Το νέο ντοκιμαντέρ της Becky G βουτά στα άδυτα της οικογενειακής ιστορίας της, αποκαλύπτοντας τον αγώνα με τον εθισμό, τις κρίσεις πανικού και την περήφανη μεξικανική κληρονομιά της.
Η Becky G ήταν φανερά συγκινημένη καθώς παρουσίαζε για πρώτη φορά το βαθιά προσωπικό και δυναμικό ντοκιμαντέρ της, «Rebbeca», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca της Νέας Υόρκης.
Η ταινία, που εξερευνά θέματα όπως η συγχώρεση, η οικογένεια και η πολιτισμική περηφάνια, χρησιμοποιεί ως σκηνικό την περιοδεία της «Mi Casa, Tu Casa» και βουτά στην ιστορία της καταγωγής της τραγουδίστριας, περιλαμβάνοντας συνεντεύξεις με τους γονείς της και ακυκλοφόρητο υλικό από την παιδική της ηλικία.
«Η Rebbeca συμβολίζει την ανθεκτικότητα, αυτού του είδους που εμφανίζεται σιωπηλά στις οικογένειές μας, στον πολιτισμό μας, στην εξέλιξή μας», λέει η Becky στο Rolling Stone.
«Αυτή η ταινία μού έδωσε τον χώρο να εμφανιστώ όχι μόνο ως Becky G, αλλά ως Rebbeca. Αφορά την ταυτότητα, την επούλωση, τη συγχώρεση και την απόδοση τιμής στους ανθρώπους και τους τόπους που με διαμόρφωσαν», συνεχίζει.
Η ταινία παρακολουθεί την πορεία της τραγουδίστριας προς την επιτυχία από τα νεανικά της χρόνια, τον αγώνα της να ξεχωρίσει ως ράπερ χάρη σε μία διασκευή του «Otis» των Jay Z και Kanye West το 2011.
Έκτοτε, γνώρισε την επιτυχία ως pop star με το «Shower» και διατήρησε την καριέρα της σε άνθηση, αγκαλιάζοντας βαθιά τη μεξικανική μουσική τα τελευταία χρόνια.
Στο ντοκιμαντέρ, η Becky μιλά ανοιχτά για τη διαχείριση της δημόσιας κριτικής και τη συγχώρεση στο πλαίσιο της σχέσης της με τον Sebastian Lletget. Η ταινία αγγίζει επίσης τον αντίκτυπο που είχε η μετανάστευση στην οικογένειά της.
Μετά την προβολή της ταινίας, συνομίλησε με τις σκηνοθέτιδες του ντοκιμαντέρ, Jennifer Tiexiera και Gabriela Cavanagh, για το πώς οι επιδρομές της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) των ΗΠΑ που επηρεάζουν το Λος Άντζελες, την πατρίδα της, την έχουν αγγίξει.
«Η ιστορία μετανάστευσης του παππού μου αποτελεί μεγάλο μέρος αυτού, και το να τη μοιράζομαι τώρα, σε μία εποχή που τόσοι πολλοί στην κοινότητά μας στοχοποιούνται, μοιάζει ακόμη πιο επείγον», αναφέρει.
«Δεν πρόκειται για το ότι τα έχω λύσει όλα. Πρόκειται για το να κάνουμε χώρο για αυτό που υπήρξαμε, για αυτό που είμαστε και για αυτό που ακόμα γινόμαστε», σημειώνει.
Οι Cavanagh και Tiexiera δηλώνουν στο Rolling Stone ότι «δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν» ότι θα έκαναν πρεμιέρα της ταινίας ενώ «η ίδια η ύπαρξή μας δέχεται επίθεση», αλλά αυτό έκανε την ταινία ακόμα πιο ισχυρή.
«Αυτό είναι που στοχεύει αυτή η κυβέρνηση», λένε σε κοινή τους δήλωση. «Αυτή η ταινία είναι μία ερωτική επιστολή προς την κοινότητά μας — μία οπτική αναπαράσταση του τι διακυβεύεται αυτή τη στιγμή, και ένα πορτρέτο εκείνων που πλήττονται περισσότερο από αυτές τις φρικαλεότητες».
Ένα μεγάλο μέρος της ταινίας φωτίζει τη δημιουργική διαδικασία της Becky G κατά την παραγωγή του música mexicana άλμπουμ της, «Esquinas». Αποτυπώνει πόσο σημαντικό ήταν για εκείνη να γιορτάσει τις ρίζες της ως Μεξικανοαμερικανίδα, ή ως «200 τοις εκατό», όπως το έχει περιγράψει η ίδια.
