Ο Bruce Springsteen μιλά για την ταινία από την περιοδεία «Land of Hope and Dreams», την Αμερική του Trump, το «Streets of Minneapolis» και το μέλλον της E Street Band.
Στις αρχές της χρονιάς, ο Bruce Springsteen δεν είχε άμεσα σχέδια να επιστρέψει στον δρόμο με την E Street Band. Το συγκρότημα είχε περάσει τα τρία προηγούμενα χρόνια με συνεχείς συναυλίες και ο ίδιος θεωρούσε πως είχε έρθει η στιγμή για ένα μεγαλύτερο διάλειμμα.
Επτά ημέρες μετά την έναρξη της χρονιάς, όμως, η Renée Good σκοτώθηκε από πράκτορα της ICE ενώ διαμαρτυρόταν στη Μινεάπολη. Μόλις 17 ημέρες αργότερα, ο Alex Pretti έπεσε νεκρός από πυρά κατά τη διάρκεια σύγκρουσης με δύο άνδρες της Υπηρεσίας Τελωνείων και Μετανάστευσης των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Springsteen αντέδρασε γράφοντας το τραγούδι διαμαρτυρίας «Streets of Minneapolis», στο οποίο μνημόνευσε ονομαστικά τόσο την Good όσο και τον Pretti και απέδωσε την ευθύνη για τους θανάτους τους στον «Βασιλέα Trump» (King Trump). Για τον ίδιο, όμως, αυτό δεν ήταν αρκετό· ήξερε πως έπρεπε να μεταφέρει το μήνυμά του σε ολόκληρη την Αμερική.
Η περιοδεία «Land of Hope and Dreams» ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου από τη Μινεάπολη. Η φράση «No Kings» (Όχι Βασιλιάδες) πάνω από την αφίσα της περιοδείας ήταν ήδη ξεκάθαρη, αλλά ο Springsteen έκανε τη θέση του απολύτως σαφή πριν παίξει έστω μία νότα.
«Η Αμερική που αγαπώ, η Αμερική για την οποία γράφω εδώ και 50 χρόνια, η Αμερική που υπήρξε φάρος ελπίδας και ελευθερίας σε όλο τον κόσμο, βρίσκεται σήμερα στα χέρια μιας διεφθαρμένης, ανίκανης, ρατσιστικής, απερίσκεπτης και προδοτικής κυβέρνησης», φώναξε από τη σκηνή.
Ο Springsteen επανέλαβε την ίδια ομιλία, λέξη προς λέξη, σε 20 συναυλίες μέσα στους επόμενους δύο μήνες και παρουσίασε ένα πρόγραμμα γεμάτο πολιτικά φορτισμένα τραγούδια, ανάμεσά τους τα «Born in the U.S.A.», «Death to My Hometown», «Long Walk Home» και «Youngstown». Στην αρχή και στο τέλος του προγράμματος υπήρχαν δύο διασκευές: το «War» του Edwin Starr και το «Chimes of Freedom» του Bob Dylan.
Όταν η περιοδεία ολοκληρώθηκε στις 30 Μαΐου στο Xfinity Mobile Arena της Φιλαδέλφειας, οι σκηνοθέτες Chris Hilson και Thom Zimny είχαν ήδη καταγράψει με κάμερες τη συναυλία για την ταινία που ο Springsteen αποφάσισε να κυκλοφορήσει τμηματικά στο YouTube.
Τα πρώτα επτά τραγούδια, «War», «Born in the U.S.A.», «Death to My Hometown», «Clampdown», «No Surrender», «Darkness on the Edge of Town» και «Streets of Minneapolis», είναι ήδη διαθέσιμα με τον τίτλο «Bruce Springsteen and the E Street Band: Land of Hope and Dreams American Tour (Philadelphia Freedom Cut)».
