Ο George Clooney θυμάται τις ημέρες που ήταν σοφέρ του Tony Bennett, την καθοριστική επιρροή της θείας του, Rosemary Clooney, και εξηγεί γιατί οι φίλοι 40 ετών είναι το μυστικό της επιτυχίας του.
Ο George Clooney αφηγείται ιστορίες από το παλιό, χρυσό Χόλιγουντ. Ιστορίες που μοιάζουν βγαλμένες από σενάριο ταινίας, γεμάτες θρυλικές μορφές, απρόσμενες συναντήσεις και μαθήματα ζωής που σμίλεψαν τον άνθρωπο πίσω από τον σταρ.
Ο 64χρονος ηθοποιός μίλησε αποκλειστικά στο People στο κόκκινο χαλί για την πρεμιέρα της νέας του ταινίας, «Jay Kelly», στο Λος Άντζελες. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, όταν ρωτήθηκε αν έχει να μοιραστεί κάποιες ιστορίες που να αφορούν τη διάσημη θεία του, την τραγουδίστρια Rosemary Clooney, η οποία έφυγε από τη ζωή το 2002, ο Clooney άνοιξε ένα σεντούκι αναμνήσεων.
Ο George μοιράστηκε ότι δούλευε ως οδηγός της Rosemary όταν πρωτοπροσπαθούσε να βρει τον δρόμο του στο Χόλιγουντ — και κατέληξε να οδηγεί μερικούς από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες της εποχής.
«Θυμάμαι να είμαι στον δρόμο […] Ήμουν ο σοφέρ της θείας μου Rosemary όταν τραγουδούσε», θυμήθηκε. «Και δεν την ήξερα πολύ καλά όταν ήμουν νέος, γιατί ζούσα στο Κεντάκι. Ήταν η θεία του Χόλιγουντ. Έτσι, ήρθα εδώ για να βγάλω τα προς το ζην και έγινα ο οδηγός της. Και είχα την ευκαιρία να οδηγώ [αυτήν] και τον Tony Bennett, και όλους αυτούς τους πραγματικά υπέροχους τραγουδιστές για έναν ολόκληρο χρόνο», πρόσθεσε.
Ο ηθοποιός είπε ότι το να βρίσκεται σε τόσο στενή επαφή με τεράστιους σταρ τού δίδαξε ένα σημαντικό μάθημα νωρίς στην καριέρα του.
«Έμαθα ένα πραγματικά καλό μάθημα ζωής για την επιτυχία και την αποτυχία, και για τον χειρισμό τους. Και το θυμάμαι πάντα αυτό […] Ένιωσα πολύ τυχερός που πήρα αυτό το μάθημα νωρίς», είπε.
Συνεχίζοντας τις αφηγήσεις του, ο George αποκάλυψε ότι κάποτε του έβαλε τις φωνές ο ίδιος ο Frank Sinatra, κάτι που, όπως είπε, το φοράει σαν παράσημο.
«Θυμάμαι ότι ήταν θυμωμένος μαζί μου μία φορά, επειδή ηγήθηκα αυτού του μποϊκοτάζ για […] κάποιες ελευθερίες του Τύπου, και με πήρε τηλέφωνο επειδή ο κόσμος νόμιζε ότι ήταν άρρωστος και πετούσαν ελικόπτερα πάνω από το σπίτι του, και με κάλεσε λέγοντας: “Δεν δουλεύει αυτό που κάνεις!”».
«Αλλά ήταν σπουδαίος», συνέχισε, προσθέτοντας με περηφάνια: «Με μάλωσε ο Frank Sinatra!».
Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός μίλησε επίσης για τις φιλίες δεκαετιών που διατηρεί στη βιομηχανία του θεάματος, σημειώνοντας συγκεκριμένα ότι πιστεύει πως είναι σημαντικό να μένεις κοντά στους ανθρώπους που σε ήξεραν πριν γίνεις διάσημος.
«Εννοώ, οι περισσότεροι φίλοι μου […] είμαστε φίλοι εδώ και 40 χρόνια. Κοιμόμουν στον καναπέ τους όταν ήμουν άφραγκος. Κι έτσι, είναι πάντα εκεί όταν τα πράγματα και οι άνθρωποι σου δίνουν υπερβολική αξία», εξήγησε.
«Είναι οι πρώτοι που σου υπενθυμίζουν ότι λες ανοησίες. Αυτό είναι πάντα χρήσιμο. Είναι χρήσιμο να έχεις ανθρώπους που σε ξέρουν πολύ πριν σε καθορίσει κάτι άλλο, από τις ταινίες που έχεις κάνει ή τη δουλειά που έχεις κάνει και τέτοια πράγματα».
Σε μία βιομηχανία που συχνά εξυμνεί το εφήμερο και την εικόνα, οι αναμνήσεις του George Clooney λειτουργούν ως μία ισχυρή υπενθύμιση της αξίας της αυθεντικότητας και των σταθερών δεσμών.
Οι ιστορίες του δεν είναι απλώς ανέκδοτες αφηγήσεις από μία περασμένη εποχή· είναι η απόδειξη ότι οι εμπειρίες που μας διαμορφώνουν πριν από τη δόξα —οι ταπεινές δουλειές, οι απρόσμενες επιπλήξεις από θρύλους, και πάνω απ’ όλα, οι φίλοι που μας προσφέρουν έναν καναπέ— είναι τελικά αυτές που χτίζουν τον χαρακτήρα και μας κρατούν προσγειωμένους.
Είναι η ηθική πυξίδα που καθοδηγεί έναν σταρ για μία ολόκληρη ζωή, πολύ αφότου σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.
