγκο, τα ντραμς σπρώχνουν σταθερά το τραγούδι προς τα εμπρός και το ρεφρέν είναι φτιαγμένο για να τραγουδιέται δυνατά από το κοινό.
Η μπάντα παίζει με αυτοπεποίθηση, χωρίς κανένα στοιχείο να ανταγωνίζεται τα υπόλοιπα. Η ένταση χτίζεται μέσα από τη συνεργασία των οργάνων και κάθε πέρασμα προετοιμάζει το επόμενο, δημιουργώντας ένα τραγούδι με σαφή συναυλιακό προορισμό. «Ξόδεψε τα κέρδη σου σε καινούργια ξεκινήματα», επαναλαμβάνει ο Smith.
Η φράση δεν συγκαταλέγεται στις πιο κοφτερές στιχουργικές στιγμές του. Η εκτέλεση, όμως, έχει τέτοια ενέργεια ώστε η απλότητά της λειτουργεί υπέρ του τραγουδιού. Το «New Beginnings» αποκτά δύναμη μέσα από τον ρυθμό, τη συλλογική ορμή και τη χαρά με την οποία παίζεται.
Το ομώνυμο τραγούδι φτάνει σε αντίστοιχο επίπεδο μέσα από εντελώς διαφορετική διαδρομή. Το «You’re Gonna Need A Little Music» κυλά ήρεμα, με ονειρικές φράσεις πιάνου, χαμηλόφωνες κιθάρες και ένα ρυθμικό μέρος που δεν βιάζεται να φτάσει κάπου.
Η αίσθησή του θυμίζει ανοιχτό δρόμο, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και χωρίς πίεση χρόνου. Η απλότητα της ενορχήστρωσης είναι προσεκτικά μελετημένη, καθώς λεπτές ηλεκτρονικές παρεμβάσεις διατηρούν την κίνηση και εμποδίζουν το τραγούδι να βυθιστεί στη στατικότητα. «Θα χρειαστείς λίγη μουσική», υπενθυμίζει το ρεφρέν.
Η φράση ακούγεται με σιγουριά και αποφεύγει τον εύκολο συναισθηματισμό. Στο πλαίσιο του άλμπουμ λειτουργεί και σαν μικρή δήλωση προθέσεων: οι Yard Act αναγνωρίζουν πως το μήνυμα αποκτά μεγαλύτερη δύναμη όταν η ίδια η μουσική μπορεί να σταθεί δίπλα του.
Η πληρέστερη ένωση ήχου και ιδέας έρχεται στο «Thrill of the Chase». Πρόκειται για το πιο ολοκληρωμένο τραγούδι του δίσκου και πιθανότατα για την κορυφαία στιγμή του, καθώς η έννοια της καταδίωξης περνά απευθείας στον ρυθμό.
Τα ντραμς και το μπάσο κινούνται με αδιάκοπη ένταση, σαν να συνοδεύουν σκηνή διαφυγής. Η ταχύτητα της εκτέλεσης αντανακλά την πίεση της κοινωνικής συμμόρφωσης και της αδιάκοπης φιλοδοξίας που σχολιάζει ο Smith.
Ο τίτλος αποκτά έτσι διπλή λειτουργία. Περιγράφει τη συγκίνηση της καταδίωξης, αλλά και τον εξαντλητικό μηχανισμό που κρατά τους ανθρώπους σε συνεχή ανταγωνισμό, αναζητώντας μία θέση μπροστά από τους υπόλοιπους.
«Μακάρι να μην είχα ανοίξει ποτέ τα μάτια μου σε αυτό που βρίσκεται μπροστά μου / πλήρωσε τον αυλητή, μην ακολουθείς εμένα / κάλεσε τον ελεύθερο σκοπευτή, ολοκαίνουργια πολιτική / όποιος προσπαθεί να περάσει μπροστά από την αποικία δέχεται μία σφαίρα στο κεφάλι πριν προλάβει να ακούσει μία συγγνώμη», λέει ο Smith.
