Ο πρωτοπόρος Duane Eddy είχε γίνει γνωστός ως ο βασιλιάς της «twang κιθάρας».
Ο Duane Eddy, ένας από τους πρώτους ήρωες της κιθάρας στη rock και ίνδαλμα των George Harrison, Jeff Beck, John Fogerty, Dan Auerbach και πολλών άλλων που ακολούθησαν, πέθανε σε ηλικία 86 ετών.
Σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε η οικογένειά του, ο Duane Eddy πέθανε από καρκίνο την Τρίτη στο Νοσοκομείο Williamson Health στο Φράνκλιν του Τενεσί.
«Ο Duane ενέπνευσε μία γενιά κιθαριστών σε όλο τον κόσμο με τον χαρακτηριστικό του ήχο “twang”. Ήταν ο πρώτος θεός της κιθάρας στο rock ‘n’ roll, ένας πραγματικά ταπεινός και απίστευτος άνθρωπος. Θα μας λείψει πολύ», ανέφερε.
Ο Duane Eddy γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1938 και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα περίπου στην ηλικία του νηπιαγωγείου.
Πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στην Αριζόνα, αφού μετακόμισε εκεί η οικογένειά του. Σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, γνώρισε τον παραγωγό και τραγουδοποιό Lee Hazelwood και τους ηχογράφησαν το «Rebel Rouser», ένα τραγούδι με έντονο ήχο twangy κιθάρας και σαξοφώνου.
Όταν ήταν έφηβος, επινόησε μία τεχνική να παίζει τα βασικά μέρη στις χαμηλές χορδές του οργάνου του, δημιουργώντας τον χαρακτηριστικό ήχο του «twangy» για τον οποίο έγινε διάσημος.
Το συγκρότημά του χρησιμοποίησε απλές μελωδίες, βραχνά πνευστά και έναν ήχο κιθάρας που θύμιζε κινητήρα μοτοσικλέτας. Τα κλασικά πρώτα του singles «Rebel Rouser» και «Peter Gunn» – που κυκλοφόρησαν το 1958 και το 1959 αντίστοιχα – παρακίνησαν αμέτρητους επίδοξους μουσικούς να πιάσουν την κιθάρα.
Το τραγούδι «Rebel Rouser» του Duane Eddy, που κυκλοφόρησε το 1958, δεν ήταν η πρώτη instrumental επιτυχία, αλλά ήταν από τις πιο εντυπωσιακές. Το «Rebel Rouser» ήρθε λίγα μόνο χρόνια μετά τη γέννηση του rock ‘n’ roll, και έδειξε ότι το νέο, θορυβώδες είδος επηρέαζε ακόμη και τη μουσική χωρίς φωνητικά.
Ο Duane Eddy ηχογραφούσε λιγότερο συχνά καθώς η βρετανική εισβολή κυριαρχούσε στις ΗΠΑ, αλλά ακολούθησε μία δεύτερη καριέρα ως ηθοποιός του Χόλιγουντ και εμφανίστηκε στις ταινίες «Thunder Of Drums», «Because They’re Young», «The Wild Westerners» και «The Savage Seven».
Το 1994 εντάχθηκε στο Rock & Roll Hall of Fame και τον προλόγισε ο Mick Jones των Foreigner που αντικατέστησε την τελευταία στιγμή τον John Fogerty των Creedence Clearwater Revival, ο οποίος είχε κάνει εκστρατεία για την ένταξη του Duane Eddy αλλά δεν μπορούσε να παρευρεθεί στην τελετή.
«Το ροκ όπως το γνωρίζουμε δεν θα υπήρχε. Αυτός ο ήχος ήταν κάτι το ξεχωριστό», είπε ο Mick Jones κατά τη διάρκεια της ομιλίας του.
Την επόμενη χρονιά, ο Duane Eddy έπαιξε στο επιτυχημένο single «Until The End Of Time» των Foreigner.
Το 2000, η καριέρα του Eddy γιορτάστηκε στο θρυλικό Ryman Auditorium στο Νάσβιλ του Τενεσί, με μία συναυλία με τίτλο «The Twang Years».
Στη σκηνή εμφανίστηκε και ο ίδιος ο κιθαρίστας, αλλά και οι Peter Frampton, Vince Gill και John Fogerty, ενώ ο δήμαρχος του Νάσβιλ, Bill Purcell, τον ανακήρυξε επίσημο «Τιτάνα του Twang».
Το τελευταίο άλμπουμ του Duane Eddy ήταν το «Road Trip» που κυκλοφόρησε το 2011, μία απρόσμενη αλλά επιτυχημένη συνεργασία με τον πρώην κιθαρίστα και τραγουδοποιό των Pulp, Richard Hawley.
Οι δύο μουσικοί έδωσαν μαζί εμφανίσεις στο Λονδίνο και το Μάντσεστερ το 2018 για να γιορτάσουν τα 80ά γενέθλια του Duane Eddy.
«Οι οργανοπαίκτες συνήθως δεν γίνονται διάσημοι», δήλωσε ο Kyle Young, Διευθύνων Σύμβουλος του Country Music Hall of Fame and Museum.
«Αλλά η ηλεκτρική κιθάρα του Duane Eddy ήταν μία φωνή από μόνη της. Ο ήχος του ήταν δυναμικός και αρρενωπός, twangy και σκληρός. Ο Duane είχε περισσότερες από τριάντα επιτυχίες στα pop charts», σημείωσε.
«Αλλά το πιο σημαντικό, το στυλ του ενέπνευσε χιλιάδες μουσικούς – τους Ventures, τον George Harrison, τον Steve Earle, τον Bruce Springsteen, τον Marty Stuart, για να αναφέρω μερικούς – να μάθουν πώς να παίζουν με ενθουσιασμό και να συγκινούν τον κόσμο μέχρι τα βάθη της ψυχής του», ανέφερε.
«Ο ήχος του Duane Eddy θα είναι για πάντα ραμμένος στον ιστό της country και του rock ‘n’ roll», τόνισε.