Μία ημέρα πριν από την κυκλοφορία τους, ο Springsteen μίλησε για την περιοδεία, την ταινία συναυλίας, την πολιτική συγκυρία, το επόμενο άλμπουμ του, τις μελλοντικές συναυλίες και τις ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όταν ρωτήθηκε από το Rolling Stone πού βρίσκεται, η απάντησή του ήταν απλή: «Είμαι στο Νιου Τζέρσεϊ. Μόλις βγήκα από τη θάλασσα».
Η περιοδεία δεν είχε προγραμματιστεί έναν χρόνο νωρίτερα, όπως συμβαίνει συνήθως με τις μεγάλες rock περιοδείες. Ο Springsteen εξήγησε πως είχε ήδη κάνει κάτι παρόμοιο, αν και με λιγότερο συγκεκριμένη κατεύθυνση, στην Ευρώπη την προηγούμενη άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού.
«Είχαμε κάνει κάτι παρόμοιο, αν και όχι τόσο συγκεκριμένο, στην Ευρώπη την προηγούμενη άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού. Και επειδή το περιεχόμενο του υλικού και το ίδιο το πρόγραμμα ήταν αυτό που ήταν, είπα: “Πρέπει κάποια στιγμή να το κάνω αυτό στην Αμερική”».
Η απόφαση πάρθηκε γρήγορα. «Κλείσαμε 20 συναυλίες και αποφασίσαμε να το φέρουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό συνέβη, ουσιαστικά».
Ο Springsteen δεν είχε συγκεκριμένο στόχο να αλλάξει τις απόψεις του κοινού ούτε να συγκεντρώσει μόνο ανθρώπους που σκέφτονται όπως εκείνος. «Δεν έχω αυστηρούς στόχους. Ουσιαστικά, βρίσκομαι εκεί για να παίξω αυτή τη μουσική και να μεταφέρω το μήνυμά της».
Ο θάνατος της Renée Good και του Alex Pretti έδωσε στην περιοδεία την αφορμή που χρειαζόταν. «Συνέβη η Μινεάπολη, έγραψα το “Streets of Minneapolis” και αυτό έβαλε ουσιαστικά τα πάντα σε κίνηση. Οπότε σκέφτηκα: “Εντάξει, πρέπει να βγούμε εκεί έξω και να παίξουμε αυτό το τραγούδι”».
Από εκεί και πέρα, ο Springsteen έστησε ένα πρόγραμμα που ένωσε τραγούδια από πέντε δεκαετίες σε μία καινούργια πολιτική συγκυρία. «Πήρα τραγούδια που έγραφα τα τελευταία 50 χρόνια και, εξαιτίας της δομής του προγράμματος, τα έφερα στο σήμερα. Αυτή ήταν η ιδέα. Ήταν η κατάσταση του έθνους το 2026».
Λίγο πριν από την έναρξη της περιοδείας, ξέσπασε ο πόλεμος στο Ιράν και ο Springsteen χρειάστηκε να αποφασίσει πώς θα τον εντάξει στη συναυλία. «Αναρωτήθηκα πρώτα πώς θα το αντιμετωπίσω, επειδή ένιωθα ότι έπρεπε να το αντιμετωπίσω. Συνήθως μία χώρα πηγαίνει στον πόλεμο και ο κόσμος τάσσεται με την πλευρά της δικής του χώρας».
Ήθελε όμως να βρει έναν τρόπο που να του φαίνεται ισορροπημένος. Θυμήθηκε τότε πως η E Street Band είχε παίξει μία εκδοχή του «War» το 1985.
Η συγκεκριμένη ιδέα οδήγησε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της συναυλίας. «Είχα αυτή την ομιλία που βλέπετε στην αρχή της ταινίας, όπου απαριθμώ μία σειρά πραγμάτων και μετά λέω “ειρήνη αντί για…” και ξαφνικά ακούγεται το “πόλεμος!”. Μόλις φτάσαμε εκεί, ξέραμε ότι έτσι θα ανοίγει η συναυλία».
