Δεκάδες προσωπικότητες της τέχνης και του θεάματος υπογράφουν ανοιχτή επιστολή, προειδοποιώντας για τον αυξανόμενο κίνδυνο και ζητώντας δράση για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα.
Σε μία κίνηση με τεράστιο συμβολισμό, θρύλοι της μουσικής όπως οι Joan Baez, Graham Nash και Sean Ono Lennon ένωσαν τις φωνές τους με δεκάδες άλλες σημαντικές προσωπικότητες από τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τις τέχνες, υπογράφοντας μία ηχηρή ανοιχτή επιστολή.
Το κείμενο, που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 6 Αυγούστου στους The New York Times και το Variety, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την ολοένα και πιο ορατή πυρηνική απειλή που πλανάται πάνω από τον πλανήτη.
Η επιστολή, με τον τίτλο «Όχι άλλες Χιροσίμα, όχι άλλα Ναγκασάκι: Ηγέτες του πολιτισμού για ένα μέλλον χωρίς πυρηνικά όπλα», θέτει από την αρχή το ζοφερό πλαίσιο της πραγματικότητας: «Πριν από ογδόντα χρόνια, οι ατομικές βόμβες κατέστρεψαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και άλλαξαν την πορεία της ιστορίας… Σήμερα, οι ειδικοί πιστεύουν ότι ο κίνδυνος να χρησιμοποιηθεί ξανά ένα πυρηνικό όπλο –κατά λάθος ή επίτηδες– είναι τόσο υψηλός όσο ποτέ. Συγκρούσεις μαίνονται σε περιοχές με πυρηνικά όπλα –ακόμα και για τα ίδια τα πυρηνικά όπλα».
Το κείμενο αποτυπώνει την κρισιμότητα της κατάστασης, επισημαίνοντας τις πολιτικές και τεχνολογικές προκλήσεις.
«Η μοναδική εναπομείνασα συνθήκη που βάζει ένα όριο στον αριθμό των πυρηνικών όπλων στον κόσμο λήγει σε έξι μήνες. Οι αναδυόμενες τεχνολογίες και η τεχνητή νοημοσύνη εγκυμονούν νέους άγνωστους κινδύνους σε ήδη περίπλοκα συστήματα», αναφέρεται.
«Ολισθαίνουμε σε μία δαπανηρή και επικίνδυνη νέα κούρσα εξοπλισμών με την παράλογη προϋπόθεση ότι η απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής μας κρατάει ασφαλείς. Αλλά το τέλος δεν έχει γραφτεί ακόμα, και η δημιουργική κοινότητα έχει έναν ηγετικό ρόλο να διαδραματίσει για να μας τραβήξει πίσω από το πυρηνικό χείλος», σημειώνεται.
Οι υπογράφοντες δεσμεύονται να αξιοποιήσουν τις φωνές, τις πλατφόρμες, την ηγετική τους θέση και την τεχνογνωσία τους στην αφήγηση ιστοριών, προκειμένου να στρέψουν την προσοχή του κοινού στους κινδύνους των πυρηνικών όπλων. Στόχος τους είναι να βοηθήσουν την κοινωνία να οραματιστεί ένα ασφαλέστερο μέλλον, απαλλαγμένο από αυτά τα όπλα μαζικής καταστροφής.
Ετκός από τα μεγάλα ονόματα της μουσικής, τη δήλωση υπογράφουν οι Allison Russell, Auli’i Cravalho και Josh Gad, καθώς και một πλήθος καταξιωμένων ηθοποιών και δημιουργών, όπως οι Rosanna Arquette, Lawrence Bender, Kathryn Bigelow, Yvette Nicole Brown, James Cameron, Alan Cumming, Michael Douglas, Walton Goggins, Topher Grace, Clark Gregg, Harry Hamlin, Matthew Modine, Julianne Moore, Olivia Munn, Lisa Rinna, Martin Sheen, George Takei, Emma Thompson και Lily Tomlin.
Η πρωτοβουλία αυτή δεν αποτελεί μία εφήμερη αντίδραση για πολλούς από αυτούς. Η ακτιβιστική δράση τους έχει βαθιές ρίζες. Ο Graham Nash, για παράδειγμα, είχε εμφανιστεί και βοηθήσει στην οργάνωση των συναυλιών «No Nukes: The MUSE Concerts for a Non-Nuclear Future» στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης το 1979.
Την ίδια χρονιά, ο Michael Douglas ανέλαβε την παραγωγή και πρωταγωνίστησε στο εμβληματικό πυρηνικό θρίλερ «The China Syndrome», μία ταινία που άφησε εποχή.
Η βαρύτητα της επιστολής αποκτά επιπλέον κύρος από την υποστήριξη των κυβερνητών της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, καθώς και του Ernest J. Moniz, πρώην Υπουργού Ενέργειας των ΗΠΑ και νυν συμπροέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της Πρωτοβουλίας για την Πυρηνική Απειλή (Nuclear Threat Initiative, NTI).
Ο Moniz, υπογραμμίζοντας τους σύγχρονους κινδύνους, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί ξανά ένα πυρηνικό όπλο –κατά λάθος ή επίτηδες– αυξάνεται. Μπορούμε να πορευτούμε προς την καταστροφή ή μπορούμε να ενωθούμε πίσω από έναν διαφορετικό δρόμο που εξαλείφει την πυρηνική απειλή».
Σε μία εποχή που η παγκόσμια σταθερότητα δοκιμάζεται και ο φόβος μιας πυρηνικής σύρραξης επανέρχεται στο προσκήνιο, η πρωτοβουλία αυτή των καλλιτεχνών αποτελεί μία πράξη υψηλής ευθύνης.
Δεν είναι απλώς μία διαμαρτυρία, αλλά μία απόδειξη ότι η τέχνη και οι δημιουργοί της διατηρούν τη διαχρονική τους δύναμη να παρεμβαίνουν στα μεγάλα ζητήματα, να διαμορφώνουν τη δημόσια συζήτηση και να εμπνέουν την ελπίδα για ένα μέλλον όπου η ανθρωπότητα θα επιλέξει τη ζωή αντί για την αυτοκαταστροφή.
