Ο Πέτρος Ιακωβίδης καλεί τους θαυμαστές του να γίνουν συμπρωταγωνιστές στο «Τέλεια», επανασυστήνοντας ένα τραγούδι του Φοίβου με τρυφερότητα, σύγχρονη ματιά και μία συγκίνηση που θυμίζει γιατί η μουσική, τελικά, ανήκει σε όλους.
Υπάρχουν τραγούδια που δεν χρειάζονται περίτεχνες σκηνοθεσίες για να βρουν τον δρόμο τους· αρκεί να τα αφήσεις να κυλήσουν μέσα στην καθημερινότητα και να φωτίσουν τις μικρές στιγμές. Ο Πέτρος Ιακωβίδης με το «Τέλεια», που τις τελευταίες εβδομάδες μετατρέπεται σε ένα από τα απόλυτα viral της εποχής, προσφέρει ακριβώς αυτό: έναν ύμνο στις απλές εικόνες που κάνουν τη ζωή να μοιάζει –αν όχι τέλεια– σίγουρα ολοκληρωμένη.
Ο Πέτρος Ιακωβίδης ζήτησε μέσω των social media από τους θαυμαστές του να στείλουν τα δικά τους βίντεο, και το αποτέλεσμα, σε σκηνοθεσία Bodega Visuals, είναι ένα music video που λειτουργεί σαν άλμπουμ στιγμών: πρόσωπα αγαπημένα, βλέμματα που γελούν χωρίς να το λένε, χέρια που πιάνονται χωρίς τυμπανοκρουσίες, μία αλληλουχία από μικρές, αληθινές καθημερινότητες.
Αν το δεις προσεκτικά, το video μοιάζει με το scroll ενός feed που για μία φορά δεν σε κατακλύζει με επιδείξεις αλλά με την ηρεμία του οικείου.
Από τα χαμόγελα μιας παρέας ως το γρήγορο φιλί στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, κι από το τρυφερό χάδι σε έναν ώμο μέχρι τα φώτα της πόλης που θολώνουν πίσω από υγρά τζάμια, το «Τέλεια» βρίσκει τη συγκίνηση εκεί όπου συχνά δεν την παρατηρούμε.
Η συμμετοχή της Νατάσα Θεοδωρίδου, της Ρίας Ελληνίδου και –κυρίως– του ίδιου του Φοίβου, του δημιουργού του τραγουδιού, λειτουργεί σαν μία γέφυρα ανάμεσα σε γενιές και αισθητικές, σαν μία χειρονομία αναγνώρισης ότι η μουσική ιστορία μας γράφεται ξανά και ξανά, κάθε φορά που κάποιος την τραγουδά αλλιώς.
Γιατί το τραγούδι αυτό έχει ήδη μία διαδρομή. Σε μουσική και στίχους του Φοίβου, πρωτοκυκλοφόρησε το 2010 με τη φωνή του Ιωακείμ Φωκά.
Σήμερα, ο Πέτρος Ιακωβίδης το επανασυστήνει με εκείνο το χαρακτηριστικό του μείγμα ευαισθησίας και σιγουριάς, κατορθώνοντας να το μετατρέψει σε νέο σημείο αναφοράς. Δεν το υπερφορτώνει, αλλά το αφήνει να αναπνεύσει. Κι έτσι, το «Τέλεια» α
ποκτά τη θερμοκρασία μιας ιστορίας που θα μπορούσε να είναι δική σου, δική μου, του διπλανού στο μετρό. Η φωνή του, ζεστή αλλά καθαρή, αγκαλιάζει τους στίχους χωρίς να τους σκιάζει. Είναι από εκείνες τις ισορροπίες που, όταν πετυχαίνουν, θυμίζουν ότι η εμπορική μουσική μπορεί να είναι και ακριβής και τρυφερή.
Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι η απόφαση να αφήσει το κοινό να γράψει το video clip, παραχωρώντας χώρο σε πραγματικές, ανεπιτήδευτες εικόνες.
Σε μία εποχή όπου όλα περνούν από φίλτρα, η επιλογή αυτή διαβάζεται σαν εμπιστοσύνη. Μια παραδοχή ότι η μουσική γεννιέται μέσα από τον κόσμο, τον αγγίζει και επιστρέφει σε αυτόν – σαν κύκλος που κλείνει όμορφα.
Οι θαυμαστές δεν είναι εδώ απλοί παραλήπτες· γίνονται αφηγητές. Και όσο βλέπεις το video, πιάνεις τον εαυτό σου να ψάχνει όχι τον τέλειο στίχο αλλά την τέλεια στιγμή. Εκείνη που δεν θα την έλεγες ποτέ «μεγάλη», όμως, αν την έκοβες από τη ζωή σου, θα σου έλειπε απελπιστικά.
Ο Φοίβος, με το διαχρονικό ένστικτό του να γράφει τραγούδια που κολλάνε, υπέγραψε ένα τραγούδι που αποδεικνύει τη δύναμη της απλότητας. Ο Πέτροςι Ιακωβίδης, πάλι, βρίσκει τον τρόπο να χωρέσει το σήμερα μέσα του: να το φωτίσει, να το μαλακώσει, να το φέρει κοντά. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που τον έχει καθιερώσει ως έναν από τους πιο αυθεντικούς και επιδραστικούς της γενιάς του.
Δέκα χρόνια διαδρομής δεν είναι λίγα – ειδικά όταν φτάνεις στην επέτειο με ένα νέο άλμπουμ, το «Μ’ Ακούς;», και με μήνες sold out εμφανίσεων στο «VogAthens», που δείχνουν ότι η σχέση με το κοινό δεν είναι απλώς θερμή, αλλά ζωντανή, εξελισσόμενη, απαιτητική με τον καλύτερο τρόπο.
Το «Τέλεια»είναι μία μικρή υπενθύμιση ότι, ακόμα και στην πιο θορυβώδη εποχή, υπάρχουν κομμάτια που ξέρουν να σιωπούν εκεί όπου πρέπει – για να ακουστεί καθαρά αυτό που μετράει. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μία σπίθα ευγνωμοσύνης για ό,τι συχνά προσπερνάμε.
Κι αν κάτι μένει αφού τελειώσουν τα τελευταία πλάνα, είναι η αίσθηση πως η μουσική, όταν ανοίγει χώρο για όλους, βρίσκει ξανά τον πυρήνα της: γίνεται κοινή γλώσσα. Απλή, φωτεινή, σχεδόν αυτονόητη. Με λίγα λόγια, «Τέλεια».
