Σκληρά beats, πολιτική οργή και η ωμή ειλικρίνεια των Kneecap στο νέο άλμπουμ «Fenian» – Ένα συγκρότημα που αρνείται να σωπάσει
Οι Kneecap επιστρέφουν με το «Fenian», έναν δίσκο που παντρεύει την ιρλανδική hip-hop με τον αντιιμπεριαλιστικό ακτιβισμό, επιβεβαιώνοντας πως η πρόκληση, όταν συνοδεύεται από ουσία, παραμένει το πιο ισχυρό όπλο στην τέχνη.
Η άνοδος των Kneecap στο παγκόσμιο στερέωμα μοιάζει με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας που εκτυλίσσεται σε fast forward. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες, το τρίο από το Μπέλφαστ, που αποτελείται από τους Mo Chara, Móglaí Bap και DJ Próvaí, κατάφερε να μεταπηδήσει από την τοπική αναγνώριση στη διεθνή εμβέλεια. Η αρχή έγινε με τη συμμετοχή τους σε μία εξαιρετική βιογραφική κωμωδία που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ενώ η φήμη τους εκτοξεύτηκε μετά από μία πολύκροτη δίωξη του Mo Chara από τις βρετανικές αρχές με κατηγορίες περί τρομοκρατίας.
Σήμερα, με την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ υπό τον τίτλο «Fenian», το συγκρότημα αποδεικνύει ότι δεν προσαρμόζεται σε καλούπια, αλλά δημιουργεί το δικό του, θορυβώδες και απόλυτα πολιτικοποιημένο σύμπαν.
Το «Fenian» αντιπροσωπεύει όλα όσα περιμένει κανείς από τους Kneecap: είναι ένας δίσκος οργισμένος, ανίερος και αφοπλιστικά πολιτικός. Με μία ηχητική ενέργεια που αγγίζει τα όρια της φρενίτιδας, το άλμπουμ λειτουργεί ως το ιδανικό όχημα για τα μηνύματά τους.
Η ιστορία του συγκροτήματος τον τελευταίο χρόνο σημαδεύτηκε από την υπόθεση εναντίον του Mo Chara —κατά κόσμον Liam Óg Ó hAnnaidh— η οποία βασίστηκε σε ισχυρισμούς ότι κυμάτισε σημαία της Χεζμπολάχ κατά τη διάρκεια μίας συναυλίας. Η υπόθεση απορρίφθηκε από τον δικαστή το περασμένο έτος, προτού καν φτάσει σε δίκη, γεγονός που έδωσε στο συγκρότημα ακόμη μεγαλύτερη ώθηση για να εκφράσει τις απόψεις του χωρίς φίλτρα.
«Αυτή η όλη διαδικασία δεν αφορούσε ποτέ εμένα, ποτέ κάποια απειλή για το κοινό και ποτέ την τρομοκρατία… αφορούσε πάντα την Παλαιστίνη», δήλωσε ο Mo Chara τον περασμένο μήνα, όταν η κυβέρνηση έχασε την έφεση που είχε ασκήσει. Αυτή η σταθερότητα στις πεποιθήσεις τους διαπνέει κάθε δευτερόλεπτο του «Fenian».
Το συγκρότημα παραμένει ακλόνητο στην υποστήριξή του προς τον παλαιστινιακό λαό, ενώ την ίδια στιγμή εξαπολύει δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση του Keir Starmer στο Ηνωμένο Βασίλειο, χρησιμοποιώντας γλώσσα που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Το πρώτο single του άλμπουμ, με τίτλο «Liars Tale», αποτελεί ίσως το πιο καυστικό και αξιομνημόνευτο παράδειγμα αυτής της στάσης. Πάνω σε ένα βαρύ beat με έντονα στοιχεία από τη synth, οι Kneecap επιτίθενται στον Βρετανό πρωθυπουργό με στίχους που στάζουν δηλητήριο. «Όχι, γ*** τον Keir Starmer / Η σκύλα του Νετανιάχου και αυτός που εξοπλίζει τη γενοκτονία / Καλύτερα να γινόταν λίπασμα για τους αγρότες», αναφέρουν χαρακτηριστικά. Η κριτική συνεχίζεται αμείωτη, με το συγκρότημα να συμπληρώνει: «Είσαι απλώς ένας Tory, ντυμένος με ρούχα των Εργατικών / Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μ τόσο βαρετό, με ένα μόνιμο πρόσωπο απελπισίας».
Πέρα από την πολιτική ένταση, το «Fenian» αναδεικνύει και μία σαφή καλλιτεχνική ωρίμανση. Ο παραγωγός Dan Carey έχει επιτελέσει εξαιρετικό έργο, εξελίσσοντας τον γνώριμο hip-hop ήχο του συγκροτήματος σε κάτι πιο σύνθετο και νευρώδες. Υπάρχει μία βαθύτερη κατανόηση των θεμάτων που πραγματεύονται και μία συνειδητοποίηση της δύναμης που κρύβεται πίσω από την πρόκληση.