«Είναι σαν να μπορώ να κλείσω τα μάτια μου και να δω τον μικρό μου εαυτό», λέει στο ντοκιμαντέρ, καθώς πλάνα τη δείχνουν να ακούει μεξικανική μουσική δίπλα στον παππού της, ο οποίος μετανάστευσε από το Μεξικό στη Νότια Καλιφόρνια για να δώσει στην οικογένειά του ένα καλύτερο μέλλον. «Όταν τον έχασα, αυτό ήταν το έναυσμα για αυτό το project.»
Η Becky G βουτά βαθιά στην κριτική που δέχτηκε στην αρχή της καριέρας της επειδή δεν μιλούσε άπταιστα ισπανικά, αλλά παρ’ όλα αυτά αποφάσισε να διασκευάσει τραγούδια της Selena και να εκπροσωπήσει τη μεξικανοαμερικανική ταυτότητά της.
Με το «Esquinas», «αντιμετώπισα τον μεγαλύτερό μου φόβο, αυτόν της κριτικής… του να με θεωρήσουν “pocha”», δηλώνει, χρησιμοποιώντας έναν όρο που περιγράφει υποτιμητικά τους Μεξικανοαμερικανούς που δεν θεωρούνται «αρκετά Μεξικανοί».
Το «Rebbeca» αποκαλύπτει στιγμές από τις πρώτες εμφανίσεις της Becky G, συμπεριλαμβανομένου ενός talent show στο CityWalk όπου τραγούδησε ένα κομμάτι των Cheetah Girls.
«Γεννήθηκα γι’ αυτό», σχολιάζει, αναπολώντας εκείνη τη στιγμή. Η μητέρα της, Alex, θυμάται την αποφασιστικότητα της κόρης της από παιδί. Ήταν τόσο αφοσιωμένη στο όνειρό της που συνέταξε ένα συμβόλαιο για να το υπογράψουν οι γονείς της, με το οποίο υπόσχονταν να την αφήνουν να πηγαίνει σε οντισιόν και να τραγουδά, αρκεί να έκανε τις δουλειές του σπιτιού.
Μια κεντρική γραμμή στο «Rebbeca» είναι η συνειδητή εστίαση της Becky G στη διατήρηση της ψυχικής υγείας της, καθώς η κάμερα την καταγράφει να κάνει ασκήσεις αναπνοής στα παρασκήνια και στο λεωφορείο της περιοδείας της.
Ωστόσο, το ντοκιμαντέρ εξερευνά επίσης πόσο βαθιά την επηρέασαν οι κρίσεις πανικού στα πρώτα χρόνια της ζωής της. «Δεν μπορούσα να περάσω ούτε μία μέρα χωρίς να πάθω μία», εξομολογείται, καθώς προβάλλονται πλάνα της να παλεύει να αναπνεύσει.
Η ταινία εναλλάσσεται μεταξύ σκηνών της Becky G ως παιδί που παλεύει με την ψυχική υγεία της και του πώς καταφέρνει να βρίσκει το κέντρο της σήμερα.
Η πιο δυνατή ιστορία στην ταινία είναι η αναμέτρηση της Becky G και ολόκληρης της οικογένειάς της με τις συνέπειες του εθισμού του πατέρα της, ο οποίος επιδεινώθηκε πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας με την πάροδο των ετών.
Η Becky G και η μητέρα της θυμούνται πόσο δύσκολα ήταν, με δάκρυα να κυλούν στα μάτια τους. Η τραγουδίστρια το περιγράφει ως την «πρώτη της ερωτική απογοήτευση».
Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει ειλικρινείς συνεντεύξεις με τον πατέρα της, Francisco Gomez. Η οικογένεια μιλά επίσης ανοιχτά για την απιστία του — και πώς αυτή επηρέασε την Becky και τη μητέρα της, της οποίας ο δικός της εθισμός, όπως λέει, ήταν «το να είναι μαζί του».
Σε μία από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της ταινίας, η Becky G ρωτά τον πατέρα της: «Άφησες αυτά τα παπούτσια άδεια, και τώρα πρέπει εγώ να γίνω ο άντρας του σπιτιού;»
Το «Rebbeca» δεν είναι απλώς το πορτρέτο μιας διάσημης καλλιτέχνιδας. Είναι μία γενναία κατάθεση ψυχής, μία μαρτυρία για τη δύναμη που κρύβεται στην ευαλωτότητα. Είναι μία ιστορία για το πώς οι πληγές της οικογένειας και οι προκλήσεις της ταυτότητας μπορούν να μετατραπούν σε πηγή δύναμης, κατανόησης και, τελικά, συγχώρεσης.
Μέσα από την ιστορία της, η Becky G δεν μιλά μόνο για τον εαυτό της, αλλά για μία ολόκληρη κοινότητα που παλεύει να ακουστεί, να θεραπευτεί και να ορίσει το δικό της μέλλον.
