Ο Paul McCartney ανοίγει τα χαρτιά του για τις κινηματογραφικές εμμονές του, ενώ ταυτόχρονα ρίχνει φως στη χαοτική αλλά λυτρωτική περίοδο μετά τη διάλυση των Beatles, με αφορμή το νέο ντοκιμαντέρ για τη ζωή του.
Είναι σπάνιες οι στιγμές που έχουμε την ευκαιρία να κρυφοκοιτάξουμε μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου που έχει διαμορφώσει τη σύγχρονη μουσική ιστορία, όχι μέσα από τις νότες του, αλλά μέσα από τα πράγματα που αγαπάει ο ίδιος ως θεατής. Ο Paul McCartney, μία προσωπικότητα που έχει ζήσει χίλιες ζωές σε μία, αποφάσισε να μοιραστεί με το κοινό μία διαφορετική πτυχή του εαυτού του. Η είδηση ότι το «Σκαθάρι» απέκτησε λογαριασμό στη δημοφιλή πλατφόρμα των απανταχού σινεφίλ, Letterboxd, δεν είναι απλώς μία τεχνολογική ενημέρωση, αλλά μία πρόσκληση στον προσωπικό του κόσμο.
Σε μία συνέντευξη που παραχώρησε στην επίσημη ιστοσελίδα του, ο McCartney μίλησε αναλυτικά για τις κινηματογραφικές του προτιμήσεις, αποκαλύπτοντας μία ιδιαίτερη αδυναμία στα ντοκιμαντέρ. Ξεχώρισε μάλιστα το «Cow» του 2021, μία ταινία που καταγράφει την καθημερινότητα μιας αγελάδας γαλακτοπαραγωγής. Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία, καθώς συνδέεται άμεσα με την ακτιβιστική δράση και την ευαισθησία που μοιραζόταν με την αείμνηστη σύζυγό του.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά: «Είναι αρκετά σκληροπυρηνικό, αλλά πολύ καλό. Μου θύμισε το ομώνυμο τραγούδι της Linda, το οποίο είναι εξίσου δυνατό». Είναι προφανές ότι για τον McCartney, η τέχνη οφείλει να αφυπνίζει και να συγκινεί, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρεθούμε αντιμέτωποι με σκληρές αλήθειες.
Πέρα όμως από τα ντοκιμαντέρ, η παρουσία του στο «Letterboxd» εγκαινιάστηκε με την αποκάλυψη των τεσσάρων αγαπημένων του ταινιών, μία λίστα που φανερώνει το εύρος της αισθητικής του. «Το “The Girl Can’t Help It”, πάντα αγαπώ αυτή την ταινία και την βλέπω ξανά και ξανά», έγραψε, τιμώντας τις rock ‘n’ roll ρίζες του.
Ο ίδιος συνέχισε με κλασικά αριστουργήματα και σύγχρονες επιτυχίες: «Το “On the Waterfront”, με τον Marlon Brando, φανταστική ταινία. “Get Out”, πιστεύω ότι ο Jordan Peele έκανε σπουδαία δουλειά με αυτό. Και το “The Last Waltz” – αυτό είναι ένα ωραίο έργο για να κλείσει η λίστα».
Ωστόσο, η συζήτηση δεν έμεινε μόνο στις προτιμήσεις του ως θεατή. Ο McCartney βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει για το νέο ντοκιμαντέρ «Paul McCartney: Man On The Run», το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Amazon Prime Video. Η εμπειρία να παρακολουθεί το συγκεκριμένο φιλμ φαίνεται πως λειτούργησε λυτρωτικά αλλά και συναισθηματικά φορτισμένα για τον ίδιο.
Όπως εξομολογήθηκε, το να βλέπει το ντοκιμαντέρ ήταν «σαν μία περίοδος της ζωής μου να περνάει μπροστά από τα μάτια μου».
Το ντοκιμαντέρ, σκηνοθετημένο από τον βραβευμένο Morgan Neville (γνωστό για τα «20 Feet From Stardom» και «Best Of Enemies»), εστιάζει στην περίοδο μετά τη διάλυση των Beatles και την άνοδο του συγκροτήματος Wings. Για τον McCartney, η πιο συγκινητική πτυχή του φιλμ είναι η παρουσία της Linda.