Λόγω της νομικής τους περιπέτειας, οι Kneecap έχουν μετατραπεί σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες της μουσικής βιομηχανίας που τάσσονται υπέρ της ελευθερίας της Παλαιστίνης, μία ευθύνη που φαίνεται να παίρνουν πολύ σοβαρά.
Στο τραγούδι «Palestine», ο τόνος γίνεται αναγκαία πιο σοβαρός και στοχαστικός. Το τραγούδι εξερευνά τους δεσμούς αλληλεγγύης ανάμεσα στον ιρλανδικό λαό και τους κατοίκους της Δυτικής Όχθης, φιλοξενώντας τον τραγουδιστή Fawzi από τη Ραμάλα. Η προσθήκη μίας ακόμη γλώσσας στη στιχουργική μίξη ενισχύει την αίσθηση της παγκόσμιας σύνδεσης και του κοινού αγώνα, αποδεικνύοντας ότι οι Kneecap μπορούν να διαχειριστούν λεπτά ζητήματα με την απαραίτητη σοβαρότητα.
Η ευαισθησία του συγκροτήματος εκδηλώνεται με έναν διαφορετικό, πιο προσωπικό τρόπο στο τραγούδι που κλείνει τον δίσκο, το «Irish Goodbye». Εδώ, το συγκρότημα καταπιάνεται με το επώδυνο θέμα της αυτοκτονίας της μητέρας του Móglaí Bap το 2020. Πρόκειται για ένα δυνατό τραγούδι που υπογραμμίζει το εύρος των δυνατοτήτων τους και την ικανότητά τους να μετατρέπουν το προσωπικό τραύμα σε τέχνη.
Ακόμα και όταν το στιχουργικό περιεχόμενο στρέφεται στην κατάχρηση ουσιών —ένα θέμα που κυριαρχεί σε αρκετά σημεία του «Fenian»— υπάρχει μία αίσθηση κουρασμένης αμφιθυμίας που το διαφοροποιεί από τις παλαιότερες δουλειές τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Cocaine Hill», ένα τραγούδι ανήσυχο και νευρικό, όπου η Radie Peat των Lankum δανείζει τη στοιχειωτική φωνή της στο ρεφρέν, περιλαμβάνοντας ένα sample από το τραγούδι «Cocaine» του John Martyn από το 1967. Αυτή η προσέγγιση απέχει έτη φωτός από τραγούδια όπως το «Your Sniffer Dogs Are S**te» του 2018, το οποίο, αν και εξαιρετικά αστείο, θύμιζε περισσότερο ένα διασκεδαστικό, χιουμοριστικό κομμάτι παρά μία ολοκληρωμένη καλλιτεχνική δήλωση.
Το «Fenian» είναι ένας εξαιρετικά απολαυστικός δίσκος που κερδίζει τον ακροατή με την αυθεντικότητά του. Ο Mo Chara και ο Móglaí Bap διαθέτουν μία έμφυτη αίσθηση του ρυθμού, καταφέρνοντας να συγχρονίζουν τις φράσεις τους με τρόπο που εξασφαλίζει ότι κάθε ατάκα και κάθε «punchline» βρίσκει τον στόχο του. Σε κάποιες στιγμές, το άλμπουμ μοιάζει με αναφορά σε μία περασμένη εποχή της hip-hop, τόσο στις λεπτομέρειες του ρυθμού όσο και στην παραγωγή των beats. Ωστόσο, αυτή η αναφορά δεν είναι απλώς νοσταλγική· ανασύρει στην επιφάνεια όχι μόνο τον ήχο της κλασικής rap, αλλά και την ωμή πολιτική οργή που κάποτε τη χαρακτήριζε.
Με 14 τραγούδια στο σύνολό του, το άλμπουμ ίσως φαντάζει ελαφρώς μεγάλο σε διάρκεια, όμως δεν γίνεται βαρετό ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Οι Kneecap δείχνουν να κατανοούν πως η μουσική τους αποτελεί το μέσο για μία ευρύτερη συζήτηση, μία κραυγή διαμαρτυρίας που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Το «Fenian» είναι ένα μανιφέστο που συνδέει το Μπέλφαστ με τον κόσμο, την προσωπική απώλεια με τη συλλογική αντίσταση και την τέχνη με την αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.
Σε μία εποχή που η μουσική βιομηχανία συχνά προτιμά την ασφάλεια και την αποστασιοποίηση, οι Kneecap επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο της σύγκρουσης. Με το «Fenian», τοποθετούνται στην πρώτη γραμμή μιας νέας γενιάς δημιουργών που δεν φοβούνται να λερώσουν τα χέρια τους με την πολιτική πραγματικότητα, προσφέροντας ένα άλμπουμ που είναι ταυτόχρονα βαθιά τοπικό και απόλυτα παγκόσμιο.
Το «Fenian» θα μείνει στις συνειδήσεις των ακροατών ως η στιγμή που οι Kneecap έπαψαν να είναι απλώς ένα φαινόμενο της στιγμής και έγιναν η φωνή της γενιάς τους.
