Η χρυσή εποχή της αμερικανικής τραγουδοποιίας – Η Taylor Swift, ο Jay-Z και η ελίτ των 30 κορυφαίων δημιουργών σύμφωνα με τους New York Times
Η αμερικανική μουσική παράδοση ανέκαθεν βασιζόταν στη δύναμη της λέξης και στην ικανότητα των δημιουργών να αποτυπώνουν το πνεύμα της εποχής τους πάνω σε μία μελωδία. Τη Δευτέρα 27 Απριλίου, οι New York Times δημοσίευσαν μία λίστα με τους 30 σημαντικότερους εν ζωή Αμερικανούς τραγουδοποιούς, επιλέγοντας σύγχρονους θρύλους όπως η Taylor Swift, ο Jay-Z και ο Bad Bunny. Η επιλογή αυτή δεν αποτελεί απλώς μία αναγνώριση της εμπορικής επιτυχίας τους, αλλά μία επίσημη ένταξη σε μία μεγάλη αμερικανική δυναστεία δημιουργών που με την πένα τους κατάφεραν να διαμορφώσουν την εθνική ταυτότητα των τελευταίων πενήντα ετών.
Η συγκεκριμένη λίστα των 30 κορυφαίων δεν εμπεριέχει ιεραρχική κατάταξη, αποφεύγοντας τον σκόπελο της σύγκρισης μεταξύ ανόμοιων ειδών. Η επιλογή προέκυψε μέσα από μία εξαιρετικά ενδελεχή διαδικασία, καθώς εκατοντάδες ειδικοί από τη μουσική βιομηχανία έστειλαν τις δικές τους προτάσεις στους συντάκτες της εφημερίδας. Εκείνοι, με τη σειρά τους, χρειάστηκε να συγκρουστούν δημιουργικά για να περιορίσουν τον τελικό αριθμό στους 30 καλλιτέχνες των οποίων η μουσική έχει ορίσει τον ήχο της εθνικής ζωής για μισό αιώνα.
Ανάμεσα στα ονόματα που κοσμούν την έκδοση συναντάμε ιερά τέρατα της βιομηχανίας όπως η Dolly Parton, η Mariah Carey, η Carole King και ο Stevie Wonder. Η προσθήκη της Missy Elliott και του Lionel Richie αναδεικνύει την πολυμορφία της αμερικανικής αίσθησης, ενώ η παρουσία νεότερων ή πιο εναλλακτικών φωνών όπως ο Young Thug, η Fiona Apple, ο Kendrick Lamar και η Lana Del Rey αποδεικνύει ότι η τέχνη του στίχου παραμένει ζωντανή και εξελισσόμενη.
Φυσικά, από μία τέτοια αναδρομή δεν θα μπορούσαν να λείπουν ο Bob Dylan και ο Bruce Springsteen, οι άνθρωποι που μετέτρεψαν το τραγούδι σε λογοτεχνικό και κοινωνικό μανιφέστο.
Οι New York Times εξήγησαν αναλυτικά τη μεθοδολογία πίσω από αυτή την απαιτητική επιλογή, δίνοντας μία εικόνα για το πώς ορίζεται σήμερα ένα «σπουδαίο τραγούδι». «Εξετάσαμε κάθε είδους αξιόλογους τραγουδοποιούς — συμπεριλαμβανομένων πολλών ιδιόρρυθμων ευφυϊών και επιδράσεων που δεν έχουν λάβει την αγάπη που τους αξίζει», αναφέρεται στο άρθρο της εφημερίδας.
Ωστόσο, η τελική απόφαση των συντακτών οδηγήθηκε από μία πιο βαθιά ανάγκη: να βρεθεί η «παλλόμενη καρδιά» της αμερικανικής αφήγησης.
