Ο Charlie Puth αφήνει πίσω του την ασφάλεια των συγχορδιών για να αναζητήσει την ωμή ειλικρίνεια στο νέο του άλμπουμ «Whatever’s Clever!», μία δουλειά που ισορροπεί ανάμεσα στον μελλοντικό ήχο της yacht rock και τις πρωτόγνωρες ευθύνες της πατρότητας.
Ο Charlie Puth διανύει την πιο ώριμη και ταυτόχρονα την πιο απαιτητική φάση της διαδρομής του. Με την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ του, «Whatever’s Clever!», ο 34χρονος καλλιτέχνης επιχειρεί μία βουτιά στα βαθιά, παρουσιάζοντας έναν δίσκο που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως τον πιο προσωπικό της καριέρας του μέχρι σήμερα.
Η διαδικασία της δημιουργίας δεν ακολούθησε την πεπατημένη οδό της τεχνικής αρτιότητας που τον καθιέρωσε. «Αυτό που ήταν κατά περιόδους πιο δύσκολο για μένα ήταν το πόσο μη μουσικά ξεκίνησε η διαδικασία», εξήγησε ο ίδιος σε συνέντευξή του στο Variety.
«Δεν ξεκινήσαμε με τις συγχορδίες, δεν ξεκινήσαμε με τους ήχους. Ξεκινήσαμε με το θέμα για το οποίο θέλαμε να μιλήσουμε», συμπλήρωσε, αναδεικνύοντας τη στιχουργική προσέγγιση που υιοθέτησε αυτή τη φορά.
Για έναν μουσικό που έχει συνδέσει το όνομά του με την απόλυτη ακοή και την τεχνική ακρίβεια, η έκθεση των συναισθημάτων χωρίς το προπέτασμα της παραγωγής ήταν μία πρόκληση. Ο Charlie Puth, ο οποίος φέτος είχε την τιμή να ερμηνεύσει τον εθνικό ύμνο στο Super Bowl, παραδέχεται πως το να μιλά για τα εσωτερικά του βιώματα παραμένει μία δύσκολη άσκηση.
«Δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα για μένα να μιλάω για όσα περνάω. Ακόμα και με τους πιο στενούς μου φίλους, πρέπει πάντα να υπάρχει ένας μικρός ήχος να παίζει στο παρασκήνιο», εξομολογήθηκε ο τραγουδιστής.
Παρά τις εσωτερικές αντιστάσεις, ο καλλιτέχνης θεωρεί το «Whatever’s Clever!» ως την καλύτερη δουλειά του. Η απόφασή του να μην φιλτράρει το συναίσθημα φαίνεται πως λειτούργησε λυτρωτικά για την αισθητική του άλμπουμ.
«Αυτή είναι η πρώτη φορά που είχα λίγους μήνες για να καθίσω και να πω την αλήθεια. Δεν ήθελα να αφαιρέσω το συναίσθημα», τόνισε χαρακτηριστικά, δίνοντας το στίγμα της νέας του κατεύθυνσης.
Ο ήχος του δίσκου περιγράφεται από τον ίδιο ως «yacht rock 2026», μία φουτουριστική εκδοχή της smooth rock των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Στην παραγωγή συναντάμε τον BloodPop, ενώ το τελικό αποτέλεσμα ενισχύεται από ηχηρές συνεργασίες με ονόματα όπως οι Michael McDonald, Kenny Loggins, Kenny G και Jeff Goldblum.
Το άλμπουμ αποτελείται από 12 κομμάτια που μπλέκουν τη synth-pop με την jazz και την R&B. Το εναρκτήριο «Changes» θέτει τον τόνο της αναζήτησης, ενώ το «Cry» με τη συμμετοχή του Kenny G στο σαξόφωνο αποτελεί ένα από τα highlight, με τον Puth να χρησιμοποιεί συμβουλές του πατέρα του στους στίχους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνεργασία με τους «θρύλους» του είδους, Michael McDonald και Kenny Loggins, στο «Love In Exile», ένα κομμάτι που ο Puth περιγράφει ως την απόλυτη υλοποίηση του οράματός του για τη σύγχρονη yacht rock. Άλλες συμμετοχές που ξεχωρίζουν είναι της Hikaru Utada στο «Home», της Coco Jones στο «Sideways» και του Jeff Goldblum στο «Until It Happens To You».
Η κυκλοφορία του άλμπουμ συμπίπτει με μία μεγάλη αλλαγή στην προσωπική του ζωή, καθώς πρόσφατα έγινε πατέρας για πρώτη φορά. Ο γιος του, Jude, ήρθε στον κόσμο μόλις δύο εβδομάδες πριν τα αποκαλυπτήρια του δίσκου. Η σύζυγός του, Brooke, και το νέο μέλος της οικογένειάς τους αποτελούν πλέον την προτεραιότητά του, γεγονός που κάνει την επερχόμενη περιοδεία του σε αρένες –που ξεκινά στις 22 Απριλίου από το Σαν Ντιέγκο– να μοιάζει με σύνθετο γρίφο.
«Θα είναι σίγουρα μία πρόκληση να ξεκινήσω μία περιοδεία ως νέος πατέρας. Θα υπάρξουν στιγμές που δεν θα μπορώ να δω το μωρό, κάτι που θα είναι σκληρό για μένα», ανέφερε με ειλικρίνεια ο Charlie Puth.
Μάλιστα, αποκάλυψε πως τραγουδά ήδη τη δισκογραφία του στον μικρό Jude, αστειευόμενος πως «αν το μωρό δεν ξέρει όλα μου τα τραγούδια όταν μεγαλώσει, θα είμαι ένας λυπημένος μπαμπάς». Στο τραγούδι «I Used To Be Cringe», που κλείνει το άλμπουμ, ο Puth κάνει την απόλυτη αυτοκριτική και παραδέχεται πως πλέον σταμάτησε να προσπαθεί να φαίνεται «cool» και επιλέγει την ειλικρίνεια.
Το «Whatever’s Clever!» είναι ένα ηχητικό ημερολόγιο μιας μεταβατικής περιόδου. Ο Charlie Puth καταφέρνει να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα στη λάμψη της pop και την ανθρώπινη ευαλωτότητα, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική μουσική εξέλιξη έρχεται όταν τολμάς να χαμηλώσεις την ένταση της παραγωγής για να ακουστεί καθαρά η φωνή της εμπειρίας.
Σε έναν κόσμο που απαιτεί συνεχή ταχύτητα, εκείνος επέλεξε να σταματήσει και να κοιτάξει μέσα του, παραδίδοντας ένα έργο που τιμά τις ρίζες της yacht rock ενώ κοιτάζει με θάρρος το μέλλον.
