Οι Guns N’ Roses ξεκίνησαν την παγκόσμια περιοδεία τους από το Μεξικό, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά ζωντανά ακυκλοφόρητο υλικό από την εποχή του «Chinese Democracy» και τιμώντας την κληρονομιά της hard rock σε μία εμφάνιση που ένωσε τη νοσταλγία με τη ζωντανή ιστορία της μουσικής.
Η μεγάλη επιστροφή των Guns N’ Roses στις παγκόσμιες σκηνές είναι πλέον γεγονός, με την αφετηρία της νέας περιοδείας τους να δίνεται το Σάββατο, 28 Μαρτίου, στο φεστιβάλ Tecate Pa’l Norte στο Μοντερέι του Μεξικού. Η θρυλική μπάντα, με τους Axl Rose, Slash και Duff McKagan να ηγούνται της επίθεσης, προσέφερε στο κοινό μία βραδιά γεμάτη εκπλήξεις, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά δύο νέα singles, τα «Nothin’» και «Atlas».
Πρόκειται για δύο τραγούδια που θεωρούνταν για χρόνια «χαμένα διαμάντια» από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ «Chinese Democracy» που κυκλοφόρησε το 2008. Η ζωντανή πρεμιέρα τους έδωσε έναν φρέσκο αέρα στην εμφάνιση, επιβεβαιώνοντας πως το συγκρότημα εξακολουθεί να αναζητά υλικό μέσα από το πλούσιο αρχείο του.
«Είναι ωραίο που σας βλέπω», ήταν τα πρώτα λόγια που απηύθυνε ο Axl Rose στους περίπου 100.000 θεατές που κατέκλυσαν το Parque Fundidora, σύμφωνα με τα στοιχεία των διοργανωτών. Η παρουσία του κόσμου στη συνοριακή πόλη του Μεξικού ήταν συγκλονιστική, δημιουργώντας μία ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα ήδη από τα πρώτα λεπτά της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ.
Η συναυλία άνοιξε με τις γνώριμες νότες του «Welcome to the Jungle», της κλασικής επιτυχίας του 1987 που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της hard rock σκηνής. Ακολούθησαν τραγούδια που έχουν γαλουχήσει γενιές οπαδών, όπως το «Mr. Brownstone» και το «Bad Obsession», με το συγκρότημα να δείχνει πως βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα.
«Muchas gracias», συμπλήρωσε ο Rose στα ισπανικά, προτού περάσει στις δικές του εκδοχές για τα «Live and Let Die» των Paul McCartney & Wings και «Slither» των Velvet Revolver. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, ο τραγουδιστής απέφυγε τις πολλές ομιλίες, αφήνοντας τη μουσική και την ενέργεια της σκηνής να μιλήσουν για εκείνον.
Το setlist, το οποίο ξεπέρασε σε διάρκεια τα 90 λεπτά, περιελάμβανε εμβληματικές στιγμές όπως τα «Chinese Democracy», «Pretty Tied Up», «It’s So Easy», «Yesterdays» και «Double Talkin’ Jive». Κάθε τραγούδι φαινόταν να έχει το δικό του βάρος στη ροή του προγράμματος, διατηρώντας το ενδιαφέρον του κοινού αμείωτο.
Μια από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της βραδιάς ήταν η επιλογή «Sabbath Bloody Sabbath» των Black Sabbath. Ο Rose επέλεξε αυτό το τραγούδι ως φόρο τιμής στον εμβληματικό Ozzy Osbourne, τον οποίο, όπως αποκάλυψε, είχε την τύχη να γνωρίσει μόλις τον περασμένο Ιούλιο.
Η συνάντησή τους είχε λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της αποχαιρετιστήριας συναυλίας των Black Sabbath με τίτλο «Back to the Beginning» στο Villa Park του Μπέρμιγχαμ. Η κίνηση αυτή του Rose καταδεικνύει τον σεβασμό του προς τις ρίζες του είδους και τους καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν τον ήχο της μπάντας του.
Εμφανισιακά, ο Axl Rose παρέμεινε πιστός στο στυλ του με δερμάτινο παντελόνι, τζάκετ και μαύρο T-shirt, καταβάλλοντας εμφανή προσπάθεια να ανταποκριθεί στις απαιτητικές ψηλές νότες των παλιών επιτυχιών. Παράλληλα, τα riffs του Slash παρέμεναν υπνωτιστικά, ενώ η κομψότητα του McKagan στο μπάσο προσέδιδε μία απαραίτητη σταθερότητα.