Ο Springsteen θεωρεί ακόμη και σήμερα πως ήταν ένα από τα καλύτερα ανοίγματα συναυλίας που έχουν παρουσιάσει ποτέ. Το «War» οδηγούσε αμέσως στο «Born in the U.S.A.», δίνοντας στο τραγούδι ένα διαφορετικό πλαίσιο.
«Πήραμε ξανά το “Born in the U.S.A.” στα χέρια μας και του δώσαμε άλλο πλαίσιο, ώστε να είναι ξεκάθαρο τι εννοούμε. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το θέμα του όταν ερχόταν μετά το “War” και πριν από το “Death to My Hometown”».
Τα τελευταία χρόνια ο Springsteen είχε παίξει το «Born in the U.S.A.» πολλές φορές στην Ευρώπη, αλλά σχεδόν ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παραδέχθηκε πως υπήρχε ένας συγκεκριμένος λόγος.
«Στις Ηνωμένες Πολιτείες το ένιωθα λίγο αμφίβολο και δεν μπορούσα ποτέ πραγματικά να το τραγουδήσω με την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται ένα τέτοιο τραγούδι. Στην Ευρώπη, για κάποιο λόγο, έχουμε ένα τεράστιο κοινό που ενδιαφέρεται πάρα πολύ για την Αμερική και τις αμερικανικές ιδέες».
Όπως εξήγησε, το ευρωπαϊκό κοινό έχει έντονο ενδιαφέρον για τις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι βαθιά δεμένο με το συγκρότημα. «Εκεί πάντα έμοιαζε πιο φυσικό και ένιωθα ότι το καταλάβαιναν περισσότερο».
Αρχικά, το «Born in the U.S.A.» είχε τοποθετηθεί στην αρχή του προγράμματος. «Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς κατέληξε σε εκείνο το σημείο, αλλά αρχικά βρισκόταν στην κορυφή της συναυλίας. Ήταν το τραγούδι με το οποίο ανοίγαμε, γιατί έλεγε: “Εντάξει, αυτή είναι η συναυλία όπου καλυπτόμαστε με τη σημαία. Σκοπός μας είναι να πάρουμε ξανά τη σημαία στα χέρια μας”».
Στη συνέχεια, το «War» ήρθε να ενισχύσει το ίδιο σκεπτικό και τελικά τα δύο τραγούδια λειτούργησαν μαζί με τον τρόπο που ήθελε.
Ακόμη και το «Darkness on the Edge of Town», ένα τραγούδι που ο Springsteen έχει παίξει αμέτρητες φορές μέσα στα χρόνια, απέκτησε διαφορετικό βάρος όταν βρέθηκε ανάμεσα στα «Clampdown» των Clash και «No Surrender».
«Αυτό έπρεπε να συμβεί ουσιαστικά σχεδόν σε κάθε τραγούδι που παίξαμε. Απλώς το φέραμε σε διαφορετική ευθυγράμμιση, του δώσαμε άλλο νόημα και άλλο πλαίσιο για τη συγκεκριμένη στιγμή».
Το ζητούμενο ήταν ακριβώς αυτό: να μεταμορφωθεί το παλιότερο υλικό μέσα από τη σειρά των τραγουδιών. «Αν είχαμε έναν στόχο, αυτός ήταν ο στόχος. Στο τέλος της βραδιάς, άκουγες κατά κάποιον τρόπο την κατάσταση του έθνους».
Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, το «Darkness on the Edge of Town» απέκτησε νέες αποχρώσεις. «Είναι απλώς ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια μου. Είναι αποκαλυπτικό, με έναν τρόπο προσωπικά αποκαλυπτικό. Εκεί ήταν πραγματικά πολύ δυνατό».
