Οι FLO αφήνουν πίσω τους την ασφάλεια της R&B του «Access All Areas» και μετατρέπουν το «Therapy At The Club» σε μία ακανόνιστη εξομολόγηση για τον έρωτα, την ενηλικίωση και τις χαοτικές ώρες μιας νύχτας στο κλαμπ.
Δύο χρόνια ήταν αρκετά για να αλλάξει αισθητά η θέση των FLO στη σύγχρονη pop και R&B. Από το εξαιρετικό πρώτο άλμπουμ τους «Access All Areas» μέχρι το δεύτερο άλμπουμ τους, Jorja, Renée και Stella έχουν περάσει από το «Tiny Desk» του NPR, έχουν λάβει υποψηφιότητα για Grammy και ετοιμάζονται πλέον να ταξιδέψουν στην Ασία για περιοδεία.
Παράλληλα, το βρετανικό τρίο έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή της ανανεωμένης άνθησης των γυναικείων συγκροτημάτων στον αγγλόφωνο χώρο. Δίπλα τους έχουν εμφανιστεί ονόματα όπως οι Say Now, KATSEYE και 3Quency, δημιουργώντας μία νέα γενιά συγκροτημάτων που επαναφέρουν τις πολυφωνίες, τη χορογραφία και την ομαδική χημεία στο κέντρο της pop.
Η εξέλιξη των FLO είναι εμφανής σε κάθε επίπεδο. Το ερώτημα με την κυκλοφορία του «Therapy At The Club» ήταν αν η μουσική τους θα μπορούσε να ακολουθήσει τον ίδιο ρυθμό.
Η απάντηση είναι σύνθετη. Το δεύτερο άλμπουμ τους έχει μεγάλες στιγμές, ενδιαφέρουσες στροφές και αρκετές αποδείξεις ότι το τρίο διαθέτει μεγαλύτερες φιλοδοξίες από την R&B που ήδη γνωρίζει να υπηρετεί με άνεση. Την ίδια στιγμή, η προσπάθεια να χωρέσουν τόσες διαφορετικές ιδέες σε 16 τραγούδια δημιουργεί ένα άλμπουμ που προς το τέλος χάνει μέρος της συνοχής του.
Οι ίδιες οι FLO είχαν προαναγγείλει αυτή την αλλαγή πριν από την κυκλοφορία. Σε συνέντευξή τους στο NME, Jorja, Renée και Stella εξήγησαν ότι ήθελαν «να βγούμε μόνες μας και να αναπτύξουμε το ταλέντο μας ως τραγουδοποιοί και τραγουδίστριες».
Η αλλαγή αυτή φαίνεται και στους συνεργάτες πίσω από τα τραγούδια. Ο MNEK, ο οποίος είχε συνυπογράψει και συνυπογράψει την παραγωγή στο μεγαλύτερο μέρος των προηγούμενων κυκλοφοριών τους, απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά, έχοντας μόλις μία συμμετοχή στο νέο άλμπουμ.
Στη θέση του, οι FLO άνοιξαν τον κύκλο των συνεργασιών τους και δοκίμασαν διαφορετικούς ήχους, διαφορετικούς συνεργάτες και μία διαφορετική δομή για ολόκληρο το άλμπουμ. Το «Therapy At The Club» ακολουθεί χαλαρά την πορεία μιας νύχτας στο κλαμπ, από την αυτοπεποίθηση και τον ενθουσιασμό μέχρι τη συναισθηματική σύγχυση που αφήνει πίσω της μία απογοήτευση στον έρωτα.
Η ιδέα αυτή επιτρέπει στις τρεις τραγουδίστριες να κινούνται ανάμεσα στην R&B, την pop, τη soul και πιο απρόβλεπτες μουσικές επιλογές. Η αφετηρία, ωστόσο, παραμένει γνώριμη.
Το «Therapy At The Club», το κεντρικό τραγούδι του άλμπουμ, φέρνει ξανά τις FLO στο γνώριμο έδαφος της κλασικής R&B και τις ενώνει με την τραγουδίστρια και τραγουδοποιό Amma, η οποία είχε συνυπογράψει το «Shoulda Woulda Coulda» του 2024.
Οι μεταξένιες αρμονίες θυμίζουν τις μεγάλες γυναικείες ομάδες της R&B, ενώ οι στίχοι πηγαίνουν πολύ βαθύτερα από το περιβάλλον ενός νυχτερινού κέντρου. «Πήγαινε πες τα σε έναν ξένο / γιατί η αγκαλιά του μοιάζει πιο ασφαλής / από το να πεις στον άντρα που αγαπάς», τραγουδούν, μετατρέποντας μία βραδινή έξοδο σε χώρο εξομολόγησης.