Η τρέχουσα σύνθεση του συγκροτήματος από την Καλιφόρνια συμπληρώνεται από τον Richard Fortus στη δεύτερη κιθάρα και τον Isaac Carpenter στα ντραμς. Ωστόσο, υπήρξε μία σημαντική απουσία, καθώς η Melissa Reese αποχώρησε από την περιοδεία για «προσωπικούς λόγους», όπως ανακοινώθηκε στα κοινωνικά δίκτυα μία ημέρα πριν την έναρξη της περιοδείας.
Το «Nothin’», που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, είναι μία μελαγχολική μπαλάντα που φέρνει στο μυαλό κλασικές στιγμές όπως το «November Rain» και το «Don’t Cry». Αντίθετα, το «Atlas» κινείται σε πιο ευθείς rock δρόμους, θυμίζοντας την ωμή ενέργεια που καθιέρωσε τους Guns N’ Roses στην κορυφή.
Αυτές οι νέες προσθήκες στο ρεπερτόριό τους αποτελούν τις πρώτες ανεξάρτητες κυκλοφορίες της μπάντας εδώ και χρόνια. Αξίζει να σημειωθεί πως το τελευταίο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ ήταν το «Chinese Democracy», μία δουλειά που χρειάστηκε σχεδόν 15 χρόνια για να ολοκληρωθεί και να βγει στο φως.
Το οπτικό κομμάτι του σόου ήταν εξίσου εντυπωσιακό, με γιγαντιαίες οθόνες που πρόβαλλαν ρομπότ, τριαντάφυλλα και όπλα. Οι αναφορές στο «Appetite for Destruction», που του χρόνου κλείνει 40 χρόνια ζωής, αλλά και στις περιόδους των «Use Your Illusion I» και «Use Your Illusion II», ήταν διάσπαρτες παντού.
Η παγκόσμια περιοδεία θα συνεχιστεί με μία σειρά συναυλιών στη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ξεκινώντας στις 23 Ιουλίου από το Ράλεϊ της Βόρειας Καρολίνας. Με περισσότερες από 60 προγραμματισμένες ημερομηνίες, το ταξίδι τους θα περάσει από τη Νότια Αμερική πριν καταλήξει στην Ευρώπη την ερχόμενη άνοιξη.
Στις υπόλοιπες στιγμές της βραδιάς στο Μεξικό, το κοινό απόλαυσε το «Dead Horse», το «Perhaps» και τη διαχρονική διασκευή στο «Knockin’ on Heaven’s Door» του Bob Dylan. Η κορύφωση ήρθε με τα «Sweet Child o’ Mine» και «November Rain», όπου η συμμετοχή του κόσμου ήταν καθολική.
Η εμφάνιση ολοκληρώθηκε με τα «Patience», «New Rose» (διασκευή στους The Damned) και «Down on the Farm» (διασκευή στους U.K. Subs). Ήταν μία πλήρης μουσική διαδρομή που απέδειξε πως, παρά το πέρασμα του χρόνου, η φλόγα των Guns N’ Roses παραμένει αναμμένη.
Το γεγονός ότι το συγκρότημα επιλέγει να ανασύρει υλικό από την περίοδο της «Chinese Democracy» δείχνει μία διάθεση επαναπροσδιορισμού εκείνης της παρεξηγημένης εποχής. Ο Axl Rose φαίνεται να θέλει να κλείσει εκκρεμότητες με το παρελθόν, εντάσσοντας οργανικά αυτά τα τραγούδια δίπλα στους μεγάλους ύμνους της δεκαετίας του ’80 και του ’90.
Αυτή η περιοδεία δεν αποτελεί απλώς μία αναδρομή στις ένδοξες μέρες, αλλά μία προσπάθεια της μπάντας να παραμείνει σχετική σε ένα μουσικό τοπίο που αλλάζει διαρκώς. Η χημεία ανάμεσα στον Slash και τον Rose, αν και πέρασε από συμπληγάδες για δεκαετίες, μοιάζει πλέον να έχει βρει μία νέα ισορροπία που ευνοεί το τελικό αποτέλεσμα επί σκηνής.
Καθώς πλησιάζει η 40ή επέτειος του ντεμπούτου τους, οι Guns N’ Roses δείχνουν πως έχουν ακόμα τη δύναμη να συγκεντρώνουν 100.000 ανθρώπους σε ένα στάδιο. Η ενέργεια που εκλύουν παραμένει αυθεντική, μακριά από τη στείρα επανάληψη, προσφέροντας μία εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στον ωμό θόρυβο και τη στιχουργική ευαισθησία.
