Η Perrie Edwards μιλά ανοιχτά για το άγχος, τη μητρότητα και τη σημασία του να παραμένεις γειωμένος, στο πλαίσιο της σειράς του Apple Music για την ψυχική υγεία.
Η Perrie Edwards δεν είναι άγνωστη στον κόσμο της pop, όμως τους τελευταίους μήνες, η φωνή της αποκτά νέο βάθος και νοηματικό εύρος.
Στο πλαίσιο της σειράς «Music That Soothes Me» του Apple Music, και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, η πρώην τραγουδίστρια των Little Mix μίλησε για τις πολύπλευρες προκλήσεις και ανακαλύψεις που συνόδευσαν τη μετάβασή της στη σόλο καριέρα, τη μητρότητα και τη βαθύτερη συναισθηματική ενδοσκόπηση.
Με το πρώτο της σόλο άλμπουμ «Perrie», που κυκλοφόρησε πρόσφατα, η Edwards προσπαθεί να διατηρήσει μία εύθραυστη ισορροπία — μία πραγματικότητα που πολλές γυναίκες βιώνουν χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας. Για την 30χρονη τραγουδίστρια, η μητρότητα δεν μείωσε τις φιλοδοξίες της, ούτε αναδιαμόρφωσε την ταυτότητά της. Αντιθέτως, μαθαίνει πώς να κρατά δύο ρόλους ταυτόχρονα: τη μουσική και την πάνα, τη σκηνή και τις αϋπνίες.
«Το ότι είσαι μαμά δεν σημαίνει ότι έπαψες να είσαι ο εαυτός σου. Δεν σε ορίζει ως άνθρωπο. Είχα πολλές αμφιβολίες και πίστευα ότι ο κόσμος δεν θα με έπαιρνε πια στα σοβαρά επειδή ήμουν έγκυος, αλλά ελπίζω ότι απέδειξα πως οι γυναίκες μπορούν πραγματικά να τα κάνουν όλα», τόνισε.
«Είμαι σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, έχω ένα νήπιο και προωθώ το άλμπουμ μου. Δεν έχω σταματήσει λεπτό, αλλά τα κατάφερα», συνέχισε.
Ωστόσο, η Perrie Edwards δεν προσποιείται ότι το κάνει μόνη της. «Χρειάζεται ένα ολόκληρο χωριό. Δεν είμαι μόνο εγώ. Συμμετέχουν πολλά μέλη της οικογένειας και μεγάλο μέρος της ομάδας μου για να λειτουργήσει όλο αυτό. Αλλά πιστεύω ότι έχει να κάνει με την ισορροπία. Δεν θέλω να μην είμαι η καλύτερη μαμά που μπορώ να είμαι, αλλά ούτε και να μην είμαι η καλύτερη καλλιτέχνις που μπορώ να είμαι», είπε.
Αυτή η αναζήτηση ισορροπίας δεν ήρθε χωρίς εσωτερικούς αγώνες. Η Perrie έχει μιλήσει στο παρελθόν για την εμπειρία της με το άγχος, και σε αυτή την τελευταία συνέντευξη αναφέρεται και στις δυσκολίες της με την αγοραφοβία — μία κατάσταση που την έκανε να φοβάται να βγει από το σπίτι. Η ανάρρωση, όπως σημειώνει, δεν ήταν ούτε άμεση ούτε εύκολη.
«Πρέπει να περάσεις μέσα από την αμηχανία και τον φόβο. Όλα όσα θέλουμε βρίσκονται στην άλλη πλευρά του φόβου. Το σημαντικό είναι να βρεις τον κατάλληλο ψυχοθεραπευτή και να δουλέψεις με τον εαυτό σου», υπογράμμισε.
Ο τρόπος που πλέον μιλά για την αυτοσυμπόνια αποπνέει μία σιωπηλή δύναμη. Αν παλαιότερα τα φώτα της δημοσιότητας απαιτούσαν τελειότητα, τώρα μοιάζει να επενδύει όλο και περισσότερο στο δικαίωμα να μην είσαι πάντα καλά. Όταν τη ρωτούν τι θα συμβούλευε κάποιον που περνά δύσκολη μέρα, η απάντησή της είναι απλή και ανθρώπινη, μακριά από τα κλισέ της αυτοβοήθειας.
«Να έχεις κατανόηση για τον εαυτό σου. Όλοι θα εξαντληθούμε ή θα υπερφορτωθούμε κάποιες στιγμές, και αυτό είναι εντάξει. Μην κάνεις τα πράγματα χειρότερα για τον εαυτό σου — απλά αποδέξου ότι δεν είναι καλή μέρα, και αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Αν θέλω να μείνω όλη μέρα με τις πυτζάμες, είναι απολύτως ΟΚ.»
Οι προσωπικές της στρατηγικές για να παραμένει γειωμένη είναι και πρακτικές και ποιητικές. Δίνει σημασία στην ξεκούραση, την απόσταση από τις οθόνες και το πώς ξεκινά τη μέρα της. «Φροντίζω να κοιμάμαι καλά, να ξεκουράζομαι επαρκώς και να απομακρύνομαι από τις οθόνες όσο χρειάζεται. Πάντα προσπαθώ να κοιτάζω τον ουρανό το πρωί, πριν κοιτάξω οποιαδήποτε οθόνη», ανέφερε.
Η μουσική εξακολουθεί να είναι τόσο επάγγελμα όσο και προσωπικό καταφύγιο. Η Perrie Edwards μοιράστηκε μερικά από τα τραγούδια που την ηρεμούν — επιλογές που αποκαλύπτουν όχι μόνο το μουσικό της γούστο αλλά και την ψυχική της κατάσταση.
Το «Nobody Gets Me» της SZA, το χαρακτηρίζει «όμορφο» τόσο σε στίχους όσο και μελωδία. Το «Always» των Bon Jovi έχει για εκείνη προσωπική αξία: «Ο μπαμπάς μου τραγουδούσε αυτό το κομμάτι στα μαγαζιά, και είναι υπέροχο να το ακούς».
Το «Together Again» της Janet Jackson τη γυρνά πίσω στην παιδική της ηλικία, ενώ το «Anyone» του Justin Bieber κουβαλά οικογενειακές αναμνήσεις: «Το ακούμε συχνά με τον Alex [Oxlade-Chamberlain, τον αρραβωνιαστικό της]. Κυκλοφόρησε τη χρονιά που γεννήθηκε ο Axel και μας μεταφέρει σε μία ευτυχισμένη περίοδο.»
Σε όσα λέει η Perrie υπάρχει μία σταθερή ροή αποδοχής. Όχι με την έννοια της παραίτησης, αλλά της διεύρυνσης: του τι σημαίνει να είσαι παρούσα, ικανή, επιτυχημένη. Δεν ισχυρίζεται ότι είναι εύκολο. Απλώς επιμένει ότι είναι εφικτό.
Στην εποχή μετά τιςβ Little Mix εποχή, το «Perrie» δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ. Είναι μία δήλωση — ανεξαρτησίας, συναισθηματικής ειλικρίνειας και εξέλιξης. Και με την ανοιχτή της στάση, η Perrie Edwards δημιουργεί χώρο και για άλλους να κάνουν το ίδιο. Είτε μέσα από τη μουσική, είτε με την ειλικρίνεια, είτε μένοντας με τις πυτζάμες όλη μέρα, μας υπενθυμίζει πως το να είσαι άνθρωπος — με όλες σου τις ατέλειες, την ευαισθησία και την αυθεντικότητα — είναι αρκετό.
