Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και τον γνωστό του ήπιο σαρκασμό, ο Kevin Parker των Tame Impala εξηγεί γιατί η επιτυχία δεν προκύπτει από την επανάληψη, αλλά από το ρίσκο και την εξερεύνηση — ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως μένεις μακριά από κάθε διαφήμιση αυτοκινήτων.
Όταν ο Kevin Parker, το δημιουργικό μυαλό πίσω από τους Tame Impala, ανακοινώνει νέο άλμπουμ, το κοινό αναρωτιέται σχεδόν ενστικτωδώς: «Τι άλλαξε αυτή τη φορά;». Και με το πέμπτο του άλμπουμ, το «Deadbeat» που κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου, η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε αναμενόμενη — όπως ακριβώς και ο ίδιος.
Σε μία ειλικρινή και συχνά αυτοσαρκαστική συνέντευξη στον Zane Lowe και το Apple Music, ο Kevin Parker απάντησε σε μία κατηγορία που ακούγεται όλο και πιο συχνά όταν ένας καλλιτέχνης φτάνει στην κορυφή: ότι πλέον φτιάχνει μουσική «για τα λεφτά». Ότι, με άλλα λόγια, έχει «εμπορευματοποιηθεί».
«Σε μία συνέντευξη, κάποιος με ρώτησε τι σκέφτομαι για την ιδέα πως οι φαν πιστεύουν ότι έχω στραφεί στο εμπορικό – ή σε ό,τι πρόκειται να πουλήσει. Αν δεν με ένοιαζε πια η μουσική και ήθελα απλώς να βγάλω λεφτά και να πουλήσω άλμπουμ, ο τρόπος που θα το καταλαβαίνατε είναι αν έκανα το ίδιο πράγμα ξανά», είπε.
Η τοποθέτηση αυτή δεν είναι αφοριστική, ούτε απολογητική. Είναι, περισσότερο, μία δήλωση δημιουργικής αρχής. «Θα ήξερα ακριβώς τι θα συμβεί. Θα ήξερα ποιοι ραδιοφωνικοί σταθμοί θα το παίξουν, πώς θα πάει, ποιοι θα το ακούσουν, ποιες ηλικιακές ομάδες — όλα θα ήταν προσχεδιασμένα για μένα», σημείωσε.
Αντ’ αυτού, ο Parker προτιμά το άγνωστο. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θυσιάζει τη βεβαιότητα για την πρόβλεψη, ή όπως χαρακτηριστικά είπε: «Το να κάνω μία σειρά από “Elephant” ξανά και ξανά θα με έβαζε σε κάθε διαφήμιση αυτοκινήτου στην Αμερική». Αλλά, όπως αποδεικνύει, δεν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος.
Ο Kevin Parker δεν φοβάται να ρισκάρει — ούτε να αποτύχει, αν αυτό σημαίνει ότι παραμένει πιστός στην καλλιτεχνική του φύση. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, θυμήθηκε την κυκλοφορία του «Currents» το 2015, ενός άλμπουμ που άλλαξε ριζικά τον ήχο του συγκροτήματος, με πιο ηλεκτρονική προσέγγιση, λιγότερες κιθάρες και περισσότερα drum machines.
«Ήταν ρίσκο», παραδέχεται. «Όλο το άλμπουμ… δεν είχε πολλές κιθάρες, χρησιμοποιούσα drum machines, είχε ηλεκτρονικά και electro στοιχεία… κάθε φορά που αποφασίζω να μην κάνω το ίδιο πράγμα ξανά, είναι άγνωστο. Και είναι τρομακτικό και όλα αυτά, αλλά υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι το προτιμώ έτσι, απ’ το να ξέρω τι με περιμένει».
Και δεν σταματά εκεί. «Θα ένιωθα ηττημένος αν αποφάσιζα να κάνω το ίδιο πράγμα ξανά – αν έλεγα ότι θέλω να ακολουθήσω τον δρόμο όπου ξέρω τι θα συμβεί, θέλω έλεγχο και προβλεψιμότητα», εξήγησε. «Αν το έκανα αυτό, τότε θα ξέρατε ότι έχω παραιτηθεί ως καλλιτέχνης».
Και με μία δόση χιούμορ, κατέληξε γελώντας: «Ε, αν το κάνω, θα είναι επειδή έτσι το ένιωσα. Επειδή περιμένετε από μένα να μην κάνω αυτό που τελικά κάνω».
Σε μία άλλη στιγμή της συζήτησης, ο Kevin Parker αποκάλυψε ότι τραγούδια όπως το «Elephant» —που πλέον θεωρείται κλασικό και απαραίτητο στις ζωντανές εμφανίσεις των Tame Impala— λίγο έλειψε να μην μπουν ποτέ στο άλμπουμ «Lonerism».
«Όλα τα τραγούδια… κάθε τραγούδι έχει περάσει από σκέψη, από αμφισβήτηση. Τα αγάπησα και τα μίσησα», ανέφερε.
Το ίδιο συνέβη και με το «New Person, Same Ol’ Mistakes» — το οποίο, για την ιστορία, όχι μόνο έγινε αγαπημένο του κοινού, αλλά διασκευάστηκε και από τη Rihanna στο άλμπουμ της «ANTI» το 2016. Ο Parker είχε σχολιάσει τότε ότι «το αγάπησε».
Αυτή η αμφιθυμία απέναντι στα ίδια του τα έργα φανερώνει κάτι πολύ ουσιαστικό: η δημιουργία για τον Kevin Parker δεν είναι μία διαδικασία μηχανική. Είναι σπαρακτικά εσωτερική, γεμάτη αμφιβολίες, επαναλήψεις, αλλαγές. Όχι τυχαία, τα τραγούδια του μοιάζουν συχνά με ψυχολογικά τοπία — όχι με hits φτιαγμένα για ραδιοφωνική κατανάλωση.
Η κυκλοφορία του «Deadbeat» συνοδεύεται και από τα πρώτα βήματα μιας μεγάλης περιοδείας, με τον Parker να επιστρέφει επιτέλους στη σκηνή. Η περιοδεία ξεκινά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και συνεχίζει στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη, από τον Απρίλιο του 2026.
Το Βρετανικό σκέλος θα ξεκινήσει από το O2 Arena του Λονδίνου στις 7 Μαΐου, με επόμενους σταθμούς το Μάντσεστερ, το Μπέρμιγχαμ, τη Γλασκώβη, και τον τελικό σταθμό το 3Arena του Δουβλίνου.
Αν η μουσική του Kevin Parker μπορεί να χαρακτηριστεί από κάτι, είναι η άρνηση της ευκολίας. Και αυτό αντικατοπτρίζεται όχι μόνο στους ήχους του, αλλά και στις αποφάσεις του — από το στούντιο έως τη σκηνή.
Σε μία πραγματικότητα όπου η επιτυχία μετριέται σε streams, likes και τοποθετήσεις σε playlists, ο Kevin Parker υπενθυμίζει τι σημαίνει να είσαι πραγματικά καλλιτέχνης: να επιλέγεις το αβέβαιο αντί του ασφαλούς, να αρνείσαι την ανακύκλωση παλαιών συνταγών και να εξερευνάς συνεχώς νέες πτυχές του εαυτού σου.
Η εμπορική επιτυχία μπορεί να είναι συνέπεια — αλλά ποτέ στόχος. Και όσο οι Tame Impala συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν, το μόνο βέβαιο είναι πως θα τους ακολουθούμε, όχι επειδή ξέρουμε τι να περιμένουμε, αλλά ακριβώς επειδή δεν ξέρουμε.