Η ίδια αυτοπεποίθηση εμφανίζεται και σε άλλα σημεία του άλμπουμ. Το ευάλωτο «Cry Ugly», το «Don’t Break Her Heart», που παραπέμπει στις Xscape, και κυρίως το «I Can’t Be High Around You» αποτελούν μερικές από τις καλύτερες στιγμές του «Therapy At The Club» και θα ικανοποιήσουν όσους αγάπησαν τον πρώτο δίσκο τους.
Εκεί, όμως, αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρο ότι οι FLO θέλουν να διευρύνουν σημαντικά τα όρια τους. Η φιλοδοξία τους πλέον δείχνει προς μία ευρύτερη pop κατεύθυνση, με τραγούδια που μπορούν να λειτουργήσουν πολύ πέρα από το παραδοσιακό πλαίσιο της R&B.
Η παρουσία μιας τόσο μεγάλης ομάδας τραγουδοποιών και παραγωγών εξηγεί αρκετές από αυτές τις αλλαγές. Στο άλμπουμ συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Julian Bunetta, γνωστός από συνεργασίες με την Gracie Abrams και τον Teddy Swims, ο Steph Jones, που έχει δουλέψει με τη Sabrina Carpenter και την JADE, καθώς και η Amy Allen, η οποία έχει συνεργαστεί με την Olivia Dean και την Tate McRae.
Το «Leak It» είναι ίσως το πιο άμεσο παράδειγμα αυτής της νέας κατεύθυνσης. Το τραγούδι θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των βρετανικών γυναικείων συγκροτημάτων των 00s και απέκτησε ήδη ιδιαίτερη απήχηση, λειτουργώντας ως ένα από τα πιο δυνατά σημεία του άλμπουμ.
Δίπλα του στέκεται το «Touché», με την ηλεκτρική κιθάρα να δίνει στο τραγούδι μία πιο επιθετική, σχεδόν ανεξάρτητη αισθητική. Το ρεφρέν του κινείται σε προκλητικό έδαφος, με τις FLO να τραγουδούν πως είναι «μία σκύλα, μία γαμημένη σκύλα, είμαι η καλύτερη», υιοθετώντας μία θρασύτατη στάση που ταιριάζει στη νεανική ενέργεια του δίσκου.
Το «Remedied» ανεβάζει ακόμη περισσότερο την ένταση, με έναν μεγάλο, σχεδόν κινηματογραφικό pop ήχο και μία έντονη βρετανική χροιά στην ερμηνεία. Είναι από εκείνα τα τραγούδια που θα μπορούσαν εύκολα να βρουν θέση σε μία μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή, χάρη στον ρυθμό και στην άμεση μελωδία του.
Στο κλείσιμο, το «Haterbooth» μεταφέρει το άλμπουμ στη synth-pop αισθητική των ’80s, ενώ παράλληλα αντλεί έμπνευση από τη Motown. Η επιλογή αυτή λειτουργεί σαν μία ηλεκτρισμένη τελευταία σκηνή, πριν πέσει η αυλαία μιας νύχτας που έχει ήδη περάσει από πολλές διαφορετικές διαθέσεις.
Η διάθεση για πειραματισμό είναι έντονη και στο «Small Doses», ένα ηλεκτρονικό R&B τραγούδι με παλλόμενη παραγωγή και soul επιρροές που θυμίζουν το «Leak It». Οι FLO δείχνουν εδώ ότι έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται περισσότερο για την υφή και τη δυναμική ενός τραγουδιού, πέρα από την ασφάλεια της γνώριμης αρμονικής τους προσέγγισης.
Το «Side Effects» ανοίγει το άλμπουμ με ένα παιχνιδιάρικο τραγούδι που βασίζεται στο τραγούδισμα με στοιχεία ραπ και θέτει από νωρίς τον τόνο για τη μεγαλύτερη ενεργητικότητα που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της κυκλοφορίας.
Η ιδέα της νυχτερινής εξόδου γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένη στο «Pose». Οι FLO χρησιμοποιούν μία απλοποιημένη εκδοχή του «Pump Up The Jam» των Technotronic, ενώ οι γρήγορες χτυπημένες νότες στα hi-hat θυμίζουν τα κλικ των φωτογραφιών που τραβά κανείς διαδοχικά με το κινητό του όταν θέλει να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή του πριν βγει.
