Ο Frank Sinatra έζησε τη ζωή του με τον δικό του τρόπο και έφυγε και από τη ζωή με τον δικό του τρόπο επίσης.
Μπορούμε με σιγουριά να πούμε ο Frank Sinatra – ο αρχηγός της Rat Pack και καρδιοκατακτητής του Hollywood – έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο.
Και απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει» (Die Hard, 1988), όχι λόγω εξωτερικών πιέσεων, αλλά επειδή ήθελε να το κάνει με τον δικό του τρόπο.
Είπε στην ομάδα πίσω από την ταινία ότι ήταν πολύ μεγάλος και πολύ πλούσιος για να ασχοληθεί με ταινία δράσης, οπότε οι παραγωγοί έδωσαν τον ρόλο στον σκληρό και πολλά υποσχόμενο ηθοποιό, τον Bruce Willis.
Έτσι, ο Sinatra έζησε τη ζωή του με τον δικό του τρόπο, και από ό,τι φαίνεται, έφυγε και από τη ζωή με τον δικό του τρόπο επίσης.
Αφού υπέστη καρδιακή προσβολή το 1997, πριν πεθάνει σε ηλικία 82 ετών στις 14 Μαΐου 1998, η κατάσταση της υγείας του θρυλικού τραγουδιστή έγινε αντικείμενο πολλών συζητήσεων.
Η σύζυγος του Sinatra, η Barbara, έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα Las Vegas Sun τον Απρίλιο του 1998 και δήλωσε ότι ο σύζυγός της ήταν αποφασισμένος να κρατήσει την ιδιωτική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά τόνισε ότι ήταν κατά τα άλλα υγιής.
Ο Frank Sinatra πέθανε ένα μήνα μετά τη συνέντευξη ενώ νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες.
Τη στιγμή του θανάτου του, ο Sinatra είχε δίπλα του τον μάνατζερ του, Tony Oppedisano, ο οποίος τον αποχαιρέτησε και του ευχήθηκε καλό ταξίδι.
«Οι δύο γιατροί του και αρκετοί τεχνικοί ήταν γύρω όταν μπήκα», θυμήθηκε ο Tony Oppedisano μιλώνας στη Mirror.
«Κάθισα δίπλα του και του κρατούσα το χέρι, προσπαθώντας να τον ηρεμήσω. Μετά ήρθε η σύζυγός του, Barbara και του είπε να παλέψει. Δυσκολευόταν να μιλήσει λόγω της αναπνοής του», συνέχισε.
Ο Frank Sinatra τους κοίταξε και είπε τα τελευταία του λόγια. «Απλά σήκωσε το βλέμμα του σε εμάς τους δύο και είπε κοφτά: “Χάνω”».
Και σε μία κίνηση που έμοιαζε εκπληκτικά με τον θάνατο του George Harrison το 2001, ο τραγουδιστής αντιμετώπισε το τέλος με δύναμη και αποφασιστικότητα, κατανοώντας τη σημασία του. Από πολλές απόψεις, αποτελεί την απόλυτη στιγμή.
«Δεν πανικοβλήθηκε. Απλά είχε αποδεχτεί το γεγονός ότι είχε δώσει τον καλύτερό του εαυτό, αλλά δεν θα τα κατάφερνε. Του είπα ότι τον αγαπώ, αλλά αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που τον άκουσα να λέει πριν πεθάνει», δήλωσε ο Tony Oppedisano.
Ο τρόπος με τον οποίο ο Sinatra αντιμετώπισε το τέλος του είναι σαν ένα ακόμα κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής του, ένα κεφάλαιο που γράφτηκε με την ίδια τόλμη και αλήθεια που χαρακτήριζαν κάθε ερμηνεία του.
Ο Frank Sinatra πέθανε, αφήνοντας πίσω του μία κληρονομιά που έχει αντέξει στο πέρασμα του χρόνου και θα συνεχίσει να αντέχει.
Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Frank Sinatra εμφανίστηκε το 2017 ως ολόγραμμα στην ταινία «Blade Runner 2049» σε μία κομβική σκηνή όπου ο «Αξιωματικός Κ» (Ryan Gosling) αισθάνεται το τέλος του να πλησιάζει.
Στη σκηνή, το ολόγραμμα ενός τραγουδιστή που έχει πεθάνει διασκεδάζει τον «K», ένα ανθρωποειδές replicant που περιμένει τον βέβαιο θάνατό του.
Ο Ryan Gosling προσφέρει μία αποστασιοποιημένη ερμηνεία, καθώς σκέφτεται την κοινοτοπία της ζωής, ενώ ακούει έναν τραγουδιστή που αντιμετώπισε το ταξίδι του προς το υπερπέραν με τον επαγγελματισμό και την αξιοπρέπεια που επιδείκνυε στη μουσική του.
Αυτή η σκηνή είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά την ανθρώπινη φύση, τον φόβο του θανάτου, την αναζήτηση του νοήματος. Ο Frank Sinatra, μέσα από το ολόγραμμά του, γίνεται σύμβολο της αιωνιότητας της τέχνης, της δύναμης της μουσικής να υπερβαίνει τα όρια του χρόνου και του χώρου.
Η φωνή του, που κάποτε γέμιζε αίθουσες συναυλιών, τώρα γεμίζει την ψυχή του «K», προσφέροντας μια στιγμή παρηγοριάς και αποδοχής μπροστά στο αναπόφευκτο.
Η ζωή και ο θάνατος είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, το yin και το yang της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο θάνατος είναι ένα θεμελιώδες στάδιο της ζωής, το οποίο δεν πρέπει ούτε να τον φοβόμαστε ούτε να τον σεβόμαστε υπερβολικά, αλλά να το αντιμετωπίζουμε με τη βεβαιότητα ενός ανθρώπου που περιμένει το τέλος του χρόνου του σε αυτή τη γη.
Όταν περιμένουμε αυτή τη στιγμή, θα πρέπει να απολαύσουμε τη ζωή, κατανοώντας ότι όλα όσα έχουμε κάνει, όλα τα μέρη που έχουμε πάει και όλους όσους έχουμε αγαπήσει μας έχουν οδηγήσει σε αυτή την τεράστια στιγμή φώτισης.
Η παρουσία του Frank Sinatra στο «Blade Runner 2049» απογειώνει το καλύτερο ίσως κινηματογραφικό sequel μετά το «Ο Νονός II». Και όπως το σπουδαίο έργο του Francis Ford Coppola, το «Blade Runner 2049» είναι μία ταινία βασισμένη στον ρομαντισμό, τη ρητορική, την αυστηρότητα και το ζήλο, μία ιστορία για τις επιθυμίες, την αναστάτωση και τον θάνατο.
Και ενώ οι δύο ταινίες μπορεί να υπαινίσσονται μία μετά θάνατον ζωή, κατανοούν, όπως καταλάβαινε και ο Sinatra, ότι είναι εντάξει να χάνεις, αρκεί να χάνεις με αξιοπρέπεια.
Όπως ο ίδιος τραγούδησε, «Και τώρα, το τέλος είναι κοντά», έτσι και για όλους μας η αυλαία θα πέσει κάποτε. Αλλά μέχρι τότε, ας χορέψουμε στον ρυθμό της μουσικής, ας τραγουδήσουμε με πάθος, ας ζήσουμε με ένταση.
Γιατί, όπως ο Frank Sinatra, έτσι και εμείς, μπορούμε να ζήσουμε με τον δικό μας τρόπο.
