Το ιρλανδικό hip-hop συγκρότημα Kneecap αποχαιρέτησε με τον δικό του, εξαιρετικά προκλητικό τρόπο τον Keir Starmer μετά την ανακοίνωση της παραίτησής του από την πρωθυπουργία της Μεγάλης Βρετανίας. Το συγκρότημα, που είχε βρεθεί στο στόχαστρο του Starmer λόγω της στήριξής του στην Παλαιστίνη, χρησιμοποίησε τη γαελική γλώσσα και πλάνα από συναυλίες του για να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα κατά της λογοκρισίας και της κρατικής υποκρισίας.
Οι Kneecap αντέδρασαν άμεσα και με έντονο ειρωνικό ύφος στην είδηση της παραίτησης του Keir Starmer από τη θέση του πρωθυπουργού και του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας, κλείνοντας έναν πολύχρονο κύκλο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης. Το ριζοσπαστικό hip-hop τρίο από το Μπέλφαστ, που χρησιμοποιεί την ιρλανδική γλώσσα ως μέσο πολιτικής αντίστασης, είχε δεχθεί επανειλημμένες επιθέσεις από τον Starmer, ο οποίος είχε προσπαθήσει ακόμη και να τους αποκλείσει από το φεστιβάλ του Glastonbury.
Η παραίτηση του Βρετανού πολιτικού έδωσε την ευκαιρία στο συγκρότημα να πανηγυρίσει τη δική του επικράτηση απέναντι στις απόπειρες φίμωσης της τέχνης τους, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην πολιτική ελίτ.
Με μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που συνοδευόταν από τη γαελική φράση «Slàn Keir», που σημαίνει αντίο Keir, οι Kneecap συνόδευσαν την αποχώρηση του πρωθυπουργού με πλάνα από τη θρυλική εμφάνισή τους στο Glastonbury το 2025.
Στο συγκεκριμένο βίντεο, το συγκρότημα παρουσιάζει τον Starmer να τους χαρακτηρίζει «εντελώς ανεκτόητους» σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ενώ αμέσως μετά προβάλλεται το πλήθος στη συναυλία να φωνάζει ρυθμικά συνθήματα εναντίον του. Η ανάρτηση περιλάμβανε επίσης σκληρούς χαρακτηρισμούς, κατηγορώντας τον απερχόμενο πρωθυπουργό για τη στάση του στον πόλεμο της Γάζας και τη στήριξή του στην κυβέρνηση του Benjamin Netanyahu.
Η οργή του συγκροτήματος προς το πρόσωπο του Starmer έχει βαθιές ρίζες στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησής του και στην παροχή όπλων προς το Ισραήλ. Στο τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο «Fenian», οι Kneecap είχαν αφιερώσει το τραγούδι «Liar’s Tale» στον Βρετανό πολιτικό, αποκαλώντας τον «κάθαρμα» για τη συνενοχή του στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα. «Άντε γ*** Keir Starmer, ένας άνθρωπος που δεν κατάφερε καν να μας ακυρώσει από το Glastonbury», είχαν γράψει στο παρελθόν, προσθέτοντας ότι το πραγματικά απρεπές δεν είναι η μουσική τους, αλλά η χρηματοδότηση μιας γενοκτονίας.
Από την πλευρά του, ο Starmer είχε υπερασπιστεί την απόφασή του να ζητήσει τον αποκλεισμό του συγκροτήματος από το φεστιβάλ, υποστηρίζοντας ότι η στάση τους ξεπερνούσε τα όρια της ελευθερίας του λόγου.
«Οι Kneecap δεν θα έπρεπε να εμφανίζονται στο Glastonbury και δεν υποστηρίζω την υποκίνηση βίας ως ελεύθερη έκφραση», είχε δηλώσει ο Starmer σε συνέντευξή του στο NME. «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να διακρίνουμε τα ζητήματα για τα οποία όλοι νοιαζόμαστε και πρέπει να μιλάμε ελεύθερα από τη μία πλευρά, και την υποκίνηση στη βία από την άλλη. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα», πρόσθεσε ο ίδιος, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τη στάση του.
Η κόντρα τους είχε κορυφωθεί όταν το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τις κατηγορίες για τρομοκρατία εναντίον του μέλους του συγκροτήματος, Mo Chara, κατά κόσμον Liam Óg Ó hAnnaidh.
Ο Mo Chara είχε κατηγορηθεί ότι σήκωσε τη σημαία της Χεζμπολάχ και φώναξε συνθήματα υπέρ της οργάνωσης κατά τη διάρκεια συναυλίας στο Λονδίνο τον Νοέμβριο του 2024. Το συγκρότημα αρνήθηκε κατηγορηματικά τις κατηγορίες, εξηγώντας ότι το υλικό απομονώθηκε εκτός πλαισίου και χαρακτηρίζοντας τη δικαστική δίωξη ως ένα επικοινωνιακό σόου αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.
