Σε μία εκτενή εξομολόγηση στο The Sunday Times Magazine, ο Harry Styles μιλά για το βάρος της σόλο πορείας του, την ανάγκη να «σταματήσει» στην Ιταλία και το νέο του άλμπουμ που γεννήθηκε μέσα από την απόλυτη προσωπική απελευθέρωση.
Η εικόνα του Harry Styles στη σκηνή αποπνέει μία αβίαστη αυτοπεποίθηση, όμως η πραγματικότητα πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας υπήρξε συχνά πιο περίπλοκη από όσο άφηναν να εννοηθεί τα φλας.
Λίγο πριν την κυκλοφορία του τέταρτου προσωπικού του δίσκου, ο 32χρονος πλέον καλλιτέχνης επιστρέφει στις ρίζες της δικής του εξέλιξης, αποκαλύπτοντας τις προκλήσεις που αντιμετώπισε μετά τη διάλυση των One Direction το 2015. Σε μία σπάνια και εις βάθος συνομιλία στο The Sunday Times Magazine με τον φίλο και στυλίστα του, Harry Lambert, που δημοσιεύθηκε το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου, ο Styles προσφέρει μία ειλικρινή ματιά στη μετάβαση από μέλος ενός παγκόσμιου φαινομένου σε μία αυτόνομη οντότητα που έπρεπε να βρει ξανά τα πατήματά της.
Η ασφάλεια της ομάδας λειτούργησε για χρόνια ως ένα προστατευτικό κέλυφος, το οποίο, όταν έσπασε, άφησε πίσω του ένα κενό που ο ίδιος δεν ήταν έτοιμος να διαχειριστεί αμέσως.
«Όταν είσαι σε ένα συγκρότημα με άλλους τέσσερις ανθρώπους, υπάρχει πολύς χώρος για να κρυφτείς» εξομολογήθηκε, αναφερόμενος στους Niall Horan, Zayn Malik, Louis Tomlinson και Liam Payne. «Το βάρος που πέφτει στους ώμους σου είναι πάντα περιορισμένο. Τις πρώτες φορές που βρέθηκα στη σκηνή μόνος μου, σκεφτόμουν: “Τι να κάνω τα χέρια μου;”».
Αυτή η σωματική αμηχανία ήταν μόνο η επιφάνεια μιας βαθύτερης υπαρξιακής αγωνίας. Ο Harry Styles παραδέχεται ότι η μοναξιά τον κατέβαλε ξαφνικά, παρά την τεράστια αποδοχή που γνώριζε από το κοινό. «Ένιωσα πολύ μόνος ξαφνικά» συνέχισε. «Ήμουν τυχερός που είχα την ευκαιρία να ενδιαφέρεται ο κόσμος για το τι επρόκειτο να φτιάξω, αλλά άσκησα μεγάλη πίεση στον εαυτό μου, θέλοντας το αποτέλεσμα να είναι σωστό».
Η κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού άλμπουμ το 2017 ήταν μία στιγμή καλλιτεχνικής αναζήτησης, αλλά και έντονου άγχους. Ο Styles εξήγησε ότι η επιθυμία του να εξερευνήσει νέους δρόμους συνοδευόταν από τον φόβο μήπως απογοητεύσει όσους πίστεψαν σε αυτόν. «Με εκείνο το πρώτο άλμπουμ, προσπαθούσα να ανακαλύψω τι είδους μουσική θα έφτιαχνα μόνος μου, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωθα ότι υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που είχαν εμπιστευτεί σε μένα και δεν ήθελα να τους απογοητεύσω».
Μετά από μία δεκαετία διαρκούς κίνησης, η ολοκλήρωση της περιοδείας «Love on Tour» τον Ιούλιο του 2023, η οποία διήρκεσε 22 μήνες, σηματοδότησε την πρώτη πραγματική παύση στην καριέρα του. Η απόφαση να αποσυρθεί προσωρινά από τα φώτα της δημοσιότητας δεν ήταν εύκολη για κάποιον που είχε συνηθίσει να τρέφεται από την ένταση της σκηνής. Ο ίδιος παραδέχεται ότι η ιδέα της αποχής του φαινόταν αρχικά παράλογη.
«Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να το κάνω» δήλωσε ειλικρινά. «Αλλά ήταν η κατάλληλη στιγμή για μένα – είχαμε τελειώσει την περιοδεία τον Ιούλιο και έκλεινα τα 30 τον Φεβρουάριο. Ήταν η ώρα να σταματήσω για λίγο και να δώσω προσοχή σε άλλες πτυχές της ζωής μου».