Οι στίχοι αποτυπώνουν έναν κόσμο όπου η πρόοδος αντιμετωπίζεται ως απειλή και η ατομική επιτυχία μετατρέπεται σε βίαιη διαδικασία πειθαρχίας. Η μουσική δεν συνοδεύει απλώς την ιδέα· την ενσαρκώνει μέσα από την ταχύτητα, την επανάληψη και την αίσθηση ότι η έξοδος παραμένει συνεχώς λίγο πιο μακριά.
Ο δίσκος χάνει μέρος της δυναμικής του όταν οι Yard Act επιστρέφουν σε πιο προβλέψιμες λύσεις. Το «Fiction» βασίζεται υπερβολικά σε ένα επαναλαμβανόμενο hook, το οποίο δεν εξελίσσεται αρκετά ώστε να αποκαλύψει μία πιο ουσιαστική ιδέα.
Η επανάληψη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μέσο έντασης ή ειρωνείας. Εδώ μοιάζει περισσότερο με σημείο εκκίνησης που δεν βρίσκει την απαραίτητη συνέχεια, αφήνοντας το τραγούδι λιγότερο ανεπτυγμένο σε σχέση με τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ.
Το «Cherophobe Rock» διαθέτει δυνατές κιθάρες και στιβαρή εκτέλεση, όμως ακούγεται πιο γενικό δίπλα στην ιδιαίτερη προσωπικότητα του υπόλοιπου δίσκου. Η ένταση υπάρχει, χωρίς να συνοδεύεται από μία μελωδική ή ρυθμική ιδέα που θα του έδινε ξεχωριστή θέση.
Παρόμοιο πρόβλημα εμφανίζει και το «Redeemer». Η ερμηνεία έχει φωτιά και οι στίχοι προσφέρουν στιγμές ζωντανής εικονοποιίας, όμως η συνολική εντύπωση βασίζεται περισσότερο στην ένταση παρά στη διάρκεια.
Τα συγκεκριμένα τραγούδια δεν αποτυγχάνουν ως αυτόνομες στιγμές. Επιβραδύνουν, ωστόσο, έναν δίσκο που στις καλύτερες σελίδες του δείχνει αποφασισμένος να αιφνιδιάσει, να αλλάξει κατεύθυνση και να αναζητήσει νέες δυνατότητες μέσα στην ίδια του την ταυτότητα.
Η αξία του «You’re Gonna Need A Little Music» βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την επιθυμία για μετακίνηση. Οι Yard Act γνωρίζουν ήδη πώς να γράφουν νευρικό post-punk με πολιτικό σαρκασμό και κοφτούς στίχους. Στον νέο δίσκο ενδιαφέρονται περισσότερο για όσα μπορούν να συμβούν όταν αυτή η φόρμα αποκτήσει χώρο, μελωδία και ρυθμική ευελιξία.
Ο κυνισμός τους παραμένει ευδιάκριτος, όμως δεν βαραίνει κάθε τραγούδι με τον ίδιο τρόπο. Οι φωτεινότερες μελωδίες, τα πιάνα και οι χορευτικές παρεκκλίσεις επιτρέπουν στις ιδέες του Smith να φτάσουν στον ακροατή χωρίς να επαναλαμβάνουν διαρκώς την ίδια ένταση.
Το τρίτο άλμπουμ των Yard Act αποτυπώνει ένα συγκρότημα που εμπιστεύεται περισσότερο τη συλλογική του λειτουργία. Η φωνή του James Smith παραμένει κεντρική, όμως γύρω της έχει δημιουργηθεί ένας πιο πλούσιος και ευέλικτος ήχος, ικανός να εκφράσει ειρωνεία, ορμή, χαλάρωση και αμφιβολία.
Οι άνισες στιγμές δείχνουν ότι η διεύρυνση αυτή βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, πάντως, αποδεικνύουν πως οι Yard Act μπορούν να εξελιχθούν χωρίς να χάσουν την οξύτητά τους.
Το «You’re Gonna Need A Little Music» βρίσκει τη μπάντα να κοιτάζει τον ίδιο ανήσυχο κόσμο μέσα από πιο φωτεινά μουσικά χρώματα. Αυτή η μετατόπιση δίνει στα τραγούδια μεγαλύτερη αντοχή και αφήνει ανοιχτό έναν δρόμο που μοιάζει πολύ πιο ενδιαφέρων από την απλή επανάληψη όσων είχαν ήδη πετύχει.