«Μας τράβηξε η ιστορία της αμερικανικής μουσικής επένδυσης, οι άνθρωποι των οποίων η μουσική έχει αντηχήσει μέσα σε ιδιωτικούς κόσμους αλλά και στη δημόσια πλατεία. Τραγούδια που αντηχούν μέσα από ακουστικά, ραδιόφωνα, στους διαδρόμους των παντοπωλείων, σε βίντεο στο TikTok και σε σχολικές τελετές στα γυμναστήρια, που ακούγονται δυνατά από μηχανήματα καραόκε, ηχεία κλαμπ και από τα παράθυρα των διερχόμενων αυτοκινήτων», σημειώνεται χαρακτηριστικά.
Η σύνδεση αυτή ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και τη μαζική απήχηση είναι που καθιστά έναν καλλιτέχνη μέλος αυτής της ελίτ. Ο λόγος για τον οποίο η Taylor Swift, ο Jay-Z και ο Bad Bunny βρίσκονται σε αυτή τη θέση είναι προφανής μέσα από τα νούμερα που προκαλούν δέος. Μόνο αυτοί οι τρεις καλλιτέχνες μοιράζονται συνολικά 494 τραγούδια που έχουν κάνει είσοδο στο Billboard Hot 100, συμπεριλαμβανομένων 20 τραγουδιών που έφτασαν στο No. 1, ενώ στην τροπαιοθήκη τους βρίσκονται συνολικά 45 βραβεία Grammy.
Η Taylor Swift πρόκειται σύντομα να λάβει μία ακόμα ιστορική διάκριση. Τον Ιούνιο θα γίνει η νεότερη σε ηλικία γυναίκα που θα ενταχθεί στο Songwriters Hall of Fame. Στη συνολική κατάταξη των νεαρότερων μελών, θα βρίσκεται στη δεύτερη θέση, πίσω μόνο από τον Stevie Wonder, ο οποίος όταν εντάχθηκε ήταν μόλις επτά ημέρες νεαρότερος από ό,τι είναι εκείνη σήμερα.
Η λίστα προσφέρει επίσης στους αναγνώστες την ευκαιρία να συγκρίνουν το πώς αυτοί οι σύγχρονοι αστέρες στέκονται δίπλα σε θρυλικά ονόματα που αποτελούν την πολιτιστική κληρονομιά των ΗΠΑ. Η Dolly Parton, η Carole King, ο Lionel Richie, ο Bob Dylan και ο Bruce Springsteen θεωρούνται πρωτοπόροι στα είδη που υπηρετούν, έχοντας διαμορφώσει την εικόνα που έχουν σήμερα η country, η pop, η R&B, η folk και η rock αντίστοιχα.
Η παρουσία της Taylor Swift και του Jay-Z δίπλα στον Paul Simon ή τον Bruce Springsteen δεν είναι μία απλή σύμπτωση, αλλά μία υπενθύμιση ότι η στιχουργική δεινότητα δεν γνωρίζει ηλικιακούς ή ηχητικούς περιορισμούς. Είτε πρόκειται για τις εξομολογητικές μπαλάντες της Swift, είτε για την πολυπλοκότητα των στίχων του Jay-Z που ανατέμνουν την κοινωνική πραγματικότητα, η ουσία παραμένει η ίδια: η ικανότητα να πεις μία ιστορία που αφορά εκατομμύρια ανθρώπους.
Σε έναν κόσμο όπου η μουσική καταναλώνεται πλέον με ταχύτητες αστραπής, η αναγνώριση της αξίας της γραφής από τους New York Times λειτουργεί ως αντίβαρο στην εφήμερη φύση των charts. Η λίστα αυτή δεν αφορά μόνο το ποιος είναι δημοφιλής σήμερα, αλλά το ποιος θα συνεχίσει να ακούγεται όταν ο θόρυβος της επικαιρότητας καταλαγιάσει.
Η αμερικανική τραγουδοποιία παραμένει μία ζωντανή αφήγηση, μία διαρκής συνομιλία ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Μέσα από τα 30 αυτά ονόματα, καθίσταται σαφές ότι η δύναμη ενός καλά γραμμένου στίχου παραμένει το πιο ισχυρό εργαλείο για να καταλάβει κανείς την πολυπλοκότητα της σύγχρονης ζωής, από τις πιο προσωπικές στιγμές μοναξιάς μέχρι τις πιο μεγάλες κοινωνικές αλλαγές.
