Μια ματιά στο μουσικό ταξίδι του Cillian Murphy, από τις acid jazz ανησυχίες του μέχρι τον ήχο που θύμιζε την αφρόκρεμα του Δουβλίνου.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Cillian Murphy ως οτιδήποτε άλλο πέρα από έναν από τους πιο συναρπαστικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Κι όμως, πριν τα φώτα του κινηματογράφου τον τραβήξουν οριστικά κοντά τους, υπήρχε μία άλλη σκηνή που διεκδικούσε το ταλέντο του: η μουσική.
Ο παλιός του καθηγητής κιθάρας, Mark O’Leary, μοιράστηκε πρόσφατα αναμνήσεις από εκείνη την εποχή, ζωγραφίζοντας μία εικόνα που θα έκανε πολλούς να αναρωτηθούν τι θα γινόταν αν ο ηθοποιός ακολουθούσε διαφορετικό δρόμο στην καριέρα του.
Σε μία νέα συνέντευξη στο Echo Live, ο O’Leary γύρισε τον χρόνο πίσω, στις μέρες που δίδασκε στο Cork της Ιρλανδίας. Θυμάται ολοζώντανα τη στιγμή που ο Murphy πέρασε την πόρτα του «ένα βροχερό, ανεμώδες Σαββατιάτικο απόγευμα», φορώντας ένα μπουφάν παρκά.
Δεν άργησε να διακρίνει τη σπίθα. Χαρακτηρίζει τον τότε έφηβο Cillian ως «έναν ικανότατο κιθαρίστα», τόσο που αποφάσισε να τον συστήσει σε έναν άλλο μαθητή του. Η χημεία ήταν άμεση και οι δυο τους έφτιαξαν μία μπάντα.
Αυτό που πραγματικά ξεχώριζε, όμως, δεν ήταν μόνο η τεχνική του Cillian Murphy στην κιθάρα. Ήταν κάτι βαθύτερο. Ο Mark O’Leary λέει πως ο νεαρός μουσικός είχε από τότε «μια αύρα και μία παρουσία» που μαγνήτιζε. «Ο κόσμος έλεγε: “αυτός ο τύπος είναι χαρισματικός”», θυμάται χαρακτηριστικά.
Η εκτίμηση του δασκάλου για την μπάντα του μαθητή του δεν κρύβεται. «Μπορεί να είμαι προκατειλημμένος επειδή του δίδαξα εγώ, αλλά η μπάντα βρισκόταν σε εκείνο το μεσαίο επίπεδο, κάπου ανάμεσα στους Fontaines D.C. και τους U2», δηλώνει, κάνοντας μία σύγκριση που σίγουρα θα τραβήξει την προσοχή.
«Θα μπορούσε να το είχε καταφέρει», συνεχίζει ο O’Leary. «Η μπάντα διαλύθηκε. Ο Cillian ασχολήθηκε με την acid jazz και μετά με την υποκριτική. Το καράβι της acid jazz είχε ήδη σαλπάρει. Πρωταγωνίστησε στο “Disco Pigs”. Ο συγχρονισμός του ήταν καλός. Είναι ένας πεισματάρης τύπος».
Πέρυσι, ένα παλιό βίντεο που ήρθε ξανά στην επιφάνεια επιβεβαιώνει αυτή την καλλιτεχνική του φλόγα. Στο βίντεο, ο πολύ νεότερος Cillian Murphy μιλάει για τη σημασία της ζωντανής μουσικής, περίπου την εποχή της jazz μπάντας του, The Sons of Mr Green Genes.
«Προήλθε από ολόκληρο το πνεύμα της jazz, που είναι η ελευθερία να εκφράζεσαι μέσα από το όργανό σου, κάτι που είχε χαθεί», έλεγε τότε, προσθέτοντας πως «μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι κατά τη διάρκεια των ’80s και των αρχών των ’90s οι μπάντες έπαιζαν ακολουθώντας μία pop φόρμουλα».
«Αυτή είναι η ελευθερία να πας λίγο παραπέρα. Προφανώς, έχει τις ρίζες του στην jazz και στη μουσική των ’70s, αλλά εξελίσσεται και γίνεται δημοφιλές τώρα…», ανέφερε ο τότε άγνωστος Murphy.
«Νομίζω είναι υπέροχο, γιατί οι άνθρωποι της ηλικίας μας αρχίζουν να εκτιμούν τη δεξιοτεχνία των μουσικών, σε αντίθεση με ένα απλά πιασάρικο τραγούδι. Αρχίζουν να εκτιμούν τη ζωντανή μουσική».
Βέβαια, η ιστορία πήρε τον δικό της δρόμο. Σήμερα, ο Cillian Murphy ετοιμάζεται να επιστρέψει στον ρόλο του Jim για την τριλογία «28 Years Later», ενώ θα φορέσει ξανά το καπέλο του Tommy Shelby για τη νέα ταινία «Peaky Blinders», με τίτλο «The Immortal Man». Ταυτόχρονα, μία νέα σειρά του αστυνομικού δράματος του BBC βρίσκεται επίσης στα σκαριά.
Κοιτάζοντας πίσω, η μουσική διαδρομή του Cillian Murphy δεν μοιάζει με αποτυχία, αλλά με έναν απαραίτητο σταθμό στο ταξίδι του.
Οι λέξεις του νεαρού Murphy για την καλλιτεχνική ελευθερία και τη δεξιοτεχνία αντηχούν απόλυτα στον τρόπο που προσεγγίζει τους ρόλους του σήμερα. Η σκηνή μπορεί να άλλαξε, από ένα μουσικό stage σε ένα κινηματογραφικό πλατό, αλλά η αύρα και το χάρισμα που διέκρινε ο δάσκαλός του ένα βροχερό απόγευμα στο Cork, παραμένουν αναλλοίωτα, φωτίζοντας πλέον τις οθόνες μας.