Η συμμετοχή του Juicy J δίνει επιπλέον ένταση στο «Pose», όμως το αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις φιλοδοξίες του. Η ιδέα έχει ενδιαφέρον, η εκτέλεση όμως ακούγεται περισσότερο σαν μία αναφορά σε παλαιότερη εποχή παρά σαν κάτι που οι FLO κατάφεραν να μετατρέψουν σε πραγματικά δικό τους.
Το «Remedied» συνεχίζει την ιστορία της νύχτας με έναν διαφορετικό τρόπο. Οι τρεις τραγουδίστριες μοιάζει να έχουν αποσπαστεί από την ερωτική περιπέτεια και να ασχολούνται με την πρακτική διαδικασία του να βρουν ταξί, ενώ πίσω τους ακούγονται μεγάλα πνευστά και ένας αγχωμένος ρυθμός.
Στο ομώνυμο «Therapy At The Club», η αίσθηση αλλάζει ξανά. Το μέτρο των 3/4, το πιάνο και τα ονειρικά μελίσματα της φωνής κάνουν το τραγούδι να μοιάζει περισσότερο με έναν περίπατο στο πάρκο παρά με το soundtrack μιας βραδιάς που οδηγεί σε φλερτ με αγνώστους.
Αυτές οι απότομες μετακινήσεις είναι μέρος της γοητείας του άλμπουμ, δημιουργούν όμως και το βασικό του πρόβλημα. Με τόσες διαφορετικές ιδέες να συνυπάρχουν, η δεύτερη πλευρά του «Therapy At The Club» αρχίζει να χάνει την καθαρότητα που είχε στην αρχή.
Το «Pose» ακούγεται ήδη παλιό, ενώ η επιλογή του sample από το «Pump Up The Jam» δεν βοηθά ιδιαίτερα. Το «Sex In Peace», από την άλλη, βρίσκεται σε μία παράξενη ενδιάμεση κατάσταση: είναι ταυτόχρονα νωχελικό και υπερφορτωμένο, με beatbox παραγωγή, πολλά πρόσθετα φωνητικά και υπερβολικά πολλές στρώσεις φωνών.
Η συμμετοχή της Kwn θα μπορούσε να προσφέρει μία σημαντική αντίθεση, όμως τελικά δεν αξιοποιείται όσο θα μπορούσε. Το τραγούδι μοιάζει να έχει περισσότερα στοιχεία από όσα χρειάζεται, χωρίς να καταφέρνει να βρει έναν κεντρικό άξονα.
Ακόμη και οι δύο μπαλάντες «Floating» και «Miss U Missing Me» παρουσιάζουν ένα αντίστοιχο πρόβλημα. Φωνητικά είναι εξαιρετικές και επιτρέπουν στις FLO να δείξουν την αρμονική τους χημεία, όμως μέσα στη μεγάλη διάρκεια του άλμπουμ η ακρόασή τους μπορεί να γίνει απαιτητική.
Το «Floating» ειδικά αποτελεί μία εντυπωσιακή επίδειξη της μεταξύ τους χημείας. Οι τρεις φωνητικές γραμμές κινούνται γύρω η μία από την άλλη, ανεβαίνουν και συναντιούνται με τρόπο που αποδεικνύει γιατί οι FLO ξεχώρισαν εξαρχής ως ένα συγκρότημα που βασίζεται στην πολυφωνία.
Το «Call Me» πηγαίνει αυτή την ιδέα ακόμη πιο μακριά. Με έντονα falsetto και μία στιχουργική έκρηξη επιθυμίας, το τραγούδι χτίζεται πάνω στην αλληλεπίδραση των τριών φωνών και προσθέτει μία ιδιαίτερα ειλικρινή διάσταση στον τρόπο με τον οποίο οι FLO μιλούν για τον σύγχρονο έρωτα.
Υπάρχει επίσης μία πιο γυμνή πλευρά στο «Sober», όπου η κιθάρα βρίσκεται στο επίκεντρο και η παραγωγή αφήνει περισσότερο χώρο στις φωνές. Είναι μία από τις στιγμές όπου το τρίο επιτρέπει στις αρμονίες του να λειτουργήσουν χωρίς να τις καλύπτει με υπερβολική παραγωγή.
Συνολικά, το «Therapy At The Club» ακολουθεί τη λογική μιας πραγματικής νύχτας έξω. Ξεκινά με ενέργεια, αυτοπεποίθηση και προσδοκία, περνά μέσα από τη σύγχυση της ερωτικής απογοήτευσης και, όσο περνά η ώρα, αρχίζει να γίνεται πιο ακατάστατο.