Παρόλο που η υπόθεση απορρίφθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο λόγω τεχνικών αστοχιών στη διαδικασία της δίωξης, ο Starmer είχε πιέσει δημόσια την Εισαγγελία να εξετάσει την απόφαση με μεγάλη προσοχή. Αυτή η πολιτική παρέμβαση προκάλεσε την άμεση αντίδραση των Kneecap, οι οποίοι κάλεσαν τους θαυμαστές τους σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από τα δικαστήρια κατά τις τρεις εμφανίσεις τους εκεί. Η δικαστική τους νίκη θεωρήθηκε ως ένας θρίαμβος της ελευθερίας της καλλιτεχνικής έκφρασης απέναντι στην κρατική καταστολή.
Μιλώντας στο NME για την πίεση που δέχτηκαν από το πολιτικό κατεστημένο, ο Mo Chara έθεσε το ζήτημα της ηθικής υποκρισίας των ηγετών της Δύσης.
«Γιατί είναι πιο αμφιλεγόμενο όταν ένα συγκρότημα ανεβαίνει στη σκηνή σε σχέση με ένα γενοκτονικό καθεστώς, όπου ο πρωθυπουργός εκείνης της χώρας αντιμετωπίζει ένταλμα σύλληψης;», αναρωτήθηκε ο Mo Chara. «Δεν είμαστε οι μόνοι που το αποκαλούμε γενοκτονία, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το κάνει. Είναι πάντα το κλασικό “καταδικάζετε τη Χαμάς;” αλλά ποτέ δεν ρωτούν τους πολιτικούς αν καταδικάζουν τον ισραηλινό στρατό», πρόσθεσε.
Ο Móglaί Bap συμπλήρωσε ότι η ενασχόληση των πολιτικών με το συγκρότημα αποτελεί μέρος ενός επικοινωνιακού παιχνιδιού εντυπωσιασμού.
«Ο Keir Starmer να δίνει συνέντευξη στην εφημερίδα The Sun σχετικά με την εμφάνισή μας στο Glastonbury; Γιατί να το κάνει αυτό; Είναι περίεργο», πρόσθεσε. «Έχει την ευκαιρία να υποκριθεί ότι είναι εξοργισμένος με κάτι που δεν έχει πραγματικό αντίκτυπο ή συνέπειες για τον ίδιο, αλλά τον κάνει να φαίνεται καλός. Έχουμε αυτή τη δυσλειτουργική, συμβιωτική σχέση με τους πολιτικούς», κατέληξε.
Μετά την αποχώρηση του Starmer, το Εργατικό Κόμμα ξεκινά τη διαδικασία για την ανάδειξη νέου ηγέτη, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί έως τις 16 Ιουλίου, πριν από τις θερινές διακοπές του κοινοβουλίου.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο Andy Burnham θεωρείται ο επικρατέστερος υποψήφιος για να αναλάβει τα ηνία του κόμματος και τη διακυβέρνηση της χώρας από την 1η Σεπτεμβρίου. Για τους Kneecap, ωστόσο, η αλλαγή προσώπων στην εξουσία δεν αλλάζει την ανάγκη για διαρκή έλεγχο και κριτική μέσω της μουσικής τους.
Οι Kneecap έχουν καταφέρει να φέρουν την ιρλανδική γλώσσα στο προσκήνιο της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, συνδυάζοντας την παράδοση με τη σύγχρονη κουλτούρα του δρόμου. Η επιλογή τους να γράφουν στίχους στα γαελικά αποτελεί μια συνειδητή πολιτική πράξη επαναοικειοποίησης της ταυτότητάς τους, η οποία είχε κατασταλεί επί αιώνες. Αυτή η αντισυμβατική προσέγγιση είναι που τους κάνει εξαιρετικά δημοφιλείς στη νεολαία της Ιρλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας.
Η επαναστατική μουσική είχε πάντα τη δύναμη να ενοχλεί τους εκπροσώπους του κατεστημένου, και οι Kneecap συνεχίζουν αυτή τη μακρά παράδοση με απόλυτη επιτυχία. Η προσπάθεια των αρχών να τους συνδέσουν με την τρομοκρατία αποδείχθηκε μια αποτυχημένη απόπειρα να περιορίσουν την επιρροή τους στο κοινό. Οι ίδιοι συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τη σκηνή ως βήμα για να αναδείξουν τις παγκόσμιες αδικίες, αποδεικνύοντας ότι η rap παραμένει μια επικίνδυνη τέχνη για τους κρατούντες.
Η σύγκρουση ανάμεσα στους Kneecap και τον Keir Starmer αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του πώς η πολιτική εξουσία προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τη λογοκρισία της τέχνης ως εργαλείο αποπροσανατολισμού από τις δικές της ευθύνες. Η απόπειρα φίμωσης ενός συγκροτήματος που μιλά για τη Γάζα ή χρησιμοποιεί την ιρλανδική γλώσσα ως σύμβολο ανεξαρτησίας αποδεικνύει τον φόβο του συστήματος απέναντι στην αυθεντική λαϊκή έκφραση.
Η παραίτηση του Starmer και το ειρωνικό αντίο των Kneecap μας υπενθυμίζουν ότι οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται, αλλά η μουσική που αρνείται να συμβιβαστεί παραμένει ζωντανή, έτοιμη να αμφισβητήσει κάθε μορφή εξουσίας.