Στην πρεμιέρα της περιοδείας στη Μινεάπολη, ο Springsteen έπαιξε για πρώτη φορά το «Streets of Minneapolis» μαζί με το συγκρότημα. Το τραγούδι έφερε στον νου το «Ohio» του Neil Young, ένα τραγούδι που γράφτηκε μετά τη δολοφονία φοιτητών από την Εθνοφρουρά του Οχάιο στο Πανεπιστήμιο Kent State το 1970, με αμφότερα να καταγγέλλουν έναν πρόεδρο ονομαστικά.
«Ήταν ξεκάθαρα παιδί του “Ohio”. Ήταν ένα τραγούδι που έγραψα μόνο για εκείνη τη στιγμή. Δεν ήξερα τι μέλλον μπορεί να είχε. Γράφτηκε μόνο γι’ αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή».
Ο Springsteen θυμήθηκε επίσης τη συμβουλή του Tom Morello, όταν φοβήθηκε μήπως είχε γίνει υπερβολικά διδακτικός με το τραγούδι. «Μου έδωσε εκείνη την κλασική συμβουλή: “Η διακριτικότητα είναι υπέροχη, αλλά μερικές φορές πρέπει να τους χτυπάς στα δόντια”».
Η φράση του Morello ήταν αρκετή για να του αλλάξει τη στάση. «Συνειδητοποίησα: “Εντάξει, αυτή είναι εκείνη η στιγμή”. Και αυτό κάνει το τραγούδι».
Η απόφαση να κυκλοφορήσει η ταινία σε τμήματα συνδέεται με τις ενδιάμεσες εκλογές, όμως αυτό δεν ήταν εξαρχής ο σχεδιασμός. «Δεν είχε σχεδιαστεί ειδικά για να συμπέσει με τις ενδιάμεσες εκλογές, αλλά αν συμβεί, ακόμη καλύτερα».
Ο Thom Zimny ανέλαβε αρχικά να δει τι υπήρχε από το υλικό που είχε καταγραφεί. «Του είπα ουσιαστικά να κάνει τα πρώτα επτά τραγούδια, για να δούμε τι είχαμε. Δεν ήξερα πώς ήταν η συναυλία στην ταινία».
Ο Zimny μοντάρισε, επεξεργάστηκε και ολοκλήρωσε τον ήχο των πρώτων επτά τραγουδιών. Όταν ο Springsteen είδε το αποτέλεσμα, κατάλαβε αμέσως πως δεν ήθελε να περιμένει.
«Μόλις το είδα, είπα: “Αυτό πρέπει να βγει τώρα”. Δεν μπορούσα να περιμένω άλλους τρεις ή τέσσερις μήνες μέχρι να μονταριστεί και να ολοκληρωθεί ολόκληρη η συναυλία».
Η λύση ήταν να κυκλοφορήσει ολόκληρη η συναυλία σε τέσσερα διαδοχικά μέρη. «Θα παίρνετε περίπου επτά τραγούδια σε τέσσερα διαφορετικά μέρη και, στο τέλος, θα έχετε ολόκληρη τη συναυλία».
Ο Springsteen θεωρεί πως αυτή η μορφή λειτουργεί καλύτερα για τη συγκεκριμένη στιγμή. «Νομίζω ότι έχει μεγαλύτερη επιρροή έτσι. Τα πρώτα επτά τραγούδια, στα μάτια μου, έχουν τεράστια δύναμη επειδή διαρκούν μόνο 40 λεπτά».
Δεν χρειάζεται, όπως λέει, περισσότερος χρόνος από αυτόν για να αντιληφθεί κάποιος τι ήθελε να πετύχει. «Είναι 40 λεπτά και οποιοσδήποτε μπορεί να διαθέσει αυτά τα 40 λεπτά για να καταλάβει τι προσπαθούσαμε να κάνουμε. Είναι 40 λεπτά και λένε όλα όσα θέλαμε να πούμε».
Το πρόγραμμα της περιοδείας παρέμεινε σχεδόν ίδιο από βραδιά σε βραδιά. Η εμπειρία του Springsteen στο Broadway δεν άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο το έστησε.