Αυτή η ακαταστασία είναι ταυτόχρονα αδυναμία και μέρος της γοητείας του άλμπουμ. Η διάρκεια των 16 τραγουδιών, με αρκετές από τις επιλογές να κινούνται σε μεσαίες ταχύτητες, κάνει την ακρόαση να τραβά περισσότερο από όσο χρειάζεται.
Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται και στιχουργικά. Οι FLO μιλούν ξανά και ξανά για τον έρωτα, την αυτογνωσία, την ανασφάλεια και τις συνέπειες μιας σχέσης, με αποτέλεσμα ορισμένες ιδέες να επανέρχονται χωρίς να αποκτούν κάθε φορά νέα διάσταση.
Παρά τα προβλήματα, η δεύτερη δισκοραφική δουλειά τους έχει μία ουσιαστική αξία: αποδεικνύει ότι οι FLO δεν έχουν καμία διάθεση να μείνουν εγκλωβισμένες σε μία συνταγή που ήδη γνωρίζουν καλά.
Όταν εμφανίστηκαν το 2022, το τρίο παρουσιάστηκε ως η επόμενη μεγάλη δύναμη της R&B των γυναικείων συγκροτημάτων. Στην εισαγωγή του «Access All Areas», μάλιστα, είχαν αποτίσει φόρο τιμής στις Destiny’s Child, τις Sugababes και τις SWV, δείχνοντας από την αρχή ότι γνώριζαν πολύ καλά την παράδοση πάνω στην οποία πατούσαν.
Η εμπορική τους πορεία, ωστόσο, δεν εξελίχθηκε ακριβώς όπως περίμεναν πολλοί. Μόλις ένα single κατάφερε να φτάσει στο Top 40, όμως οι FLO δεν δείχνουν να έχουν χάσει την αυτοπεποίθησή τους.
Το «Therapy At The Club» είναι η απάντησή τους σε αυτή τη διαδρομή. Το άλμπουμ έχει μία έντονα σύγχρονη αίσθηση, χρησιμοποιεί τη γλώσσα και το χιούμορ της Γενιάς Z και μιλά για την ενηλικίωση των ανθρώπων που βρίσκονται στα είκοσί τους με τρόπο άμεσο, παιχνιδιάρικο και συχνά αυτοσαρκαστικό.
Οι FLO τραγουδούν για τον έρωτα και την απογοήτευση με συγχρονισμένη αυτοπεποίθηση, ενώ οι αρμονίες παραμένουν το μεγαλύτερο όπλο τους. Η R&B παράδοση είναι πάντα παρούσα, όμως το τρίο κοιτάζει πλέον προς την pop, τη synth-pop, την ηλεκτρονική παραγωγή, την indie αισθητική και τη Motown.
Αυτό ακριβώς κάνει το «Therapy At The Club» ενδιαφέρον. Η κυκλοφορία δεν προσφέρει μία απόλυτα ομοιόμορφη εμπειρία, όμως μέσα στις αστοχίες της υπάρχουν αρκετές στιγμές που δείχνουν πόσο μεγάλο είναι το περιθώριο εξέλιξης των FLO.
Μία νύχτα που ξεκινά γεμάτη προσδοκίες και καταλήγει με θολές αναμνήσεις, μπερδεμένα συναισθήματα και μερικές αποφάσεις που ίσως δεν θα έπαιρνες το επόμενο πρωί, δύσκολα θα μπορούσε να ακούγεται απολύτως τακτοποιημένη.
Οι FLO βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία να καταλάβουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. Το «Therapy At The Club» ψάχνει τον επόμενο δρόμο και οι καλύτερες στιγμές του δείχνουν ότι το ταξίδι αξίζει να συνεχιστεί.
Για ένα συγκρότημα που ήδη έχει τελειοποιήσει μεγάλο μέρος της R&B αισθητικής του, η πραγματική πρόκληση βρίσκεται πλέον αλλού: στο να πάρει αυτή την τεχνική αρτιότητα, να τη διαλύσει λίγο και να δει τι μπορεί να χτίσει από τα κομμάτια της. Οι FLO το επιχειρούν εδώ με αρκετή τόλμη, και μέσα στο χάος του «Therapy At The Club» υπάρχουν αρκετοί λόγοι για να περιμένουμε με ενδιαφέρον την επόμενη νύχτα.