«Είναι υπέροχο επειδή είναι γεμάτο διαφορετικά συναισθήματα και πτυχές. Ένα από τα μεγάλα πράγματα για μένα είναι ότι βλέπω τόσο πολύ τη Linda, κάτι που είναι σπουδαίο για μένα και τα παιδιά», ανέφερε, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη πλευρά πίσω από τον μύθο.
Η ειλικρίνεια του McCartney είναι αφοπλιστική, καθώς δεν δίστασε να αναφερθεί και στις στιγμές που τον έκαναν να νιώσει αμηχανία. Υπήρξαν σκηνές που ο ίδιος σκέφτηκε να αφαιρέσει, θεωρώντας τες ίσως υπερβολικά «χαζές» ή αταίριαστες με την εικόνα ενός σοβαρού μουσικού.
Συγκεκριμένα έγραψε: «Υπάρχουν μέρη που είναι ντροπιαστικά. Ρώτησα μάλιστα τον Morgan Neville αν έπρεπε να βγάλουμε μερικά από αυτά τα κομμάτια· όπως εμένα να κάνω το “Mary Had a Little Lamb” με μία κόκκινη μύτη, και το συγκρότημα με χαζά ρούχα. Σκέφτηκα ότι ίσως δεν το χρειαζόμασταν αυτό. Αλλά εκείνος είπε όχι, ότι λειτουργεί, και ότι τα σκαμπανεβάσματα κάνουν το τέλος να μοιάζει πιο κερδισμένο. Νομίζω ότι έχει δίκιο».
Αυτή η παραδοχή αποκαλύπτει την ουσία του ντοκιμαντέρ: δεν πρόκειται για μία αγιογραφία, αλλά για την αποτύπωση μιας πορείας γεμάτης ρίσκο και αβεβαιότητα.
«Συνολικά, είναι μία ιστορία επιτυχίας. Το μεγάλο ερώτημα μετά τους Beatles ήταν: «Πώς συνεχίζεις μετά από αυτό; Δεν ασχολείσαι; Ή αν προσπαθήσεις, πώς;». Νομίζω ότι το κάναμε με έναν ιδιαίτερα τρελό τρόπο, και αυτό είναι το καλό με την ταινία, δείχνει πώς τα καταφέραμε», συμπλήρωσε.
Το «Man On The Run» περιλαμβάνει αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις με βαριά ονόματα όπως ο Mick Jagger, η Chrissie Hynde, ο Sean Ono Lennon, καθώς και οι κόρες του Paul, Mary και Stella McCartney.
Το NME, σε μία κριτική τεσσάρων αστέρων, επισημαίνει την ιστορική βαρύτητα του εγχειρήματος: «Ο σκηνοθέτης κάνει εξαιρετική δουλειά στο να αποτυπώσει το βάρος των προσδοκιών που είχαν εναποτεθεί στην πόρτα του McCartney τον Απρίλιο του 1970, όταν αποκάλυψε επιπόλαια ότι οι Beatles δεν υπήρχαν πια – παρά το γεγονός ότι ο John Lennon είχε ζητήσει ήσυχα ένα “διαζύγιο” από το συγκρότημα επτά μήνες νωρίτερα».
Η κριτική συνεχίζει φωτίζοντας το σκοτεινό κλίμα της εποχής: «Με τον Paul να έχει τον ρόλο του κακού και μία επιχειρηματική διαμάχη με τον αδίστακτο μάνατζερ Allen Klein να συνεχίζεται, δεν είναι περίεργο που αποσύρθηκε σε μία απομακρυσμένη φάρμα στη Σκωτία όπου δούλεψε πάνω στο υπέροχο (αν και, ξανά, αρχικά παρεξηγημένο) “Ram”».
Τελικά, είτε μιλάμε για τις ταινίες που τον συγκινούν είτε για την ταινία της ζωής του, ο Paul McCartney παραμένει ένας αιώνιος δημιουργός που δεν φοβάται να εκτεθεί.