«Όχι. Μόλις βρήκαμε εκείνο το πρόγραμμα, δεν υπήρχε περίπτωση να πετάξω μέσα το “Darlington County” ή κάτι άλλο. Απλώς δεν θα είχε νόημα».
Για τον ίδιο, η σειρά των τραγουδιών είχε τη δική της εσωτερική λογική. «Αυτό το πρόγραμμα ήταν το δικό του μυθιστόρημα, για καλό ή για κακό. Από τη στιγμή που το βρήκαμε, με εξαίρεση το “Clampdown”, που νομίζω ότι προστέθηκε στην πορεία, το κρατήσαμε μέχρι το τέλος».
Καθώς περνούσαν οι συναυλίες, ο Springsteen αισθανόταν πως το πρόγραμμα γινόταν όλο και πιο βαθύ. Η συναυλία στη Φιλαδέλφεια, την οποία επέλεξε για την ταινία, ήταν για εκείνον μία από τις κορυφαίες στιγμές όλης της περιοδείας.
Αρκετοί θαυμαστές περίμεναν πως η E Street Band θα κατέγραφε τη μεγάλη συναυλία στην Ουάσινγκτον. Ο Springsteen εξήγησε γιατί προτιμήθηκε η Φιλαδέλφεια.
«Δεν κινηματογραφήσαμε την Ουάσινγκτον επειδή θέλαμε να καταγράψουμε δύο βραδιές που θα μπορούσαν να μοιάζουν και να μονταριστούν η μία μέσα στην άλλη. Αν θυμάμαι σωστά, καταγράψαμε τη Βοστώνη και τη Φιλαδέλφεια, αλλά τελικά χρησιμοποιούμε μόνο τη Φιλαδέλφεια».
Η συναυλία στην Ουάσινγκτον ήταν μία μοναδική βραδιά σε ανοιχτό χώρο, όμως η μπάντα είχε βρει εξαιρετικό ρυθμό προς το τέλος της περιοδείας. «Είχαμε τόσες πολλές καλές συναυλίες σε αυτή την περιοδεία. Και το συγκρότημα είχε πάρει φωτιά μέχρι το τέλος, όσο πλησιάζαμε στις τελευταίες εμφανίσεις».
Στη Φιλαδέλφεια, όπως θυμάται, το κοινό ήταν εκρηκτικό. «Όταν φτάσαμε στη Φιλαδέλφεια, η Φιλαδέλφεια εξερράγη. Ήταν υπέροχο».
Ο Springsteen γνώριζε εξαρχής ότι μία τέτοια περιοδεία θα του κόστιζε ένα μέρος του κοινού του, ιδιαίτερα ανθρώπους που στηρίζουν τον Donald Trump. Κάποιοι, όπως παραδέχθηκε, μπορεί να αποφάσισαν ότι αυτή ήταν η στιγμή που θα έφευγαν.
«Είμαι μεγάλος πια και κάνω αυτό που θέλω, κάτι που στην πραγματικότητα έκανα σε όλη μου τη ζωή. Πάντα έφτιαχνα τους δίσκους που ήθελα να φτιάξω και μετά έβγαινα εκεί έξω για να βρω το κοινό τους».
Για τον Springsteen, το ίδιο ίσχυσε και τώρα. «Αυτή ήταν η συναυλία που ήθελα να κάνω, η ιστορία που ήθελα να πω. Βγήκα και βρήκα το κοινό της».
Έχει διαβάσει αντιδράσεις ανθρώπων που ενοχλήθηκαν έντονα από το περιεχόμενο των συναυλιών. «Είμαι σίγουρος ότι υπήρχαν άνθρωποι, και έχω διαβάσει πράγματα ανθρώπων που ήταν πολύ έντονοι για το περιεχόμενο της συναυλίας. Έτσι είναι τα πράγματα. Και αυτή τη στιγμή είμαι εντάξει με αυτό».
Πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, ο Springsteen θα εμφανιστεί στην Ουάσινγκτον στη συναυλία του Tom Morello τον επόμενο μήνα. Θα είναι η μοναδική του εμφάνιση μέχρι τότε.
«Ο Tom το διοργάνωσε και μου ζήτησε να πάω, ύστερα από όλα όσα έκανε για μένα σε αυτή την περιοδεία, όπου ήταν πραγματικά σημαντικό μέρος της μπάντας. Του είπα: “Ναι, φίλε, θα είμαι εκεί”».
Οι δυο τους θα παίξουν μερικά τραγούδια μαζί, ενώ ο Springsteen δεν γνωρίζει ακόμη τι άλλο μπορεί να προκύψει από εκείνη τη βραδιά.
Παράλληλα, έχει δύο άλμπουμ στα σκαριά. Πέρυσι είχε πει ότι είχε ολοκληρώσει πλήρως ένα προσωπικό άλμπουμ, όμως πλέον εργάζεται και πάνω σε ένα δεύτερο, το οποίο αισθάνεται πως πρέπει να κυκλοφορήσει πρώτο λόγω του περιεχομένου του.
«Αυτή τη στιγμή δουλεύω πάνω σε δύο δίσκους. Έναν τον έχω ολοκληρώσει και είναι έτοιμος. Δουλεύω πάνω στον άλλον και, επειδή το υλικό του είναι τέτοιο, ένιωσα ότι πρέπει να κυκλοφορήσει πρώτος».
Σκοπεύει, λοιπόν, να ολοκληρώσει πρώτα τον δεύτερο δίσκο. «Θέλω να τελειώσω αυτόν και θα ήθελα να κυκλοφορήσει πρώτος. Και μετά υπάρχει ο άλλος δίσκος που έφτιαξα, ο οποίος δεν συνδέεται με τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και μπορεί να κυκλοφορήσει οποτεδήποτε και να λειτουργήσει».
Όταν ρωτήθηκε αν πρόκειται για προσωπικό άλμπουμ ή δίσκο των E Street Band, ο Springsteen απάντησε γελώντας: «Είναι έκπληξη».
Δεν έχει αποφασίσει ακόμη πότε θα αποκαλύψει την απάντηση. «Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή. Ελπίζω νωρίτερα παρά αργότερα, φυσικά».
Όσο για τις περιοδείες, ο Springsteen δεν δείχνει να έχει χάσει τη διάθεση να βγαίνει στη σκηνή. «Κάναμε αρκετές συναυλίες και πέρυσι την άνοιξη περιοδεύσαμε. Περιοδεύσαμε και αυτή την άνοιξη. Αυτές τις μέρες αυτό μου αρέσει να κάνω».
Ο ίδιος θα ήθελε να συνεχίσει με μικρότερες σειρές εμφανίσεων. «Θα ήθελα να βγω έξω και να κάνω 20 ή 30 συναυλίες. Δεν φαντάζομαι ότι θα ξαναγίνει περιοδεία 140 συναυλιών με την E Street Band».
Ο λόγος είναι απλός: «Ο χρόνος είναι πολύ λίγος πια. Αλλά μπορώ να φανταστώ μία καλή σειρά από μικρότερες περιοδείες, όπου θα επισκεπτόμαστε διαφορετικά μέρη σε διαφορετικές χρονικές στιγμές».
Η E Street Band, πάντως, βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση. «Το συγκρότημα παίζει τόσο καλά. Κατά τη γνώμη μου, αν είδατε αυτή τη συναυλία, είδατε μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχουμε κάνει ποτέ».
Ο Springsteen νιώθει ότι υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μπροστά του. «Το συγκρότημα παίζει τόσο καλά που είμαστε ευτυχισμένοι εκεί και αυτό θα συνεχιστεί».