Αυτή η ανάγκη για ενδοσκόπηση τον οδήγησε στην Ιταλία, έναν τόπο που απέκτησε ιδιαίτερη σημασία για εκείνον κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Στη Ρώμη, ο Harry Styles έμαθε το πιο πολύτιμο μάθημα: την τέχνη της επιβράδυνσης. Η καθημερινότητα στην ιταλική πρωτεύουσα τον έφερε αντιμέτωπο με τις απλές χαρές που είχε στερηθεί λόγω του απαιτητικού προγράμματός του
«Η Ιταλία έγινε τόσο σημαντική για μένα γιατί είχα συνηθίσει τα πάντα να κινούνται τόσο γρήγορα, αλλά μετά θυμάμαι να πηγαίνω σε ένα καφέ, να κάθομαι και να πίνω έναν καφέ και να σκέφτομαι: “Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που κάθισα να πιω έναν καφέ – αν έχω καθίσει ποτέ απλώς για να πιω έναν καφέ”», είπε.
Αυτή η αλλαγή ρυθμού επηρέασε τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τις ανθρώπινες σχέσεις και την ίδια την ύπαρξη. Μέσα από τους φίλους του, άρχισε να καταλαβαίνει ότι ένα γεύμα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία απλή διαδικασία αναπλήρωσης ενέργειας. «Συνειδητοποιούσα την απόλαυση του να βρίσκεσαι απλώς στη στιγμή αυτού που κάνεις. Οι Ρωμαίοι είναι οι καλύτεροι σε αυτό – είναι η ειδικότητά τους. Ο ρυθμός που μου έμαθαν ήταν πολύ ιδιαίτερος».
Η αποχή από τη μουσική για περισσότερα από δύο χρόνια λειτούργησε θεραπευτικά. Του επέτρεψε να αποσυνδεθεί από την ανάγκη για την επιβεβαίωση που προσφέρει η βιομηχανία του θεάματος.
«Πάντα πίστευα, ή ήλπιζα, ότι ήμουν ο τύπος του ανθρώπου που δεν χρειαζόταν τις δόσεις ντοπαμίνης που συχνά σου δίνει αυτή η δουλειά. Αλλά δεν είχα απομακρυνθεί ποτέ πραγματικά από αυτήν, και είναι δύσκολο να εξαλείψεις την αμφιβολία ότι ίσως, αν όλα χάνονταν, θα μου έλειπε πραγματικά. Αυτό ήταν πάντα ένας φόβος για μένα», είπε.
Η συνειδητοποίηση ότι μπορεί να αγαπά τον εαυτό του μακριά από τη λάμψη της δημοσιότητας ήταν μία απελευθερωτική εμπειρία που καθόρισε τη νέα του δουλειά. «Το να ζω τη ζωή μου με τρόπο που θα μπορούσα πραγματικά να μου αρέσω μακριά από αυτόν τον κόσμο ήταν πολύ ισχυρό για μένα. Χωρίς αμφιβολία, αυτό επηρέασε τη δουλειά που φτιάχνω τώρα, επειδή προήλθε από ένα σημείο απόλυτης ελευθερίας», σημείωσε.
Σήμερα, ο Styles δηλώνει έτοιμος να επιστρέψει. Μετά την εμφάνισή του στα 68α Βραβεία Grammy στις 1 Φεβρουαρίου 2026 και την ανακοίνωση του τέταρτου άλμπουμ του με τίτλο «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.», που κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου, ετοιμάζεται για μία παγκόσμια σειρά εμφανίσεων. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 50 παραστάσεις σε επτά πόλεις, ανάμεσα στις οποίες το Άμστερνταμ, το Λονδίνο, το Σάο Πάολο, η Πόλη του Μεξικού, η Νέα Υόρκη, η Μελβούρνη και το Σίδνεϊ, από τον Μάιο έως τον Δεκέμβριο του 2026.
Εξηγώντας τη φιλοσοφία πίσω από τον τίτλο του νέου του δίσκου, ο Styles σημείωσε ότι λειτουργεί ως ένα μάντρα ζωής.
«Είναι σαν ένα μάντρα ζωής, υποθέτω. Δεν μπορείς να είσαι στην ντίσκο όλη την ώρα. Το να αγαπάς και να κινείσαι στη ζωή σου με αγάπη και να κάνεις ένα διάλειμμα πού και πού για να διασκεδάσεις, νομίζω ότι είναι ένας πολύ καλός τρόπος να προσεγγίσεις τη ζωή σου. Αυτό ένιωσα ότι έκανα τα τελευταία δύο χρόνια, και οδήγησε σε θετικές αλλαγές στη ζωή μου», ανέφερε.
Η επιστροφή του Harry Styles δεν είναι απλώς μία ακόμα μουσική κυκλοφορία, αλλά η κατάθεση ενός ανθρώπου που βρήκε την ισορροπία ανάμεσα στη λάμψη της σκηνής και την ηρεμία ενός καφέ στη Ρώμη. Το «All the Time. Disco, Occasionally.» υπόσχεται να μεταφέρει αυτή την αίσθηση της ελευθερίας στο παγκόσμιο κοινό.
