Ο δημιουργός της εμβληματικής σειράς που ανέδειξε τη Miley Cyrus απαντά στους πρόσφατους ισχυρισμούς της Hilary Duff, ξεκαθαρίζοντας το τοπίο γύρω από τις δημιουργικές ρίζες και την «παρθενογένεση» της ιστορίας που καθόρισε μία ολόκληρη γενιά.
Η δεκαετία του 2000 υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, η χρυσή εποχή του Disney Channel, μία περίοδος όπου η pop κουλτούρα αναδιαμορφώθηκε μέσα από τα εφηβικά δωμάτια και τις οθόνες των εκατομμυρίων τηλεθεατών παγκοσμίως. Στο επίκεντρο αυτής της αυτοκρατορίας βρέθηκαν δύο ονόματα που έμελλε να γίνουν σύμβολα: η Lizzie McGuire και η Hannah Montana.
Σήμερα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, μία συζήτηση για την πατρική ιδιοκτησία των ιδεών έρχεται να ταράξει τα νερά της νοσταλγίας, φέρνοντας στο προσκήνιο το ερώτημα αν η μία σειρά υπήρξε το προσχέδιο για την άλλη.
Όλα ξεκίνησαν όταν η Hilary Duff, η ηθοποιός που ενσάρκωσε την αγαπημένη Lizzie McGuire, άφησε να εννοηθεί σε πρόσφατη συνέντευξή της στο «Vanity Fair» ότι η επιτυχία της δικής της σειράς και, κυρίως, της κινηματογραφικής ταινίας «The Lizzie McGuire Movie» του 2004, άνοιξε τον δρόμο —αν δεν ενέπνευσε άμεσα— για τη δημιουργία του «Hannah Montana».
Στην ταινία, η Lizzie McGuire ανακαλύπτει στη Ρώμη ότι έχει μία σωσία, τη διάσημη Ιταλίδα pop star Isabella, και καταλήγει να ζει για λίγο τη ζωή μιας διεθνούς τραγουδίστριας, μία πλοκή που φέρει ομολογουμένως κάποιες ομοιότητες με τη διπλή ζωή της Miley Stewart.
Η Hilary Duff, παρακολουθώντας αποσπάσματα από την ταινία, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Πιστεύω ότι η Disney ήξερε ότι είχε βρει κάτι σημαντικό όταν αυτό λειτούργησε τόσο καλά. Είμαι σίγουρη ότι αποτέλεσε κάποιου είδους πηγή έμπνευσης».
Η δήλωση αυτή, αν και ειπώθηκε με μία δόση νοσταλγικής αυτοπεποίθησης, προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Michael Poryes, του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από τη σύλληψη του «Hannah Montana».
Ο Michael Poryes, μιλώντας στο TMZ, θέλησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους με έναν τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η σειρά που εκτόξευσε τη Miley Cyrus στην κορυφή του κόσμου το 2006 δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την προκάτοχό της. Ο Michael Poryes υποστήριξε ότι η «Hannah Montana» δεν εμπνεύστηκε «σε καμία περίπτωση και με κανέναν τρόπο» από το «The Lizzie McGuire Movie».
Η αφήγηση του Michael Poryes για τη γέννηση της σειράς είναι μία ιστορία κλασικής δημιουργικότητας που ξεκινά από το μηδέν. Εξήγησε ότι η Disney τον προσέγγισε με την ιδέα μιας σειράς γύρω από μία pop star, αλλά η κρίσιμη λεπτομέρεια —το concept της διπλής ζωής μιας έφηβης που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διασημότητα και την κανονικότητα— γεννήθηκε αποκλειστικά στο δικό του «μικρό γραφείο στο γκαράζ του στο Λος Άντζελες».
Ήταν εκεί, μέσα από ατελείωτες ώρες γραφής και σχεδιασμού, που η Miley Stewart και το alter ego της, η Hannah Montana, πήραν σάρκα και οστά.
Η επιτυχία του «Hannah Montana» υπήρξε πρωτοφανής. Μεταμόρφωσε τη Miley Cyrus σε ένα φαινόμενο που ξεπέρασε τα όρια της τηλεόρασης, γεμίζοντας στάδια και πουλώντας εκατομμύρια δίσκους. Η σειρά κατάφερε να συνδυάσει το χιούμορ, τις οικογενειακές αξίες και την pop μουσική με έναν τρόπο που ένιωθε φρέσκος και αυθεντικός για την εποχή του.
Παρά τις αντιρρήσεις του Michael Poryes, είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πώς η ίδια η Miley Cyrus βλέπει αυτή τη σχέση μεταξύ των δύο σειρών.
Σε μία ζωντανή μετάδοση το 2020, η Miley Cyrus είχε εκφράσει τον απεριόριστο θαυμασμό της προς την Hilary Duff, έχοντας παραδεχθεί ότι εκείνη ήταν το απόλυτο είδωλό της.
