Ο Clive Davis, ο εμβληματικός ιδρυτής των δισκογραφικών Arista και J Records και ο άνθρωπος που ανακάλυψε τη Whitney Houston και καθοδήγησε την καριέρα του Bruce Springsteen, πέθανε σε ηλικία 94 ετών στη Νέα Υόρκη. Με μία πορεία επτά δεκαετιών, υπήρξε ένας από τους πιο επιδραστικούς παραγωγούς στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής, αφήνοντας πίσω του μία ανεκτίμητη παρακαταθήκη επιτυχιών.
Ο Clive Davis, ο θρυλικός μεγιστάνας της μουσικής βιομηχανίας που ανακάλυψε, στήριξε και απογείωσε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας σκηνής, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη. Ο θάνατός του, ο οποίος οφείλεται σε παθολογικά αίτια σχετιζόμενα με την ηλικία του, επιβεβαιώθηκε από την επί χρόνια εκπρόσωπό του, Aliza Rabinoff, βυθίζοντας στο πένθος την παγκόσμια καλλιτεχνική κοινότητα. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τη δισκογραφία, καθώς ο Davis υπήρξε ο τελευταίος εκπρόσωπος των παραδοσιακών στελεχών που μπορούσαν να διακρίνουν το ακατέργαστο ταλέντο και να το μετατρέψουν σε παγκόσμιο φαινόμενο.
Γεννημένος στο Μπρούκλιν το 1932, ο Davis μεγάλωσε σε μία μεσοαστική εβραϊκή οικογένεια, αλλά η ζωή του σημαδεύτηκε από την τραγωδία όταν έχασε και τους δύο γονείς του μέσα σε διάστημα έντεκα μηνών, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Χωρίς οικονομική στήριξη, κατάφερε να σπουδάσει με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στη συνέχεια στη Νομική Σχολή του Harvard, αναπτύσσοντας μία ακλόνητη εργασιακή ηθική. «Είχα σκληραγωγηθεί από τον θάνατο των γονιών μου όταν ήμουν 17 και 18 ετών, πηγαίνοντας στο σχολείο ως ορφανός και έπρεπε να κερδίσω τα πάντα μόνος μου», θυμήθηκε ο Davis. «Αν δεν κρατούσα τουλάχιστον έναν καλό βαθμό, θα έχανα αυτές τις υποτροφίες. Πάντα νοιαζόμουν για την απόδοση», πρόσθεσε ο ίδιος.
Αφού εργάστηκε ως δικηγόρος στη Νέα Υόρκη, ο Davis προσελήφθη από το νομικό τμήμα της CBS, όπου η ικανότητά του να κατανοεί όχι μόνο τα συμβόλαια αλλά και τη λιανική πώληση της μουσικής εντυπωσίασε τους ανωτέρους του. Σε ηλικία μόλις 35 ετών, το 1967, διορίστηκε πρόεδρος της CBS Records, μία εξέλιξη που ο ίδιος χαρακτήρισε αργότερα ως καθαρή τύχη.
Η καριέρα του άλλαξε ριζικά όταν επισκέφθηκε το Φεστιβάλ Monterey Pop το 1967, όπου ήρθε σε επαφή με τη γέννηση της rock επανάστασης και τη συγκλονιστική παρουσία της Janis Joplin. «Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήταν μία πολιτιστική επανάσταση, μία κοινωνική επανάσταση και σαφώς μία μουσική επανάσταση», δήλωσε ο Davis. «Ήξερα ότι βρισκόμουν εν μέσω κάτι μοναδικού και βαθιά ουσιαστικού. Η Joplin ήταν μαγευτική, σαν λευκός ανεμοστρόβιλος», συμπλήρωσε, υπογράφοντας την αμέσως στη δισκογραφική του εταιρεία.
Μετά το Monterey, ο Davis μετέτρεψε την Columbia σε μία από τις πιο επιτυχημένες rock εταιρείες στον κόσμο, υπογράφοντας καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen, ο Carlos Santana, ο Billy Joel και οι Pink Floyd. Η ικανότητά του να ισορροπεί ανάμεσα στην καλλιτεχνική ελευθερία και την εμπορική επιτυχία τον κατέστησε μοναδικό στο είδος του. Ο Jon Landau, μάνατζερ του Springsteen, είχε δηλώσει για εκείνον: «Είναι ο απόλυτος παίκτης μακράς πνοής. Ήταν επικεφαλής δισκογραφικής εταιρείας τη δεκαετία του 1960. Ήταν στην κορυφή τότε, και τώρα, 40 χρόνια μετά, παραμένει στην κορυφή — αυτό είναι αξιοσημείωτο. Δεν νομίζω ότι θα ξαναδείτε να συμβαίνει κάτι τέτοιο», πρόσθεσε ο ίδιος.
Η πορεία του στην Columbia διακόπηκε απότομα το 1973, όταν κατηγορήθηκε άδικα για οικονομικές ατασθαλίες, μία υπόθεση από την οποία απαλλάχθηκε πλήρως αργότερα. «Η ιδέα ότι υπήρξε αδικοπραγία είναι άδικη. Ποτέ δεν χρέωσα το μπαρ μίτσβα του γιου μου στην εταιρεία — ήταν ψέμα, ο άνθρωπος εκείνος πήγε στη φυλακή και εγώ απαλλάχθηκα», εξήγησε ο ίδιος. Το 1974 ανέλαβε την προεδρία της Arista Records, την οποία μετέτρεψε γρήγορα σε έναν κολοσσό της pop σκηνής, συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως οι Grateful Dead, η Patti Smith και η Aretha Franklin.
