Ο Damon Albarn και ο Jamie Hewlett αναλύουν την εικοσιπενταετή πορεία των Gorillaz, την απώλεια που σφράγισε το νέο τους άλμπουμ «The Mountain» και την υπαρξιακή σύνδεση με τους ψηφιακούς τους χαρακτήρες.
Η συνάντηση στο «House of Kong» στο Λος Άντζελες δεν είχε τον χαρακτήρα μιας τυπικής προωθητικής συνέντευξης. Ο Damon Albarn και ο Jamie Hewlett κάθισαν απέναντι από τον Zane Lowe του Apple Music για να ανασυνθέσουν τα κομμάτια μιας δημιουργικής διαδρομής που μετρά πλέον ένα τέταρτο του αιώνα.
Η αφορμή ήταν η νέα δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο «The Mountain», η οποία έρχεται να επιβεβαιώσει τη διαρκή εξέλιξη ενός σχήματος που ξεκίνησε ως ένα τέχνασμα για την αποφυγή της επωνυμίας. Αυτό που κάποτε έμοιαζε με ένα ιδιότυπο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων για να απομακρυνθεί η έννοια του διασημότητας από τη μουσική, έχει μεταμορφωθεί σε έναν ζωντανό οργανισμό με βαθιές ρίζες στην πραγματικότητα των δημιουργών του.
Το «The Mountain» αντιπροσωπεύει μία επιστροφή στις θεμελιώδεις αρχές της περιπέτειας που χαρακτήριζαν το συγκρότημα από τις πρώτες του μέρες. Ο Albarn υπογράμμισε ότι ο δίσκος διαθέτει μία συνοχή και μία αφηγηματική ικανότητα που τον καθιστούν τον αληθινό πνευματικό διάδοχο του εμβληματικού «Plastic Beach».
Η ανάγκη για διήγηση μιας ολοκληρωμένης ιστορίας είναι διάχυτη σε κάθε σύνθεση, αφήνοντας πίσω τις αποσπασματικές προσεγγίσεις του παρελθόντος. Η μουσική εδώ λειτουργεί ως το όχημα για μία εσωτερική αναζήτηση που ξεπερνά τα όρια του οπτικού σύμπαντος του Hewlett.
Η ουσία του «The Mountain» βρίσκεται κρυμμένη σε ένα κοινό τραύμα που βίωσαν οι δύο καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του. Ο Hewlett περιέγραψε μία εξαιρετικά δύσκολη και επώδυνη περίοδο στην Ινδία, όπου βρισκόταν για να φροντίσει την πεθερά του.
Εκείνη η παραμονή στην Ινδία γέννησε την αρχική ιδέα για τη δημιουργία ενός δίσκου των Gorillaz με έντονες επιρροές από την τοπική κουλτούρα και τον ήχο της περιοχής. Ωστόσο, η πορεία του εγχειρήματος πήρε μία απρόσμενη και σκοτεινή τροπή, η οποία άλλαξε ριζικά το συναισθηματικό βάρος της δουλειάς τους.
Μέσα σε διάστημα μόλις δέκα ημερών, και οι δύο άνδρες έχασαν τους πατέρες τους, ένα γεγονός που ο Albarn χαρακτήρισε απόκοσμο και παράξενο. Αυτή η σύμπτωση δημιούργησε ένα νέο σημείο αναφοράς στη σχέση τους και, κατ’ επέκταση, στη μουσική τους.
«Είναι κάτι που σε αλλάζει», σημείωσε με μελαγχολία ο Albarn, αναλογιζόμενος το κενό που άφησε πίσω της αυτή η απώλεια. Η σοβαρότητα της στιγμής αποτυπώθηκε έντονα στη συζήτηση, καθώς οι δύο καλλιτέχνες προσπάθησαν να εκφράσουν πώς η προσωπική οδύνη μετουσιώνεται σε τέχνη.
Ο Hewlett εξήγησε με περισσότερες λεπτομέρειες τη μετατόπιση που συνέβη στον ψυχισμό τους μετά από αυτό το διπλό πένθος. «Όταν χάνεις τον πατέρα σου, ανεβαίνεις επίπεδο στο μεγάλο ηλεκτρονικό παιχνίδι της ζωής και γίνεσαι εσύ ο πατριάρχης», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Είχες αυτό το ανάχωμα, μία ζώνη ασφαλείας σε όλη σου τη ζωή, και ξαφνικά αυτό χάνεται», συμπλήρωσε ο Hewlett, περιγράφοντας το σοκ της νέας πραγματικότητας. Η αίσθηση της προστασίας που παρέχει η προηγούμενη γενιά εξαφανίστηκε, αφήνοντάς τους στην πρώτη γραμμή της οικογενειακής και προσωπικής ευθύνης.
Αυτή η ωριμότητα διαπερνά ολόκληρο το άλμπουμ, δίνοντας μία αίσθηση στιβαρότητας στον ήχο και τους στίχους. Η στιχουργικά αναβαθμισμένη προσέγγιση του Albarn αντανακλά αυτή την αλλαγή, προσφέροντας στον ακροατή μία εμπειρία που είναι ταυτόχρονα οικεία και απόμακρη.