Ένα μέρος του κοινού του εξακολουθεί να νοσταλγεί τις παλιότερες, πιο απρόβλεπτες συναυλίες, όταν ο Springsteen έπαιρνε πινακίδες από το κοινό και άλλαζε δραστικά το πρόγραμμα από βραδιά σε βραδιά. Δεν αποκλείει να επιστρέψει κάποια στιγμή σε μία τέτοια μορφή, αλλά δεν θέλει να υποσχεθεί κάτι που δεν γνωρίζει.
«Δεν ξέρω. Δεν θέλω να δώσω υποσχέσεις. Απλώς δεν ξέρω ακόμη τι θα κάνω μετά ή τι θα με οδηγήσει προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση».
Όπως λέει, μία τέτοια συναυλία μπορεί να προκύψει στο μέλλον, αλλά μπορεί να προκύψει και κάτι εντελώς διαφορετικό. «Τέτοιες συναυλίες μπορεί να εμφανιστούν ή μπορεί να σκεφτώ κάτι εντελώς διαφορετικό ή κάπως διαφορετικό, οπότε πραγματικά δεν μπορώ να πω».
Η συζήτηση επέστρεψε τελικά στην πολιτική και στις εσωτερικές διαμάχες στο Δημοκρατικό Κόμμα. Υπάρχει, όπως επισημάνθηκε, αυξανόμενη σύγκρουση ανάμεσα στην αριστερή τάση των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA) και την πιο παραδοσιακή πτέρυγα του κόμματος, κάτι που θα μπορούσε να δυσκολέψει την προσπάθεια απέναντι στον J.D. Vance ή όποιον υποψήφιο επιλέξουν οι Ρεπουμπλικάνοι για το 2028.
«Φυσικά και αυτό είναι ανησυχία. Υπάρχουν υποψήφιοι εκεί έξω που μου αρέσουν. Δεν έχω και πολλά να πω πάνω σε αυτό αυτή τη στιγμή».
Ο Springsteen θέλει, πάντως, οι Δημοκρατικοί να ανακτήσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου. «Φυσικά θέλουν να πάρουν πίσω τη Βουλή και, αν το ήθελε ο Θεός, τη Γερουσία, και να κάνουν τα δύο τελευταία χρόνια της θητείας του Trump τα πιο δυστυχισμένα χρόνια της ζωής του, αν αυτό είναι δυνατό. Αυτό θα ήθελα να δω να συμβαίνει».
Όταν ρωτήθηκε για το χαμηλό ποσοστό αποδοχής του Trump και το ενδεχόμενο η χώρα να απομακρυνθεί από αυτή την πολιτική περίοδο μέχρι το 2028, ο Springsteen δεν έκρυψε την αισιοδοξία του. «Νιώθω αισιόδοξος. Το ποσοστό αποδοχής του Trump βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλό επίπεδο. Νομίζω ότι η χώρα επιτέλους έχει κουραστεί από όλη αυτή την κατάσταση».
Και όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει πως η Αμερική μπορεί τελικά να γυρίσει σελίδα το 2028 και μετά, η απάντησή του ήταν λιτή. «Πάντα έχω ελπίδα».
Η νέα ταινία του Springsteen γεννήθηκε από μία περίοδο όπου η πολιτική, η μουσική και η ανάγκη για άμεση αντίδραση βρέθηκαν στο ίδιο σημείο, με τον ίδιο να επιλέγει να κυκλοφορήσει τη συναυλία σε μικρά μέρη αντί να περιμένει μέχρι να ολοκληρωθεί ολόκληρη. Πίσω από τα τραγούδια και την πολιτική του στάση, παραμένει η ίδια επιθυμία που τον συνοδεύει εδώ και δεκαετίες: να συνεχίσει να τραγουδά, να λέει αυτά που πιστεύει και να αφήνει το κοινό να αποφασίζει αν θέλει να τον ακολουθήσει.