«Ο μόνος λόγος που ήθελα τον ρόλο της Hannah Montana ήταν για να μπορώ να κάνω ό,τι έκανες εσύ», είχε πει η Miley Cyrus απευθυνόμενη στην Hilary Duff. «Πραγματικά, δεν νομίζω ότι με ένοιαζε καθόλου να είμαι ηθοποιός ή τραγουδίστρια. Απλώς ήθελα να σε αντιγράψω, ό,τι κι αν γινόταν. Δεν θα βρισκόμουν εδώ σήμερα και δεν θα μπορούσα να αποτελώ πηγή φωτός για τους άλλους αν δεν υπήρχες εσύ να μου δείξεις τον τρόπο».
Αυτή η παραδοχή της Miley Cyrus προσθέτει μία επιπλέον στρώση στην κουβέντα. Ενώ ο δημιουργός Michael Poryes εστιάζει στη δομή του σεναρίου και την πρωτοτυπία της κεντρικής ιδέας, η πρωταγωνίστρια αναγνωρίζει ότι η «ενέργεια» και το «πρότυπο» της Lizzie McGuire ήταν αυτά που την ώθησαν να διεκδικήσει τη θέση της στον καλλιτεχνικό κόσμο. Είναι η κλασική περίπτωση όπου η τέχνη εμπνέει την τέχνη, ακόμα και αν οι διαδικασίες παραγωγής παραμένουν ανεξάρτητες.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι και οι δύο παραγωγές αποτελούν λαμπρά παραδείγματα ποιοτικής νεανικής ψυχαγωγίας.
Η Lizzie McGuire έδωσε φωνή στις εσωτερικές σκέψεις και τις καθημερινές ανασφάλειες των εφήβων, ενώ η Hannah Montana πήρε αυτή την ανάγκη για ταυτότητα και την έντυσε με τη λάμψη της βιομηχανίας του θεάματος. Και οι δύο σειρές κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν ασφαλή χώρο για τα παιδιά και τους εφήβους, προσφέροντας πρότυπα που, παρά τις δυσκολίες τους, παρέμεναν θετικά και προσιτά.
Το «Hannah Montana» ήταν μία ολόκληρη βιομηχανία που περιελάμβανε περιοδείες, κινηματογραφικές ταινίες και μία τεράστια γκάμα προϊόντων. Ο Michael Poryes κατάφερε να χτίσει έναν κόσμο όπου η μουσική ήταν το όχημα για την αυτοανακάλυψη. Από την άλλη, το «Lizzie McGuire» παρέμεινε πιο γειωμένη, μία σειρά που μιλούσε για τη φιλία και το σχολείο με έναν τρόπο που παραμένει επίκαιρος μέχρι σήμερα.
Στην πραγματικότητα, ίσως και οι δύο πλευρές να έχουν δίκιο. Ο Michael Poryes έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται την πρωτοτυπία του οράματός του, το οποίο αναμφίβολα πήγε το concept της «διπλής ζωής» σε ένα επίπεδο που δεν είχε προσεγγιστεί ποτέ ξανά στην τηλεόραση. Ταυτόχρονα, η Hilary Duff δικαιούται να αισθάνεται περήφανη για το γεγονός ότι η επιτυχία της άνοιξε τις πύλες για μία νέα εποχή πρωταγωνιστριών που μπορούσαν να ηγηθούν μεγάλων franchises.
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι η κληρονομιά δύο εξαιρετικών σειρών που συνεχίζουν να αγαπιούνται. Είτε πρόκειται για έμπνευση, είτε για μία ευτυχή σύμπτωση στη δημιουργική στρατηγική της Disney, το αποτέλεσμα ήταν η γέννηση δύο εμβληματικών χαρακτήρων. Η συζήτηση αυτή δεν μειώνει την αξία κανενός έργου· αντίθετα, υπογραμμίζει πόσο βαθιά έχουν ριζώσει αυτές οι ιστορίες στη συλλογική μνήμη.
Η βιομηχανία του θεάματος βασίζεται συχνά σε μοτίβα που επαναλαμβάνονται και εξελίσσονται. Η Hannah Montana πήρε το «όνειρο» και το έκανε πραγματικότητα για μία ολόκληρη γενιά, ενώ η Lizzie McGuire μας έμαθε ότι το να είσαι ο εαυτός σου είναι η μεγαλύτερη επιτυχία από όλες.
Όπως φαίνεται, ο Michael Poryes θα συνεχίσει να προστατεύει το πνευματικό του παιδί, αλλά η ιστορία θα θυμάται πάντα ότι το μονοπάτι προς τη δόξα στρώθηκε με τα υλικά των ονείρων που ξεκίνησαν πολύ πριν η Miley Cyrus ανέβει για πρώτη φορά στη σκηνή.
