Ο Andrew Ridgeley εξηγεί ότι ένιωσε τεράστια ανακούφιση όταν οι Wham! ολοκλήρωσαν την πορεία τους, καθώς η διάλυση του συγκροτήματος έβαλε τέλος στη συνεχή παρακολούθηση της προσωπικής του ζωής από τον βρετανικό Τύπο. Με αφορμή το ντοκιμαντέρ «Wham! 10 Days in China», επιστρέφει στην ιστορική περιοδεία του 1985, μιλά για τη διαφορετική στάση του George Michael απέναντι στα μέσα ενημέρωσης και θυμάται όσα του λείπουν από τον καλύτερό του φίλο.
Ο Andrew Ridgeley υποδέχθηκε το τέλος των Wham! ως μία έξοδο από την ασφυκτική καθημερινότητα της διασημότητας. Η επιτυχία του συγκροτήματος είχε φέρει τον ίδιο και τον George Michael στο επίκεντρο του διεθνούς Τύπου, όμως ο Ridgeley δεν ήθελε η προσωπική του ζωή να αποτελεί μόνιμο δημόσιο θέαμα.
Σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Sunday Times Culture», ο 63χρονος καλλιτέχνης παραδέχθηκε ότι η σχέση του με τον Τύπο είχε γίνει εχθρική αρκετό καιρό πριν από τη διάλυση των Wham! το 1986. Αναγνώρισε επίσης ότι ορισμένες επιλογές του έδιναν εύκολο υλικό στις εφημερίδες και στους φωτογράφους.
«Για ένα διάστημα είχα μία πολύ συγκρουσιακή σχέση με τον Τύπο. Είχα κάνει πράγματα που δεν ήταν συνετά και με είχαν φωτογραφίσει την ώρα που τα έκανα. Τίποτα που θα με έφερνε στα χέρια της αστυνομίας, όμως υπήρχε μία υπερβολή σε επίπεδο που δεν ήταν φρόνιμο», αποκάλυψε.
«Λίγο σεξ, λίγο rock’n’roll, όμως τότε καθόλου ναρκωτικά. Πάντα πίστευα ότι η προσωπική μου ζωή ήταν δική μου υπόθεση. Η διασημότητα ήταν εξαιρετικά ανεπιθύμητη», συνέχισε.
Η στάση του Ridgeley είχε άμεση σχέση με όσα ζητούσε ο ίδιος από τη μουσική. Η συμμετοχή του σε ένα συγκρότημα μαζί με τον παιδικό του φίλο αποτελούσε τον βασικό του στόχο. Η δημόσια αναγνώριση που ακολούθησε ξεπέρασε κατά πολύ αυτή την αρχική φιλοδοξία.
Όταν ρωτήθηκε αν το τέλος των Wham! τον ανακούφισε από αυτή την πλευρά της επιτυχίας, η απάντησή του ήταν απόλυτη.
«Πάρα πολύ. Χάρηκα που απομακρύνθηκα από όλο αυτό», είπε.
«Ένιωσα τεράστια ανακούφιση όταν έπαψε να αποτελεί καθημερινό φαινόμενο. Βέβαια, ούτε εγώ είχα βοηθήσει τον εαυτό μου», πρόσθεσε.
Οι Wham! είχαν σχηματιστεί το 1981 από δύο φίλους που γνωρίζονταν από τα σχολικά τους χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια πέρασαν από τη βρετανική νεανική pop στα μεγαλύτερα στάδια και απέκτησαν παγκόσμιο κοινό με τραγούδια όπως τα «Wake Me Up Before You Go-Go», «Last Christmas» και «I’m Your Man».
Η κοινή τους πορεία ολοκληρώθηκε με τη συναυλία «The Final» στο στάδιο Wembley, μπροστά σε 72.000 θεατές. Το τέλος είχε κοινή συναίνεση και άνοιξε τον δρόμο για τη σόλο καριέρα του George Michael, η οποία άρχισε ουσιαστικά με το άλμπουμ «Faith».
Οι δύο φίλοι αντιμετώπιζαν διαφορετικά τη σχέση τους με τα μέσα ενημέρωσης. Ο George Michael καταλάβαινε ότι ο Τύπος θα παρέμενε αναγκαίο κομμάτι της καριέρας του, ακόμη κι αν ο ίδιος δεν ήθελε να ανοίξει την προσωπική του ζωή στο κοινό.
Οι φιλοδοξίες του απαιτούσαν μεγαλύτερη προσοχή στις δημόσιες κινήσεις του. Παράλληλα, κρατούσε κρυφό τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, τον οποίο συζήτησε δημόσια το 1998.
«Ο George καταλάβαινε ότι χρειαζόταν τον Τύπο και γνώριζε ότι θα αποτελούσε μέρος της καριέρας του, παρόλο που από τη φύση του δεν ήθελε να αφήσει τον κόσμο να μπει στην προσωπική του ζωή», είπε ο Ridgeley.