Η πιο στενή και εμβληματική συνεργασία της ζωής του ήταν αναμφίβολα με τη Whitney Houston, την οποία ανακάλυψε το 1983 σε ένα μικρό κλαμπ. «Είχει μία φωνή, μία αθωότητα, μία δύναμη και μία ομορφιά που ήταν συγκλονιστική», θυμήθηκε ο Davis για την πρώτη τους συνάντηση. Υπό την καθοδήγησή του, η Houston έγινε μία από τις πιο επιτυχημένες τραγουδίστριες όλων των εποχών, με τον θάνατό της το 2012 να τον σημαδεύει βαθιά. «Δεν υπήρχε καμία αντίληψη από την πλευρά της ή από τη δική μου ότι φλέρταρε με τον θάνατο. Για οποιονδήποτε του οποίου η ζωή κόβεται πρόωρα από τη θανατηφόρα επίδραση των ναρκωτικών, αισθάνεσαι την τραγωδία», είχε δηλώσει ο ίδιος.
Αφού αποχώρησε από την Arista το 2000, ίδρυσε την J Records, συνεχίζοντας να σημειώνει επιτυχίες με καλλιτέχνες όπως η Alicia Keys και αναζωογονώντας την καριέρα του Rod Stewart. Ο Stewart είχε σχολιάσει με χιούμορ τον συγκεντρωτικό τρόπο εργασίας του παραγωγού του: «Ο Clive ανακατευόταν σε βαθμό που γινόταν υπερβολικός. Έπαιρνε αυτά τα τραγούδια, άλλαζε τους τόνους και δεν τον ένοιαζε καν αν μπορούσα να τραγουδήσω σε εκείνο τον τόνο ή όχι», ανέφερε. Ο Davis συνεργάστηκε επίσης με το «American Idol», αναλαμβάνοντας την παραγωγή των άλμπουμ των νικητών του σόου, όπως η Carrie Underwood και η Kelly Clarkson.
Σε ηλικία 80 ετών, το 2013, ο Davis κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του «The Soundtrack of My Life», στην οποία αποκάλυψε δημόσια ότι είναι αμφιφυλόφιλος. «Δεν χρειάζεται να είσαι μόνο το ένα πράγμα ή το άλλο. Άνοιξα τον εαυτό μου στην πιθανότητα να έχω μία σχέση με έναν άνδρα, εκτός από τις δύο που είχα με γυναίκες», εξήγησε ο ίδιος, δείχνοντας την ίδια ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε και στην επαγγελματική του ζωή.
Ο Davis απολάμβανε τον απόλυτο σεβασμό των καλλιτεχνών, οι οποίοι έβλεπαν σε εκείνον έναν άνθρωπο που αγαπούσε πραγματικά τη μουσική. «Αν έπρεπε να σχεδιάσω μία εικόνα του Clive, θα ήταν σαν ένα μικρό παιδί με μεγάλη καρδιά και μεγάλα αυτιά», είχε δηλώσει ο Carlos Santana. Η Alicia Keys είχε επίσης επισημάνει την ευαισθησία του: «Ήταν το πρώτο στέλεχος δισκογραφικής εταιρείας που με ρώτησε ποτέ τι ήθελα εγώ για τον εαυτό μου», ανέφερε.
Μέχρι το τέλος της ζωής του, η μουσική παρέμενε το επίκεντρο της καθημερινότητάς του, καθώς συνέχιζε να διοργανώνει το περίφημο ετήσιο πάρτι του πριν από τα Βραβεία Grammy. «Είναι δύσκολο να διαχωρίσω τη ζωή που έζησα από την καριέρα μου και τη σύγχρονη μουσική», είχε δηλώσει ο ίδιος. «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που για πάνω από πέντε δεκαετίες, και σε ένα πολύ σκληρό επιχειρηματικό περιβάλλον, η μουσική μού προσέφερε μία ζωή γεμάτη απροσδόκητη ευχαρίστηση και ικανοποίηση», συμπλήρωσε.
Η απώλεια του Clive Davis κλείνει το κεφάλαιο των μεγάλων οραματιστών της δισκογραφίας, των ανθρώπων που διαμόρφωσαν τον ήχο του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Σε μία εποχή όπου οι αλγόριθμοι και τα δεδομένα των υπηρεσιών streaming καθοδηγούν τις επιλογές των εταιρειών, η δική του ικανότητα να βασίζεται στο ένστικτο και στο αυτί του φαντάζει πλέον μεθυστικά ρομαντική. Ο Davis δεν ήταν απλώς ένας επιχειρηματίας, αλλά ένας άνθρωπος που πίστευε στη μαγεία του ταλέντου και στην ανάγκη να το προστατεύσει. Η κληρονομιά του θα συνεχίσει να ακούγεται μέσα από τις φωνές της Whitney Houston, του Bruce Springsteen και της Aretha Franklin, θυμίζοντάς μας ότι η σπουδαία μουσική χρειάζεται πάντα έναν σπουδαίο άνθρωπο πίσω από τις κουρτίνες.