Η χρήση κάθε στοιχείου υπηρετεί αυτόν τον σκοπό, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο που αντηχεί την απώλεια αλλά και την αποδοχή. Το συγκρότημα φαίνεται να βρήκε τη δύναμη να μετατρέψει την αδυναμία σε δημιουργική ορμή.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η συζήτηση στράφηκε και στην ταινία που ετοίμαζαν για το Netflix, η οποία τελικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο Albarn περιέγραψε τη διαδικασία ως μία ατέρμονη αναμονή, που έμοιαζε να διαρκεί μία αιωνιότητα.
Παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις ότι μπορούσαν να κάνουν ό,τι ήθελαν, οι αργοί ρυθμοί της παραγωγής και οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις εξάντλησαν το ενδιαφέρον τους. Η δημιουργική τους φύση δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την αδράνεια που απαιτούσε η βιομηχανία του κινηματογράφου.
«Δεν είναι μία ενδιαφέρουσα ιδέα, δεν είναι μία πρωτότυπη ιδέα», παραδέχτηκε ο Hewlett σχετικά με την εμπειρία της κινηματογραφικής αναμονής. Αντί να περιμένουν την έγκριση κάποιου στελέχους, αποφάσισαν να επιστρέψουν στο μέσο που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα.
«Φτιάξαμε έναν δίσκο ενώ περιμέναμε… για το πώς είναι να περιμένεις για μία αιωνιότητα», εξήγησε, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο η απογοήτευση έγινε έμπνευση. Αυτή η στροφή τούς επέτρεψε να ανακτήσουν τον έλεγχο της καλλιτεχνικής τους ταυτότητας.
Το ταξίδι των 25 ετών παραμένει για εκείνους ένα διαρκές πείραμα, όπου τα όρια μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματος γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα. Οι animated χαρακτήρες των Gorillaz δεν είναι πλέον απλά σχέδια σε μία οθόνη, αλλά καθρέφτες των ανθρώπων που τους έδωσαν πνοή.
«Όσα συμβαίνουν σε εμάς, φιλτράρονται μέσα στις δικές τους ιστορίες», ανέφερε ο Hewlett, εξηγώντας την οργανική σύνδεση που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στην πραγματική ζωή και το ψηφιακό σύμπαν. Αυτή η αλληλεπίδραση δίνει στους χαρακτήρες μία μοναδική αυθεντικότητα που σπανίζει σε παρόμοια εγχειρήματα.
Για τον Albarn, αυτή η σύνδεση έχει αποκτήσει μία σχεδόν απόκοσμη υφή, καθώς οι χαρακτήρες μοιάζουν να έχουν αποκτήσει τη δική τους υπόσταση. «Ένιωθα περίεργα… σαν να ήταν ακριβώς στη γωνία. Στην πραγματικότητα υπήρχαν», δήλωσε με ειλικρίνεια.
Η αίσθηση ότι ο 2D, ο Murdoc, ο Russel και η Noodle είναι οντότητες που συνυπάρχουν μαζί τους στον ίδιο χώρο, υπογραμμίζει την επιτυχία του αρχικού τους στόχου. Κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν κόσμο τόσο πλούσιο, που η παρουσία των φυσικών προσώπων πίσω από αυτόν καθίσταται δευτερεύουσα.
Η συζήτηση έκλεισε με μία αίσθηση ικανοποίησης για την πορεία που έχουν διαγράψει, παρά τις δυσκολίες και τις προσωπικές τραγωδίες. Οι Gorillaz παραμένουν ένα από τα πιο ιδιαίτερα κεφάλαια της σύγχρονης μουσικής, ακριβώς επειδή αρνούνται να μείνουν στάσιμοι.
Το «The Mountain» δεν αποτελεί μόνο μία νέα προσθήκη στη δισκογραφία τους, αλλά μία μαρτυρία της αντοχής της φιλίας και της συνεργασίας τους. Είναι η απόδειξη ότι η τέχνη μπορεί να προσφέρει καταφύγιο ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές της ανθρώπινης εμπειρίας.
Στο τέλος της ημέρας, η ιστορία του Damon Albarn και του Jamie Hewlett είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που βρήκαν έναν τρόπο να μεγαλώσουν μαζί, δημιουργώντας παράλληλα έναν κόσμο που ανήκει σε όλους. Οι Gorillaz συνεχίζουν να εξερευνούν τις κορυφές και τις κοιλάδες της δημιουργικότητας, με την ίδια ορμή που είχαν πριν από δύο δεκαετίες.
Η μετάβαση στον ρόλο του πατριάρχη, όπως την περιέγραψαν, φέρνει μαζί της μία νέα ευθύνη, αλλά και μία βαθύτερη κατανόηση της αξίας του χρόνου. Μέσα από την απώλεια, βρήκαν τον δρόμο για μία νέα αρχή, αποδεικνύοντας ότι η περιπέτεια δεν τελειώνει ποτέ, αρκεί να έχεις κάποιον να τη μοιραστείς.