«Ήξερε ότι θα ήταν άσοφο να έχει την ίδια σχέση με τον Τύπο που είχα εγώ. Εμένα, όμως, δεν με ένοιαζε καθόλου. Η φήμη δεν ήταν σημαντική για μένα», πρόσθεσε.
Η αναφορά του Ridgeley στον George Michael δεν περιορίστηκε στη διαχείριση της δημοσιότητας. Το βασικό θέμα της συνέντευξης ήταν το «Wham! 10 Days in China», το νέο ντοκιμαντέρ που επιστρέφει στο δεκαήμερο ταξίδι του συγκροτήματος στην Κίνα το 1985.
Οι Wham! έγιναν τότε το πρώτο δυτικό pop συγκρότημα που έδωσε συναυλίες στην κομμουνιστική Κίνα. Εμφανίστηκαν στο Πεκίνο και στην Καντόνα, ενώ η περιοδεία περιλάμβανε επίσημα δείπνα, διπλωματικές συναντήσεις και συνεχή παρουσία ξένων και κινεζικών μέσων ενημέρωσης.
Το ταξίδι είχε σχεδιάσει ο μάνατζερ Simon Napier-Bell, ο οποίος εργάστηκε επί 18 μήνες για να ξεπεράσει τα γραφειοκρατικά και πολιτικά εμπόδια. Η κίνηση είχε σαφή επικοινωνιακό στόχο: να ενισχύσει τη διεθνή εικόνα των Wham! και να τους δώσει ένα γεγονός που θα συγκέντρωνε παγκόσμια κάλυψη.
Το νέο ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία Mike Christie, αξιοποιεί αποκατεστημένο αρχειακό υλικό από εκείνη την περίοδο και νέες συνεντεύξεις. Η ταινία εξετάζει τις συναυλίες, τις πολιτισμικές διαφορές, την επικοινωνιακή στρατηγική της περιοδείας και την επιρροή που άσκησε η επίσκεψη σε ανθρώπους που παρακολούθησαν το συγκρότημα στην Κίνα.
Για τον Ridgeley, όμως, οι πιο δυνατές σκηνές βρίσκονται στις μικρές στιγμές που καταγράφουν τη σχέση του με τον George Michael. Ξεχωρίζει ένα επίσημο δείπνο προς τιμήν του συγκροτήματος, όπου οι δύο φίλοι διαφώνησαν γύρω από τις ομιλίες που είχαν ετοιμάσει.
Ο George Michael μίλησε με προσοχή και αυτοσυγκράτηση. Ο Ridgeley κρίνει σήμερα τη δική του ομιλία ως πομπώδη και θυμάται τον φίλο του να γελά πίσω από την πλάτη του.
«Εκείνος έδωσε μία πολύ καλή και μετρημένη ομιλία, ενώ η δική μου ήταν πομπώδης. Θυμάμαι ότι στεκόταν πίσω μου και γελούσε, επειδή δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο γελοίο έκανα τον εαυτό μου να φαίνεται. Αυτά είναι τα πράγματα που λείπουν…», ανέφερε..
Η ανάμνηση αυτή συνοψίζει για τον Ridgeley όσα χάθηκαν με τον θάνατο του George Michael το 2016. Οι δυο τους είχαν μεγαλώσει μαζί και πέρασαν σχεδόν μία δεκαετία ως στενοί φίλοι, συνεργάτες και μέλη ενός από τα πιο επιτυχημένα βρετανικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980.
«Όποιος είχε έναν καλύτερο φίλο, με τον οποίο μεγάλωσε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος μιας δεκαετίας…», είπε, και σταμάτησε πριν ολοκληρώσει τη σκέψη του.
«Υπήρχε μόνο ένα πράγμα που ήθελα πραγματικά να κάνω. Ήθελα να είμαι σε ένα συγκρότημα μαζί του. Όλα τα υπόλοιπα δεν είχαν σημασία», κατέληξε.
Η φράση αυτή εξηγεί και την ανακούφιση που ένιωσε μετά τη διάλυση των Wham!. Ο Ridgeley είχε ήδη ζήσει αυτό που επιθυμούσε: είχε φτιάξει ένα συγκρότημα με τον καλύτερό του φίλο, είχε ταξιδέψει μαζί του και είχε βρεθεί στις μεγαλύτερες σκηνές. Η διασημότητα, η παρακολούθηση και η συνεχής απαίτηση για δημόσια παρουσία αποτελούσαν το κόστος μιας εμπειρίας που ο ίδιος είχε ορίσει με πολύ πιο προσωπικούς όρους.
Το «Wham! 10 Days in China» επιστρέφει σε μία στιγμή μεγάλης ιστορικής σημασίας για τη βρετανική pop, όμως για τον Ridgeley λειτουργεί κυρίως ως αρχείο μιας φιλίας. Πίσω από τα στάδια, τα πρωτοσέλιδα και τις επίσημες δεξιώσεις παραμένει η εικόνα δύο φίλων που γελούσαν ο ένας με τον άλλον και βρέθηκαν μαζί σε μία πορεία πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που είχαν φανταστεί στο σχολείο.
